Ρε δεν πληρωνω, λεμε!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 11:51 μ.μ.

23/12/09

Ε, οχι! δεν πληρωνω!
Και γιατι να πληρωσω;

Για να παω Αθηνα-Θεσσαλονικη σε 7 ωρες, στην καλυτερη περιπτωση, αν δεν εχει μπει κανενα φορτηγο μπροστα μου, αν δεν εχει χιονισει, αν δεν εχει βρεξει και αν δεν πεσω σε κανενα κοπαδι με προβατα στον κ@λοδρομο που με βαζουν να παω;



Αρνουμαι να πληρωσω εστω και ενα ευρω για διοδια. Αρνουμαι!


Μωρε θα με δειτε στα καναλια αυριο.

Τι δεν μου αρεσει τα Χριστούγεννα.

νιαούρισε η Λουκρητία στις 10:54 μ.μ.

15/12/09

Σιχαινομαι τα φωτακια, ειδικα οταν οι γειτονες ειναι γυφτομπαροκ και βαζουν στο μπαλκονι φωτακια που εχουν και μουσικη, και εκει που καθεσαι στο σαλονι σου, οπως τωρα καλη ωρα, ακους την αγια νυχτα απο ενα κινεζικο μαραφετι, τι τι τι τι τι τι, που σου τρυπαει τον εγκεφαλο.

Ακομη και οταν κλεινω τα παντζουρια, και ενω προσπαθω να κοιμηθω, κιτρινα, κοκκινα και μπλε φωτακια αντανακλουν στον τοιχο του δωματιου.

Επισης, μου τη σπαει που οι γυφτομπαροκ, ανταγωνιζονται ποιος ειναι πιο γυφτος και κακογουστος απο ολους, και εχει γινει ολος ο δρομος σαν κακοφημη συνοικια χωρας του ρωην ανατολικου μπλοκ, με κοκκινα φωτακια που αναβοσβηνουν.
Γιατι, κατι διακριτικο δεν μπορουν να βαλουν. Πρεπει σωνει και καλα να εχει πολλα φωτα που να αναβοσβηνουν. Και με μουσικη.


Μου τη σπαει ο ΑηΒασιλης, απο παιδι. Τον θεωρω οτι πιο κιτς εχει να επιδειξει η νεοελληνικη κουλτουρα. Μου τη σπαει!
Ασε εκεινα τα κινεζικα αγιοβασιλακια που χορευουν σαν ξεβιδωμενα. Πηρε ενα η αδελφη μου, που φορουσε λαμε (!!!!) στολη και κουνιοταν περα δωθε με την μουσικη υποκρουση των Τζιγκλ μπελς.
Α, ο Αηβασιλης γκει! της λεω οταν το ειδα. Ο ζαχαρατος θα εβγαινε πιο μπρουταλ, αν ντυνοταν ΑηΒασιλης.


Μου τη σπαει που βαζουν μουσικη (απο αυτα τα κινεζικα μαραφετια που κανουν τι τι τι τι τι) παντου. Σε χριστουγεννιατικες καρτες, σε φωτακια, σε παιχνιδια, σε σκουφους αηβασιλη, σε βρακια (ΝΑΙ, ΤΟ ΕΧΩ ΔΕΙ ΑΥΤΟ!!! κοκκινο-ασπρο βρακι που ελεγε τζινκγλ μπελς). Μονο προφυλακτικα δεν εχουν βγαλει με μουσικη.

Μου τη σπαει το οργιο καταναλωσης. Χιλιαδες αφιονισμενες παιρνουν αμπαριζα απο το Συνταγμα και ροβολανε την Ερμου (ή οποιον αλλο εμπορικο δρομο) και θεωρουν προσωπικη ηττα το να γυρισουν με λιγοτερες απο 4985398534 σακουλες στο σπιτι. Οτι βρουν το παιρνουν. Οτι παπαρια πουλαει ο πακιστανος στον παγκο, θα το παρουν. Και δεν χρειαζονται τιποτα απο αυτα, εννοειται.

Μου τη σπαει το φαι, που οπου και να πας τα χριστουγεννα εισαι υποχρεωμενος να φας. Παντου διπλες, παντου μελομακαρονα, κουραμπιεδες, τσουρεκια, φαγητα, γλυκα. Πας επισκεψη στη θεια, να σε τραταρει εναν κουραμπιε με τοξν καφε. Μετα στην κουμπαρα, να καθησεις για φαγητο. Μετα να δωσεις τα δωρα στα βαφτιστηρια σου, παλι φαι. Μα εφαγα! Παλι φαι;
Αμα μου ξαναπροσφερουν μελομακαρονο, θα ξερασω!


Το μονο καλο που βρισκω στα Χριστουγεννα ειναι ο 13ος μισθος και η αδεια.
Και το οτι δεν δουλευω.

Και οτι εχω χρονο να δω αυτους που αγαπω και να αδειασει το μυαλο μου.

Τον 13ο μισθο, τον ανεφερα, ε;

Μπορειτε να με λετε και Σκρουτζ.
:)

Γλυκουλι,,,

νιαούρισε η Λουκρητία στις 11:39 μ.μ.

4/12/09



αυτό το βιντεάκι ανέβηκε στο γιουτουμπι από τον ιδιοκτητη του γατουλιου και μεσω του φεισμπουκ εγινε τοσο δημοφιλες, που προβληθηκε στο CNN.

