Κρίση, με πιάνει κρίση...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 1:43 π.μ.

26/3/09

Ολοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε…παγκοσμιοποίηση σου λέει.
Τι το’ θελα να ανοίξω την ρημάδα την τιβι στο ξενοδοχείο;
Είναι που μου έλειψαν εκείνα τα ωραία πρωινάδικα, εκείνος ο Τζείμι Ολιβερ που μαγειρεύει τα λαχανικά χωρίς να τα πλύνει και κάνει την κουζίνα μπαχαλο. Τι ήθελα λοιπόν να την ανοίξω; Ολο για το inflation το unemployement και για το recession μιλούσαν. (μετ. πληθωρισμός, ανεργία, κρίση).
Μεγάλη πίκρα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Που άλλοτε η τηλεόραση τους ασχολούταν με το Big Brother, τις καφρίλες του μικρού Χαρι και τα μοντελάκια της Γκαμήλας. Τώρα μαύρη πίκρα. Ο κόσμος χάνει τις δουλίτσες του, θα κλείσει λέει η Vauxhall (αυτή που έκανε τα δεξιοτίμονα opel), κρατικά έργα αναστέλλονται γιατί δεν υπάρχουν πόροι, σπίτια κατάσχονται γιατί δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα στεγαστικά.
Αλλά φάνηκε παιδί μου, δεν χρειαζόταν να ανοίξω τηλεόραση, ούτε να διαβάσω εφημερίδα. Άλλες φορές, όποτε πήγαινα στο Ηνωμένο Βασίλειο, στα μαγαζιά των κεντρικών οδών (high street, κάτι σαν την Ερμού φανταστείτε) γινόταν ο κακός χαμός. Δεν έβρισκες άδειο δοκιμαστήριο. Τώρα οι πωλήτριες χτυπούσαν μύγες, που ούτε μύγες δεν έχει εκεί και η πίκρα είναι διπλή γιατί δεν έχουν και τι να χτυπήσουν.
Και ενώ οι εκπτώσεις έχουν λήξει εδώ και καιρό, τα μαγαζιά ακόμη έχουν sales σε πολλά κομμάτια. ¨Άσε που έπεσε και ο ΦΠΑ τους, και οι τιμές μειώθηκαν. Αλήθεια, είχαν κολλημένα καρτελάκια επάνω με χαμηλότερη τιμή. Που αν γινόταν αυτό στην Ελλάδα να πέσει ο ΦΠΑ, θα τις ανέβαζε ο έλληνας δαιμόνιος καταστηματάρχης, εφευρίσκοντας μια δική του εξήγηση, είτε γιατί του σπάσανε το μαγαζί, είτε γιατί έχει πέντε στόματα να θρέψει, κάτι θα έβρισκε να πει τέλος πάντων.
Εκεί που λέτε, στον δρόμο με τις ακριβές μπουτίκ, του Λουι Βυιτον και του Αρμάνι, ούτε ψυχή δεν κυκλοφορούσε. ¨Άκρα του τάφου σιωπή. Τέρμα, δεν έχει ο κόσμος λεφτά ούτε στην Σκωτία (αν και εκει όλο και κάποιο κομπόδεμα θα είχαν, οι τσιγγούνηδες), ή έχουν αγοράσει τόσες πολλές τσάντες Λουι Βυιτον οι Σκωτσέζες και δεν έχουν πια που να τις χωρέσουν και σταμάτησαν να αγοράζουν. Εμένα πάντως το πρώτο μου φαίνεται πιο πιθανό.
Αλλά εκεί έχουν κράτος παιδί μου. Παρακολουθούσα μια δημοσιογραφική εκπομπή στην τηλεόραση και έλεγε κάτι για ένα watchdog, (μεταφορικά το εννοούν, δεν είναι ντόμπερμαν, είναι κάτι σαν παρατηρητήριο) και εξέταζαν την μείωση της τιμής των καυσίμων, ότι δεν είναι ανάλογη της μείωσης της διεθνούς τιμής του πετρελαίου. Και έκαναν και ερευνα. Φαντάζομαι ότι η έρευνα εκεί είναι έρευνα, δεν είναι ΕΔΕ που κάνει πέντε χρόνια να βγάλει πόρισμα και στο τέλος δεν φταίει κανείς.
Που λέτε, έχουν κράτος εκεί. Διάβαζα την έρευνα της Σκοτλαντ Γιαρντ για την αύξηση της εγκληματικότητας λόγω της κρίσης. Ο κόσμος δεν έχει να φάει και ορμάει στα πράγματα του άλλου. Πολλοί άνεργοι νέοι λέει, είναι πιο ευάλωτοι στο έγκλημα. Και συνεχίζει η έρευνα, έπεσε και η κατανάλωση ακριβών ναρκωτικών, ενώ αυξήθηκε η κατανάλωση αλκοόλ. Και εδώ που τα λέμε, αν είσαι άνεργος, πιο πιθανό είναι να το ρίξεις στις ρετσίνες (ή έστω στην μπύρα αν είσαι βρετανός) παρά στην κόκα, που είναι και ακριβούτσικη. Στην ανεργία λοιπόν και τα ντηλέρια.

Πίκρα λοιπόν και οι διακοπούλες. Πως να το ευχαριστηθείς ρε παιδί μου όταν βλέπεις το απειλητικό μαύρο σύννεφο της κρίσης να έχει καλύψει όλες τις δυτικές χώρες; Δεν μπορούμε πλέον να λέμε όταν γυρνάμε από τα Ηνωμένα Βασίλεια "άλλος κόσμος παιδί μου, πενήντα χρόνια μπροστά ειναι οι άνθρωποι" και να καμωνόμαστε τους κοσμογυρισμένους στους γνωστούς μας που δεν έχουν περάσει ποτέ τα σύνορα.
Εγώ πάντως μόνο τους κινέζους τουρίστες έβλεπα μέσα στην καλή χαρά. Πάει πια το στερεότυπο του Γιαπωνέζου τουρίστα με την τεράστια φωτογραφική μηχανή. Ο τουρίστας του μέλλοντος είναι κινέζος και έχει ψηφιακή κάμερα (που δεν δουλεύει φυσικά, γιατί είναι κινέζικη).

Φεύγωωωωωωωω...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 10:06 μ.μ.

20/3/09

Μην πάτε πουθενά, θα γυρίσω σε πέντε μέρες!
Σας φιλώ!