Love is all around...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 4:28 μ.μ.

25/1/09

Αφήστε με ήσυχη επιτέλους!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 4:19 μ.μ.

24/1/09

Όπως κάθε γάτα που σέβεται τον εαυτό της, με ενοχλούν πολλά πράγματα. Ειδικά, αν με ενοχλούν όλοι όσοι μου ζαλίζουν τον έρωτα χωρίς να τους έχω δώσει ποτέ το δικαίωμα να με ενοχλήσουν.
Περισσότερο δε, με ενοχλεί όταν κάποιος με παίρνει τηλέφωνο και μου καταστρέφει τα εγκεφαλικά κύτταρα προκειμένου να μου πουλήσει μια πιστωτική κάρτα ή ένα δάνειο το οποίο ούτε χρειάζομαι, ούτε ζήτησα ποτέ.
Στην αρχή απλά έλεγα ότι δεν ενδιαφέρομαι για την κάρτα που σου δίνει μπόνους. Έχω μια κάρτα (την οποία φούσκωσα αρκετές φορές σε ταξίδια στο εξωτερικό) και δεν χρειάζομαι άλλη. Αλλά δεν μασάνε, συνεχίζουν να παίρνουν τηλέφωνο και να με παρενοχλούν.
Πριν από μερικές μέρες, ενώ γύρισα από πολυήμερο ταξίδι, βρήκα ένα ειδοποιητήριο στο γραμματοκιβώτιο, για ένα συστημένο που μου έστειλε κάποιος. Επειδή έχω και το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο που στέλνει συχνά εκπαιδευτικό υλικό, πήγα στο ταχυδρομείο και περίμενα μια ώρα στην ουρά (και έχασα μια ώρα παραγωγικής εργασίας στο γραφείο, ξέρετε facebooking κτλ) και τελικά το πακετάκι ήταν μια κάρτα που ούτε είχα ζητήσει, ούτε ήξερα ότι θα μου στείλουν…Βγάζοντας καπνούς από τα αυτιά, πήγα αμέσως στην τράπεζα που είναι ακριβώς δίπλα και έβαλα τις φωνές στην κυριούλα που ήταν στο πόστο για τις κάρτες.
«Μα γιατί φωνάζετε κυρία μου; Εγώ δεν σας φταίω σε κάτι!» μου είπε και με έκανε ακόμη πιο έξαλλη. «Φωνάζω γιατί εκπροσωπείτε μια επιχείρηση που μου δημιουργεί προβλήματα, με παρενοχλεί, με εξοργίζει και μου τρώει πολύτιμο χρόνο από την δουλειά μου, στέλνοντάς με στο ταχυδρομείο κάθε τρεις και λίγο χωρίς να το έχω ζητήσει» της απάντησα.
«Εντάξει, αφήστε την κάρτα εδώ και θα την ακυρώσουμε».
«Να την ακυρώσετε, αλλά αν τολμήσετε να στείλετε λογαριασμό για να πληρώσω συνδρομή, σας ορκίζομαι θα έρθω με καλάσνικοφ την επόμενη φορά. Ευχαριστώ πολύ και καλή σας μέρα».
Θα σκέφτηκαν σίγουρα ότι θα ξύπνησα στραβά ή ότι έχω πολύ καιρό να κάνω σεξ, αλλά δεν ξέρουν ότι έβραζε το αρβανίτικο dna μου!
Τέλος πάντων, μετά από μερικές μέρες, με παίρνουν στην δουλειά από την ίδια τράπεζα για να μου πουν ότι εγκρίθηκε δάνειο στο όνομά μου και να πάω να το πάρω από οποιοδήποτε υποκατάστημα. Το περίεργο είναι ότι, δεν έχω δώσει το τηλέφωνο της δουλειάς στην τράπεζα, γιατί τον λογαριασμό αυτό τον άνοιξα όταν εργαζόμουν στην προηγούμενη εταιρεία. Βέβαια ο λογαριασμός αυτός είναι λογαριασμός μισθοδοσίας και φαντάζομαι ότι πήραν τα στοιχεία από την εταιρεία μου κατευθείαν. Δηλαδή, σαν να λέμε, ξερουμε που μένεις και που δουλεύεις και θα σε βρούμε… ΕΛΕΟΣ!
Είπα λοιπόν στον κακόμοιρο που προφανώς κάνει την δουλειά του τηλεφωνητή για 400 ευρώ και την σιχαίνεται, ότι δεν επιθυμώ να με ξαναενοχλήσουν για κανένα προϊόν τους, γιατί παντρεύτηκα έναν πολύ πλούσιο νονό του υπόκοσμου και δεν έχω ανάγκη από κάρτες και δάνεια. Μα τι να κάνω, αφού με το καλό δεν καταλαβαίνουν, είπα να το ρίξω στην ειρωνεία!
Σε δύο μέρες, τηλεφωνάκι από την τράπεζα, μην ξεχνιόμαστε! Σαν πρώην γκόμενοι που δεν λένε να καταλάβουν ότι δεν γουστάρεις άλλο.
«Καλημέρα σας. Σας στείλαμε μια κάρτα πρόσφατα την οποία δεν έχετε ενεργοποιήσει. Θέλετε να την ενεργοποιήσουμε μαζί, από το τηλέφωνο;»
«δε μου λες παλληκάρι μου, λες να είμαι καθυστερημένη ή κουλή και δεν μπορώ να πάω μέχρι το ΑΤΜ να την ενεργοποιήσω μόνη μου; Δεν θέλω να την ενεργοποιήσω, μπαααα!»
«Μα γιατί δεν θέλετε;»
«Γιατί είναι πορτοκαλί η κάρτα και μισώ το πορτοκαλί χρώμα! Μη με ξαναενοχλήσετε, αν δεν βγάλετε κάρτα πράσινη με κίτρινες βούλες»
«Ευχαριστώ πολύ καλημέρα σας»
«ευχαρίστησίς μας, τι λέτε!»
Αλλά που να’ξερα ότι δεν τελείωσαν τα βάσανά μου. Μετά από δύο μέρες, με παίρνει μια άλλη κυρία πάλι στο γραφείο, από άλλη τράπεζα αυτή τη φορά, για μια κάρτα για μεταφορά υπολοίπου κτλ. «που βρήκατε το τηλέφωνο αυτό; Και που βρήκατε τα στοιχεία μου;»