Πάντως ειναι μια γλυκα!

Εν Αθήναις...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 11:49 μ.μ.

29/11/09

Μ' αρέσει η Αθήνα. Όπως και να το κάνουμε, εκεί γεννήθηκα, εκεί μεγάλωσα, εκεί έκανα τις πρώτες μου βόλτες.
Μ αρέσουν τα αναπαλαιωμένα νεοκλασσικά σπίτια, μ αρέσει το μετρό και τι κυριότερο μου αρέσει η αγορά της, χεχε!
Έχω τώρα πέντε χρόνια που μετακόμισα στην Θεσσαλονίκη, χωρίς να μετρήσω τα χρόνια που σπούδαζα. Πέντε χρόνια που ζω και δουλεύω εδώ. Δεν το μετάνιωσα, όταν μου πρόσφεραν την δουλειά επάνω, τη δέχτηκα χωρίς δισταγμό.
Από τότε που γύρισα πίσω, μετά τις σπουδές κάτι δεν μου καθόταν καλά. Οπως όταν ξανασυναντάς κάποιον μετά από πολλά χρόνια και νιώθεις ότι δεν έχεις να πεις και πολλά μαζί του. Κάτι τέτοιο.
Και οταν μετακόμισα επάνω, κατέβαινα συχνά πυκνά κάτω, για βόλτα και για δουλειά.
Είναι υπέροχη η Αθήνα όταν είμαι σε διακοπές ή όταν κατεβαίνω ένα σαββατοκύριακο το μήνα.
Δεν έχω αυτο το καθημερινό μαρτύριο της μετακίνησης. Όσο θυμάμαι εκείνα τα μποτιλιαρίσματα στην Εθνική, τις παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων...
Δεν έχω να ανεχτώ στην καθημερινότητά μου την έμφυτη αγένεια των Αθηναίων (όπως οι Θεσσαλονικείς έχουν μια εμφυτη ευγένεια, ε το αντίθετο). Δεν έχω εκείνο το σπρωξίδι στον ηλεκτρικό και εκείνο το ποδοβολητό στις σκάλες του μετρό μόλις ακούν ότι έρχεται ο συρμός, λες και δεν έχει σε δυο λεπτά κι άλλο. Δεν είναι ανάγκη να ανεχτώ τους ταξιτζήδες, ω Θεέ μου, τι φάρα και αυτή. Δεν χρειάζεται να τρέμει η ψυχή μου όταν περνάνε κάνοντας σφήνες οι διάφοροι ντελιβεράδες με τα παπάκια.
Δεν είμαι αναγκασμένη να ακούω κάθε μέρα τον κάθε κατακαημένο που ζητιανέυει στον ηλεκτρικό.
Δεν είναι ανάγκη να κλείσω ραντεβού δύο εβδομάδες πριν με τους κολλητους μου για να παω για ένα ρημαδοσινεμά, κατά πως θα βολέψουν οι δουλειές μας.

Όταν κατεβαίνω στην Αθήνα για λίγο, η κάθε μετακίνηση είναι μια μικρή εκδρομή, μια περιπέτεια. Η βόλτα στο κέντρο είναι απόλαυση, δεν έχω ωράριο, δεν πρέπει να γυρίσω σπίτι γρήγορα να προλάβω...
Χαζεύω τις στολισμένες βιτρίνες, τα φωτισμένα καταστήματα (καλέ, πόσα H&M άνοιξαν στο κέντρο; Πιο πολλά και από την Oxford Street !) παίρνω το καφεδάκι μου από το starbucks, περπατάω και κοιτάζω την Κοραή, λες και βρίσκομαι για πρώτη φορά εκεί. Πόσο άλλαξε σε 5 χρόνια η Αθήνα!
Και σκέφτομαι, θα είναι έτσι ωραία και χαλαρά, όταν κατέβω ξανά, για πάντα αυτή τη φορά;

Το αποφάσισα!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 8:15 μ.μ.

23/11/09

Θα κάνω το διπλό εμβόλιο για το swine flu και την Aujersky.

Μετά από είκοσι μέρες, θα κάνω και το εμβόλιο για το PRRS και μετά για την ρινίτιδα του χοίρου.

Ε, μα πια!

Μην με ξαναρωτήσει κανείς αν θα κάνω το εμβόλιο για το Η1Ν1!

Δύο σε ένα...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 4:53 μ.μ.

18/10/09

Και ο Ζαν Ρενό και όμορφο τραγουδάκι...
Τι καλύτερο για ένα κυριακάτικο απόγευμα;

You've got the love....

νιαούρισε η Λουκρητία στις 5:49 μ.μ.

9/10/09

Δάγκωσε τη γλώσσα σου...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 1:17 π.μ.

7/10/09

Σου έχει τύχει ποτέ, να νιώθεις υπέροχα, αλλά να φοβάσαι να το πεις παρα-έξω;
Σου έχει τύχει ποτέ να σου συμβαίνει κάτι πολύ όμορφο, αλλά όταν το πολυ-συζητάς, να στραβώνει μετά;
Να σκέφτεσαι ότι το γκαντέμιασες μόνος σου;

Να νιώθεις ενοχές γιατί ενθουσιάστηκες υπερβολικά, αλλά μετά προσγειώθηκες ανώμαλα;

....

Ε, κάτι τέτοιο.

Χλιδή...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 3:38 μ.μ.

27/9/09

Την συνηθίζεις την χλιδή και την πολυτέλεια, και το ακριβό κρασί, και το σπα, και την σούπερ σουίτα, και τη σαμπάνια στο πρωϊνό, και την εσωτερική θερμαινόμενη πισίνα....

Ολα μια ιδέα είναι!

Εmotional Roller Coaster...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 12:06 π.μ.

24/9/09


























Πάνω- κάτω, πάνω- κάτω, πάνω- κάτω...

Καλό Χειμώνα...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 8:24 μ.μ.

5/9/09

Ήρθε ο χειμώνας. Κατευθείαν, χωρίς φθινόπωρο ενδιάμεσα. Χωρίς να κιτρινίσουν τα φύλλα, χωρίς να δροσίσει λιγάκι... Αμέσως παγωνιά.
Στην αρχή του σεπτέμβρη.
Τρέμω.
Τυλίγομαι με κουβέρτες, αλλά τίποτα.

Πάγωσα ήδη.

Τώρα κλαις...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 6:38 μ.μ.

23/8/09

Γιατί κλαις, εσυ δεν είσαι που γέλαγες χθες.
Εσύ δεν είσαι που καυχιόσουν στους φίλους και τους γνωστούς για την μεζονετούλα που αγόρασες κοψοχρονιά μέσα στα πευκα;
Εσύ δεν είσαι που πετάς τα σκουπίδια σου δεξιά και αριστερά;

Εσύ δεν είσαι που δε θες να δημιουργηθεί ΧΥΤΑ στην περιοχή σου να αδρανοποιούνται τα απορρίμματα, για να μην τα πετάνε οι κάφροι δεξιά και αριστερά;
Εσύ δεν είσαι που κάθεσαι στον αναπαυτικό καναπέ σου, αντί να βγεις έξω να καθαρίσεις τα ξερά από το διπλανό χωράφι;

Εσύ δεν είσαι που φοροδιαφεύγεις συστηματικά, αλλά αλυχτάς ότι δεν υπάρχουν αρκετά πυροσβεστικά αεροπλάνα;
Εσύ δεν είσαι που δεν πληρώνεις τις εισφορές σου στο ΙΚΑ, αλλά φωνάζεις για τους έκτακτους δασοπυροσβέστες που δεν ανανέωσαν την σύμβασή τους;

Εσύ δεν είσαι που όταν ακούς για τις κλιματικές αλλαγές στον πλανήτη κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι, αλλά πήρες με leasing την Πόρσε Καγιέν που καίει παπάδες;
Εσύ δεν είσαι που όταν σου μιλούσαν για την τρύπα του όζοντος, σφύραγες κλέφτικα και άναβες στην πιο δυνατή σκάλα το κλιματιστικό;
Εσύ δεν είσαι που πετάς τα σκουπίδια σου στον κάδο που προορίζεται μόνο για ανακύκλωση;
Εσύ δεν είσαι που αφήνεις τα φώτα ανοιχτά, εσύ δεν είσαι που ανάβεις στο φουλ το καλοριφέρ, εσυ δεν είσαι που αφήνεις τις βρύσες ανοιχτές;
Εσύ δεν είσαι που καταναλώνεις αδιάκοπα, παράγεις συνέχεια σκουπίδια και απαιτείς συνεχώς νέα προϊόντα που δεν τα χρειάζεσαι , ωθώντας έτσι τη βιομηχανία να παράγει περισσότερο να να εξαντλεί τους φυσικούς πόρους;

Εσύ είσαι λοιπόν.
Και εγώ.
Και όλοι μας.

Σκάστε και κολύμπαμε τώρα.

H Λουκρητία-junior

νιαούρισε η Λουκρητία στις 7:22 μ.μ.

22/8/09

Η Λουκρητία...
Ηρθε μια μερα εξω απο το γραφειο μου, ολο ναζι και χαρα, κουνωντας τσαχπινικα την ουρα της.
Καπου εναμιση μηνων θα ηταν... Παιχνιδιαρα και φιλικη με ολους τους γειτονες.
Και φωνακλου!
Την εβλεπα πολλες μερες εκει. Ευτυχως εχουμε αρκετο κοσμο που ταιζει τα γατια, και δυο κοριτσια στο μαγαζι στο ισογειο την προσεχαν.
Με κερδισε με την τσαχπινια της και την ζωηραδα της.
Ηταν και Ιουλιος ρε γμτ, και σε κανα δυο εβδομαδες θα επαιρνα την αδεια.
Την σκεφτομουν συνεχεια.

Δεκαεπτα Αυγουστου, ηταν ακομη εκει. Μεγαλωσε λιγακι, αλλα παρεμενε τσαχπινα. Ειχε ξεθαρρεψει βεβαια και ανεβαινε και στα δεντρα, την επεφτε ομως συνεχεια στην σελα της BMW του συναδελφου που παρκαρει στο πεζοδρομιο.
Γατα μηχανοβια, σκεφτηκα! Οπως και εγω!
Και της αρεσουν τα on-off μηχανακια!

Ε, δεν ηθελα αλλο σημαδι απο τον γατο-Θεο.