«στη λίστα πελατών τραπεζών» μου απαντάει! Α, μάλιστα! Υπάρχει και λίστα δηλαδή! Τώρα θα δείτε…
Παίρνω έξαλλη στην δική μου τράπεζα. «συνδέστε με με το τμήμα παραπόνων παρακαλώ»….
«δε μου λέτε, δε φτάνει που μου πρήζετε τα @@@@ συνέχεια για τις γαμωκάρτες σας, δώσατε τα στοιχεία μου και στην λίστα τραπεζών για να μου τα πρήζουν και οι άλλες τράπεζες τώρα;»
«ποιος σας το είπε αυτό κυρία μου, εμείς δεν δώσαμε στοιχεία σας πουθενά.»
«α, ναι; Δεν δώσατε; Αν δώσατε όμως, τι θα χάσετε; Λοιπόν, κοιτάξτε τι λέω, να μου δώσετε το τηλέφωνο του σπιτιού και του γραφείου του κυρίου Κωστόπουλου, να τον παίρνω καθημερινά για να του πουλήσω και εγώ μια υπηρεσία της δικής μου εταιρείας. Αν πάλι δεν το έχετε, προτείνω να διαγράψετε όλα τα στοιχεία μου από την λίστα και να μην με ξαναενοχλήσετε. Αν με ενοχλήσετε ξανά θα θυμώσω πολύ και δεν ξέρω τι θα κάνω κύριε ****** (το λένε το όνομά τους στην αρχή από ευγένεια προφανώς). Ξηγηθήκαμε;»
Αν ακούσετε ότι μια μουρλή μπηκε σε μια τράπεζα με καμία χειροβομβίδα και κρατάει ομήρους τους υπαλλήλους, μην ανησυχήσετε! Μόνο μη βγείτε σε κανένα παράθυρο και πείτε «μπλόγκερ ήταν, οπότε καταλαβαίνετε..»
Άντε, και καλό σαββατοκύριακο.

Ολα θα πανε καλα...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 8:01 μ.μ.

19/1/09

... αφου το λενε και οι Coldplay...

Ουπς, το ξεχασα...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 6:45 μ.μ.

18/1/09

Χρονια μου πολλα...
Να με χαιρομαι.

Δικαιολογιες...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 4:00 μ.μ.

Εισαι καλο κοριτσι, αλλα... αλλα δεν ειμαι ερωτευμενος.
Εισαι καλο κοριτσι, αλλα δεν ταιριαζουμε. Εισαι καλο κοριτσι, αλλα δεν μου βγαινει κατι περισσοτερο.
Εισαι καλο κοριτσι, αλλα δεν ξερω γιατι σου φερθηκα ετσι. Εισαι καλο κοριτσι, αξιζεις κατι καλυτερο. Εισαι καλο κοριτσι, καλυτερα να βρεις καποιον να σε αγαπαει. Εισαι καλο κοριτσι, αλλα δυστυχως σε προλαβε αλλη.
Εισαι πολυ καλο κοριτσι, αλλα εγω ειμαι λιγο παντρεμενος.
Εισαι καλο κοριτσι, παντα θα σε θυμαμαι...




Ειμαι, που να μην ημουνα, ειμαι. Αλλα μαλλον θα πρεπει να γινω κακο κοριτσι, επιτελους.

Ηταν μια καλη χρονια...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 4:18 π.μ.

Μα, ναι, ηταν μια υπεροχη χρονια, απο ολες τις αποψεις.
Αλλα τωρα, ενα απογευμα τα πηρε πισω ολα. Και τον καυτο ηλιο στην Ελαφονησο, και τα κυριακατικα πρωινα για καφε στην Αθηνα, και τις βολτες με τη μηχανη, και τις αγκαλιες, και τα σ αγαπω..
Ολα τα πηρε αυτο το γαμημενο το απογευμα. Το μονο που εμεινε, μια κενη ζωη, σαν τα κενα που μενουν οταν βγαλεις απο τον πολυκαιρισμενο τοιχο ενος διαμερισματος ολα τα καδρα.
Δεν υπαρχει ουτε ενα γιατι, αν και τελικα ειναι καλυτερη η εκδοχη μου.
Αυτη που επαναλαμβανα παραπονιαρικα, αθετωντας την πρωτοχρονιατικη δεσμευση μου... δε μ' αγαπας...

Δε μ'αγαπας...