Ενα απογευμα, μετα τη δουλεια, πηγα στο μεγαλο πετ σοπ κοντα στο αεροδρομιο. Πηρα ολη τη γατο-προικα, αφου η Λουλουδη πλεον μενει με την γιαγια και τον παπου.
Πηρα και αμπουλες για τους ψυλλους και τα παρασιτα, αμμο, τροφη premium και καλαθακι.

Γυρισα στο γραφειο.
Επαιζε με μια μεγαλυτερη γατα, απο τις μονιμες γατες της γειτονιας, που τις εχει στειρωσει μια ομαδα που ειναι εκει.

Ανοιξα το καλαθι και της ειπα... "Ελα μικρη, παμε σπιτι!".

Με το που μπηκαμε σπιτι, την επλυνα, ηταν μεσα στην μπιχλα απο τα αυτοκινητα.
Νευριασε λιγο, αλλα μολις τη σκουπισα αρχισε να γουργουριζει.
Κρυφτηκε κατω απο το κρεβατι. Αναμενομενο.

Σε μια ωρα ανεβηκε στο κρεβατι, μου εκανε πατουσακια, με βυζαινε και κοιμηθηκε ηρεμη στην κοιλια μου.

Εχει παρει πολυ θαρρος... Ειναι απιστευτα τρυφερουλα και χαδιαρα. Και παιχνιδιαρα και τσαχπινα. Με τρελαινει ο τροπος που κουναει την ουρα της, λες και εχει ελατηρια την κανει!

Τωρα μολις θωρακισα τα μπαλκονια με μπαμπου, για να μη πηγαινει στο μπαλκονι των διπλα. Καλα βεβαια, αμα μεγαλωσει δεν θα τη σταματησει, αλλα τουλαχιστον θα ειναι πιο μεγαλη και λιγοτερο χαζη. Αλλωστε μενω σε ημιοροφο και μπορει να κατεβαινει κατω.
Αλλα ειναι μαθημενη απο τον δρομο, δεν τη φοβαμαι. Ξερει τον κινδυνο των αυτοκινητων και των σκυλιων.

Αυτα...
(Κατσε παιδι μου, μη πατας το backspace!)

Βρε μανια να σερφαρει αυτη η γατα!
Α, το καλυτερο της εινα βιντεακια στο youtube με γατες που νιαουριζουν!
Τρελαινεται!

Αραχνες πιασαμε!!!!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 9:47 μ.μ.

15/7/09


Αντε να ανεβαινουμε!!!!!

Ηθελα να βάλω ενα ανεβαστικό βιντεακι αλλα δεν θελει να ανεβει... μουλαρωσε!

Οκεικ, παρτε λιγο Ιονιο να ζηλεψετε.

Μα σεμεδάκια;;

νιαούρισε η Λουκρητία στις 1:38 π.μ.

25/5/09

Εχω βάλει και εγω ρουφιάνο στο βλογκ.
Μια απο αυτα τα μαραφετια που οταν τα βαζεις στην σελιδα σου, σου λενε μετα ποιος επισκεφτηκε και απο που ηρθε.
Και ειδα οτι οι περισσοτερες επισκεψεις ειναι απο το γουγλη, με λεξεις-κλειδια τα "σεμεδακια" και τα "κοφτα τραπεζομαντηλα".

Μα καλα, υπαρχουν ανθρωποι που ψαχνουν για σχεδια σεμεν στο google?

Και το πιο ενδιαφερον πραγμα που εχω γραψει εγω εδω ειναι τα σεμεδακια;

Nέα, ολοκαίνουργια, γρίππη!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 2:29 π.μ.

23/5/09

Αμαν πια...
Κάθε μέρα και κάτι αναφέρουν για τη γρίππη των χοίρων, δεν το αφήνουν να παει στο διάλο, να το ξεχάσει ο κόσμος.

Θα τους πάρω τηλέφωνο εκεί στην Πρώτη Γραμμή στη ΝΕΤ, να μη ξαναναφέρουν την γρίππη.
Γιατί η μάνα μου κάθε πρωί, βλέπει με προσήλωση Λυριτζή-Οικονόμου (και εγώ τους βλέπω, δεν μπορώ να πω, τους προτιμώ) και αμέσως μετά ντρρρρρριιιιιν το τηλέφωνο.
"Έχεις να πας σε χοιροστάσιο σήμερα;""Οχι ρε μάνα, δεν έχω"
"Σε παρακαλώ, αν σε στείλουν μη πας. Δεν ακούς τι γίνεται κάθε μέρα, και άλλος πέθανε στο Μεξικό".
"Ρε μάνα, στη Θεσσαλονίκη μένω, δεν μένω στο Μέξικο Σίτυ"
"Κάνε μου τη χάρη, μη πας σε παρακαλώ. Αν σε στείλουν να πεις οτι φοβάσαι".
"Μα δε φοβάμαι! Να πω ότι φοβάται η μάνα μου;"
"Ναι, να πεις οτι έχεις οικογένεια που σε νοιάζεται και φοβούνται!"
"Άσε μας ρε μάνα πρωί πρωί, και είμαι στον πρώτο καφέ ακόμη..."
"Να παραιτηθείς. Δεν έχουν το δικαίωμα να σε στείλουν σε χοιροστάσιο με το ζόρι!"
"Ρε μάνα, δεν τα είπαμε; Δεν υπάρχει αυτός ο ιός στην Ελλάδα ,ούτε στην Ευρώπη σε χοιροστάσια. Από άνθρωπο σε άνθρωπο μεταδίδεται, οχι από γουρούνι σε άνθρωπο"
"Ναι αλλά στο Μεξικό ένας άνθρωπος το μετέδωσε σε γουρούνια, δεν το άκουσες;"
"Καλά τι λες τώρα, θα βρεθεί άρρωστος άνθρωπος να πάει σε χοιροστάσιο; Μα τι κάθομαι και συζητάω μαζί σου...
"Εγω άκουσα οτι το δείγμα του νεαρου βρέθηκε θετικό! Άρα υπάρχει στην Ελλάδα"

"Ναι, και τώρα που τον βρήκανε, σκέφτονται να τον πάνε τουρισμό σε όλα τα χοιροστάσια της Ελλάδας να θαυμάσει τις ομορφιές και τους βιολογικούς καθαρισμούς. Τι λες μωρέ;"
"Μα καλά, δεν φοβάσαι; Δεν ανατριχιάζεις; Τοσο αναίσθητη είσαι τέλος πάντων;"
"Ρε μάνα, τι στα κομμάτια σπούδαζα τόσα χρονια, να τρέμω από το φόβο μου για έναν ιό επειδή το είπε ο Αυτιάς;"
"Δε βλέπω Αυτιά, είναι γελοίος. Εγώ πάντως σου λέω να φοβάσαι και να φυλάγεσαι"
"Και εγώ σου λέω ότι εγώ ξέρω καλύτερα από αυτούς που μιλάνε στην τηλεόραση."
"Ναι αλλά εγώ είμαι η μάνα σου, και η μάνα ξέρει περισσότερα! "


Όχι πείτε μου, θα φταίω εγώ αν την αλυσοδέσω στον καναπέ και την βάλω να δει με το ζόρι το "Κοράκι" του Στήβεν Κινγκ;



Τη δευτέρα να θυμηθώ να πάρω τηλέφωνο στην Πρώτη Γραμμή να τους πω τον πόνο μου.

Κρίση, με πιάνει κρίση...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 1:43 π.μ.

26/3/09

Ολοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε…παγκοσμιοποίηση σου λέει.
Τι το’ θελα να ανοίξω την ρημάδα την τιβι στο ξενοδοχείο;
Είναι που μου έλειψαν εκείνα τα ωραία πρωινάδικα, εκείνος ο Τζείμι Ολιβερ που μαγειρεύει τα λαχανικά χωρίς να τα πλύνει και κάνει την κουζίνα μπαχαλο. Τι ήθελα λοιπόν να την ανοίξω; Ολο για το inflation το unemployement και για το recession μιλούσαν. (μετ. πληθωρισμός, ανεργία, κρίση).
Μεγάλη πίκρα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Που άλλοτε η τηλεόραση τους ασχολούταν με το Big Brother, τις καφρίλες του μικρού Χαρι και τα μοντελάκια της Γκαμήλας. Τώρα μαύρη πίκρα. Ο κόσμος χάνει τις δουλίτσες του, θα κλείσει λέει η Vauxhall (αυτή που έκανε τα δεξιοτίμονα opel), κρατικά έργα αναστέλλονται γιατί δεν υπάρχουν πόροι, σπίτια κατάσχονται γιατί δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα στεγαστικά.
Αλλά φάνηκε παιδί μου, δεν χρειαζόταν να ανοίξω τηλεόραση, ούτε να διαβάσω εφημερίδα. Άλλες φορές, όποτε πήγαινα στο Ηνωμένο Βασίλειο, στα μαγαζιά των κεντρικών οδών (high street, κάτι σαν την Ερμού φανταστείτε) γινόταν ο κακός χαμός. Δεν έβρισκες άδειο δοκιμαστήριο. Τώρα οι πωλήτριες χτυπούσαν μύγες, που ούτε μύγες δεν έχει εκεί και η πίκρα είναι διπλή γιατί δεν έχουν και τι να χτυπήσουν.
Και ενώ οι εκπτώσεις έχουν λήξει εδώ και καιρό, τα μαγαζιά ακόμη έχουν sales σε πολλά κομμάτια. ¨Άσε που έπεσε και ο ΦΠΑ τους, και οι τιμές μειώθηκαν. Αλήθεια, είχαν κολλημένα καρτελάκια επάνω με χαμηλότερη τιμή. Που αν γινόταν αυτό στην Ελλάδα να πέσει ο ΦΠΑ, θα τις ανέβαζε ο έλληνας δαιμόνιος καταστηματάρχης, εφευρίσκοντας μια δική του εξήγηση, είτε γιατί του σπάσανε το μαγαζί, είτε γιατί έχει πέντε στόματα να θρέψει, κάτι θα έβρισκε να πει τέλος πάντων.
Εκεί που λέτε, στον δρόμο με τις ακριβές μπουτίκ, του Λουι Βυιτον και του Αρμάνι, ούτε ψυχή δεν κυκλοφορούσε. ¨Άκρα του τάφου σιωπή. Τέρμα, δεν έχει ο κόσμος λεφτά ούτε στην Σκωτία (αν και εκει όλο και κάποιο κομπόδεμα θα είχαν, οι τσιγγούνηδες), ή έχουν αγοράσει τόσες πολλές τσάντες Λουι Βυιτον οι Σκωτσέζες και δεν έχουν πια που να τις χωρέσουν και σταμάτησαν να αγοράζουν. Εμένα πάντως το πρώτο μου φαίνεται πιο πιθανό.
Αλλά εκεί έχουν κράτος παιδί μου. Παρακολουθούσα μια δημοσιογραφική εκπομπή στην τηλεόραση και έλεγε κάτι για ένα watchdog, (μεταφορικά το εννοούν, δεν είναι ντόμπερμαν, είναι κάτι σαν παρατηρητήριο) και εξέταζαν την μείωση της τιμής των καυσίμων, ότι δεν είναι ανάλογη της μείωσης της διεθνούς τιμής του πετρελαίου. Και έκαναν και ερευνα. Φαντάζομαι ότι η έρευνα εκεί είναι έρευνα, δεν είναι ΕΔΕ που κάνει πέντε χρόνια να βγάλει πόρισμα και στο τέλος δεν φταίει κανείς.
Που λέτε, έχουν κράτος εκεί. Διάβαζα την έρευνα της Σκοτλαντ Γιαρντ για την αύξηση της εγκληματικότητας λόγω της κρίσης. Ο κόσμος δεν έχει να φάει και ορμάει στα πράγματα του άλλου. Πολλοί άνεργοι νέοι λέει, είναι πιο ευάλωτοι στο έγκλημα. Και συνεχίζει η έρευνα, έπεσε και η κατανάλωση ακριβών ναρκωτικών, ενώ αυξήθηκε η κατανάλωση αλκοόλ. Και εδώ που τα λέμε, αν είσαι άνεργος, πιο πιθανό είναι να το ρίξεις στις ρετσίνες (ή έστω στην μπύρα αν είσαι βρετανός) παρά στην κόκα, που είναι και ακριβούτσικη. Στην ανεργία λοιπόν και τα ντηλέρια.

Πίκρα λοιπόν και οι διακοπούλες. Πως να το ευχαριστηθείς ρε παιδί μου όταν βλέπεις το απειλητικό μαύρο σύννεφο της κρίσης να έχει καλύψει όλες τις δυτικές χώρες; Δεν μπορούμε πλέον να λέμε όταν γυρνάμε από τα Ηνωμένα Βασίλεια "άλλος κόσμος παιδί μου, πενήντα χρόνια μπροστά ειναι οι άνθρωποι" και να καμωνόμαστε τους κοσμογυρισμένους στους γνωστούς μας που δεν έχουν περάσει ποτέ τα σύνορα.
Εγώ πάντως μόνο τους κινέζους τουρίστες έβλεπα μέσα στην καλή χαρά. Πάει πια το στερεότυπο του Γιαπωνέζου τουρίστα με την τεράστια φωτογραφική μηχανή. Ο τουρίστας του μέλλοντος είναι κινέζος και έχει ψηφιακή κάμερα (που δεν δουλεύει φυσικά, γιατί είναι κινέζικη).

Φεύγωωωωωωωω...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 10:06 μ.μ.

20/3/09

Μην πάτε πουθενά, θα γυρίσω σε πέντε μέρες!
Σας φιλώ!

Ψαξιμο

νιαούρισε η Λουκρητία στις 11:28 μ.μ.

11/2/09

Μπορεί κάτω από ένα βουνό από σκουπίδια, να κρύβεται ένας θησαυρός;
Επίπονη διαδικασία το ψάξιμο. Και σου έρχονται στα μούτρα τα σκουπίδια. Και η βρωμιά.
Ψάχνεις με την ελπίδα να βρεις κάτι που αξίζει.
Αν δεν βρεις τίποτα, τουλάχιστον δεν έχεις το απωθημένο ότι δεν έψαξες. Δεν νιώθεις ενοχές ότι δεν έδωσες στην ευκαιρία στον θησαυρό να σου αποκαλυφθεί.
Αν δεν βρεις τίποτα, το παίρνεις απόφαση και φεύγεις.
Καθαρίζεις, πλένεσαι και συνεχίζεις.

Πολύ μ αρέσει...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 3:03 μ.μ.

8/2/09

Ο Κότσιρας...

Υπάρχουν και όρια...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 9:53 μ.μ.

6/2/09

Ε ναι υπάρχουν.

Υπάρχουν όρια στην κοροϊδία.

Και τώρα ξεπεράστηκαν. Και τώρα θα γίνω κακιά. Πολύ κακιά όμως.

Κι άλλο κακιά. Τόσο που δεν φαντάζεστε.

Ο Χριστος και Αποστολος (οχι ο Γκλετσος)

νιαούρισε η Λουκρητία στις 4:05 μ.μ.

2/2/09

Ακου τωρα τι ακουσα σε διαφημιση ραδιοφωνικου σταθμου.
Στειλτε λεει μηνυμα στο 12345 και θα γινει κληρωση και ο τυχερος θα κερδισει ενα διαζυγιο.

Ειναι επαθλο το διαζυγιο;
Τι αλλο θα ακουσουμε, Παναγια μου...

Love is all around...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 4:28 μ.μ.

25/1/09

Αφήστε με ήσυχη επιτέλους!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 4:19 μ.μ.

24/1/09

Όπως κάθε γάτα που σέβεται τον εαυτό της, με ενοχλούν πολλά πράγματα. Ειδικά, αν με ενοχλούν όλοι όσοι μου ζαλίζουν τον έρωτα χωρίς να τους έχω δώσει ποτέ το δικαίωμα να με ενοχλήσουν.
Περισσότερο δε, με ενοχλεί όταν κάποιος με παίρνει τηλέφωνο και μου καταστρέφει τα εγκεφαλικά κύτταρα προκειμένου να μου πουλήσει μια πιστωτική κάρτα ή ένα δάνειο το οποίο ούτε χρειάζομαι, ούτε ζήτησα ποτέ.
Στην αρχή απλά έλεγα ότι δεν ενδιαφέρομαι για την κάρτα που σου δίνει μπόνους. Έχω μια κάρτα (την οποία φούσκωσα αρκετές φορές σε ταξίδια στο εξωτερικό) και δεν χρειάζομαι άλλη. Αλλά δεν μασάνε, συνεχίζουν να παίρνουν τηλέφωνο και να με παρενοχλούν.
Πριν από μερικές μέρες, ενώ γύρισα από πολυήμερο ταξίδι, βρήκα ένα ειδοποιητήριο στο γραμματοκιβώτιο, για ένα συστημένο που μου έστειλε κάποιος. Επειδή έχω και το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο που στέλνει συχνά εκπαιδευτικό υλικό, πήγα στο ταχυδρομείο και περίμενα μια ώρα στην ουρά (και έχασα μια ώρα παραγωγικής εργασίας στο γραφείο, ξέρετε facebooking κτλ) και τελικά το πακετάκι ήταν μια κάρτα που ούτε είχα ζητήσει, ούτε ήξερα ότι θα μου στείλουν…Βγάζοντας καπνούς από τα αυτιά, πήγα αμέσως στην τράπεζα που είναι ακριβώς δίπλα και έβαλα τις φωνές στην κυριούλα που ήταν στο πόστο για τις κάρτες.
«Μα γιατί φωνάζετε κυρία μου; Εγώ δεν σας φταίω σε κάτι!» μου είπε και με έκανε ακόμη πιο έξαλλη. «Φωνάζω γιατί εκπροσωπείτε μια επιχείρηση που μου δημιουργεί προβλήματα, με παρενοχλεί, με εξοργίζει και μου τρώει πολύτιμο χρόνο από την δουλειά μου, στέλνοντάς με στο ταχυδρομείο κάθε τρεις και λίγο χωρίς να το έχω ζητήσει» της απάντησα.
«Εντάξει, αφήστε την κάρτα εδώ και θα την ακυρώσουμε».
«Να την ακυρώσετε, αλλά αν τολμήσετε να στείλετε λογαριασμό για να πληρώσω συνδρομή, σας ορκίζομαι θα έρθω με καλάσνικοφ την επόμενη φορά. Ευχαριστώ πολύ και καλή σας μέρα».
Θα σκέφτηκαν σίγουρα ότι θα ξύπνησα στραβά ή ότι έχω πολύ καιρό να κάνω σεξ, αλλά δεν ξέρουν ότι έβραζε το αρβανίτικο dna μου!
Τέλος πάντων, μετά από μερικές μέρες, με παίρνουν στην δουλειά από την ίδια τράπεζα για να μου πουν ότι εγκρίθηκε δάνειο στο όνομά μου και να πάω να το πάρω από οποιοδήποτε υποκατάστημα. Το περίεργο είναι ότι, δεν έχω δώσει το τηλέφωνο της δουλειάς στην τράπεζα, γιατί τον λογαριασμό αυτό τον άνοιξα όταν εργαζόμουν στην προηγούμενη εταιρεία. Βέβαια ο λογαριασμός αυτός είναι λογαριασμός μισθοδοσίας και φαντάζομαι ότι πήραν τα στοιχεία από την εταιρεία μου κατευθείαν. Δηλαδή, σαν να λέμε, ξερουμε που μένεις και που δουλεύεις και θα σε βρούμε… ΕΛΕΟΣ!
Είπα λοιπόν στον κακόμοιρο που προφανώς κάνει την δουλειά του τηλεφωνητή για 400 ευρώ και την σιχαίνεται, ότι δεν επιθυμώ να με ξαναενοχλήσουν για κανένα προϊόν τους, γιατί παντρεύτηκα έναν πολύ πλούσιο νονό του υπόκοσμου και δεν έχω ανάγκη από κάρτες και δάνεια. Μα τι να κάνω, αφού με το καλό δεν καταλαβαίνουν, είπα να το ρίξω στην ειρωνεία!
Σε δύο μέρες, τηλεφωνάκι από την τράπεζα, μην ξεχνιόμαστε! Σαν πρώην γκόμενοι που δεν λένε να καταλάβουν ότι δεν γουστάρεις άλλο.
«Καλημέρα σας. Σας στείλαμε μια κάρτα πρόσφατα την οποία δεν έχετε ενεργοποιήσει. Θέλετε να την ενεργοποιήσουμε μαζί, από το τηλέφωνο;»
«δε μου λες παλληκάρι μου, λες να είμαι καθυστερημένη ή κουλή και δεν μπορώ να πάω μέχρι το ΑΤΜ να την ενεργοποιήσω μόνη μου; Δεν θέλω να την ενεργοποιήσω, μπαααα!»
«Μα γιατί δεν θέλετε;»
«Γιατί είναι πορτοκαλί η κάρτα και μισώ το πορτοκαλί χρώμα! Μη με ξαναενοχλήσετε, αν δεν βγάλετε κάρτα πράσινη με κίτρινες βούλες»
«Ευχαριστώ πολύ καλημέρα σας»
«ευχαρίστησίς μας, τι λέτε!»
Αλλά που να’ξερα ότι δεν τελείωσαν τα βάσανά μου. Μετά από δύο μέρες, με παίρνει μια άλλη κυρία πάλι στο γραφείο, από άλλη τράπεζα αυτή τη φορά, για μια κάρτα για μεταφορά υπολοίπου κτλ. «που βρήκατε το τηλέφωνο αυτό; Και που βρήκατε τα στοιχεία μου;»


«στη λίστα πελατών τραπεζών» μου απαντάει! Α, μάλιστα! Υπάρχει και λίστα δηλαδή! Τώρα θα δείτε…
Παίρνω έξαλλη στην δική μου τράπεζα. «συνδέστε με με το τμήμα παραπόνων παρακαλώ»….
«δε μου λέτε, δε φτάνει που μου πρήζετε τα @@@@ συνέχεια για τις γαμωκάρτες σας, δώσατε τα στοιχεία μου και στην λίστα τραπεζών για να μου τα πρήζουν και οι άλλες τράπεζες τώρα;»
«ποιος σας το είπε αυτό κυρία μου, εμείς δεν δώσαμε στοιχεία σας πουθενά.»
«α, ναι; Δεν δώσατε; Αν δώσατε όμως, τι θα χάσετε; Λοιπόν, κοιτάξτε τι λέω, να μου δώσετε το τηλέφωνο του σπιτιού και του γραφείου του κυρίου Κωστόπουλου, να τον παίρνω καθημερινά για να του πουλήσω και εγώ μια υπηρεσία της δικής μου εταιρείας. Αν πάλι δεν το έχετε, προτείνω να διαγράψετε όλα τα στοιχεία μου από την λίστα και να μην με ξαναενοχλήσετε. Αν με ενοχλήσετε ξανά θα θυμώσω πολύ και δεν ξέρω τι θα κάνω κύριε ****** (το λένε το όνομά τους στην αρχή από ευγένεια προφανώς). Ξηγηθήκαμε;»
Αν ακούσετε ότι μια μουρλή μπηκε σε μια τράπεζα με καμία χειροβομβίδα και κρατάει ομήρους τους υπαλλήλους, μην ανησυχήσετε! Μόνο μη βγείτε σε κανένα παράθυρο και πείτε «μπλόγκερ ήταν, οπότε καταλαβαίνετε..»
Άντε, και καλό σαββατοκύριακο.

Ολα θα πανε καλα...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 8:01 μ.μ.

19/1/09

... αφου το λενε και οι Coldplay...

Ουπς, το ξεχασα...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 6:45 μ.μ.

18/1/09

Χρονια μου πολλα...
Να με χαιρομαι.

Δικαιολογιες...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 4:00 μ.μ.

Εισαι καλο κοριτσι, αλλα... αλλα δεν ειμαι ερωτευμενος.
Εισαι καλο κοριτσι, αλλα δεν ταιριαζουμε. Εισαι καλο κοριτσι, αλλα δεν μου βγαινει κατι περισσοτερο.
Εισαι καλο κοριτσι, αλλα δεν ξερω γιατι σου φερθηκα ετσι. Εισαι καλο κοριτσι, αξιζεις κατι καλυτερο. Εισαι καλο κοριτσι, καλυτερα να βρεις καποιον να σε αγαπαει. Εισαι καλο κοριτσι, αλλα δυστυχως σε προλαβε αλλη.
Εισαι πολυ καλο κοριτσι, αλλα εγω ειμαι λιγο παντρεμενος.
Εισαι καλο κοριτσι, παντα θα σε θυμαμαι...




Ειμαι, που να μην ημουνα, ειμαι. Αλλα μαλλον θα πρεπει να γινω κακο κοριτσι, επιτελους.

Ηταν μια καλη χρονια...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 4:18 π.μ.

Μα, ναι, ηταν μια υπεροχη χρονια, απο ολες τις αποψεις.
Αλλα τωρα, ενα απογευμα τα πηρε πισω ολα. Και τον καυτο ηλιο στην Ελαφονησο, και τα κυριακατικα πρωινα για καφε στην Αθηνα, και τις βολτες με τη μηχανη, και τις αγκαλιες, και τα σ αγαπω..
Ολα τα πηρε αυτο το γαμημενο το απογευμα. Το μονο που εμεινε, μια κενη ζωη, σαν τα κενα που μενουν οταν βγαλεις απο τον πολυκαιρισμενο τοιχο ενος διαμερισματος ολα τα καδρα.
Δεν υπαρχει ουτε ενα γιατι, αν και τελικα ειναι καλυτερη η εκδοχη μου.
Αυτη που επαναλαμβανα παραπονιαρικα, αθετωντας την πρωτοχρονιατικη δεσμευση μου... δε μ' αγαπας...

Δε μ'αγαπας...