Το τηλέφωνο που καλέσατε είναι κατειλλημένο...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 7:58 μ.μ.

29/6/08

Έτσι θα κάνω, θα στέλνω την κλήση που λέει "μάνα" στον τηλεφωνητή.
Με έχει πρήξει, με έχει βγάλει εκτός εαυτού.

Πρωινό τηλεφώνημα. Κυριακή πρωί, που όλος ο φυσιολογικός πληθυσμός κάτω των 65 ετών στην Ελλάδα κοιμάται.
Αλλά oooooχι, επειδή η δική μου η μάνα δεν έχει τι να κάνει τα πρωινά της κυριακής, θεωρεί ότι πρέπει να είμαι ξύπνια και το κυριότερο, να έχω κέφια για κουβεντούλα.

Αλλά δεν έχει συμβεί τίποτα νεώτερο από χθες το βράδυ που μιλήσαμε, και το τηλεφώνημα συνοψίζεται στα δικά μου χασμουρητά και στις κλασσικές της ερωτήσεις.
Είσαι καλα; Μμμμ.
Βγήκες έξω χθες; Μμμμμ.
Τώρα ξύπνησες; Μμμμ.

Και η ερώτηση που επαναλαμβάνεται από την πρώτη του Ιούνη και θα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά μέχρι να έρθει η σωτήρια ημέρα των διακοπών: Πότε παίρνεις άδεια;

Εκεί είναι που αρχίζω να φουντώνω. Ρε μάνα με έχεις ρωτησει εκατό φορές πότε θα πάρω αδεια και σου έχω απαντήσει άλλες εκατό ότι παιρνω άδεια στις 25 του Ιουλίου. Γιατί ρωτάς συνέχεια το ίδιο και το ίδιο πράγμα;

Εν τω μεταξύ φουντώνω γιατί το ίδιο γαμο-βιολί το ακούω συνέχεια και συνέχεια κάθε πασχα, χριστούγεννα και όποτε γαμο-αποφασίσω να γαμο-παρω αδεια και το πω.
Το πασχα για παράδειγμα, τα τελευταια 10 χρόνια που δουλεύω, σταματάω να δουλέυω την Μεγάλη Πέμπτη, οπως άλλωστε και το 75% του ιδιωτικού τομέα που εργάζονται σε γραφεία.
Αρχίζει από την Καθαρή Δευτέρα τα τηλέφωνα. Πότε θα έρθεις για το Πάσχα; Την Μεγάλη Πέμπτη μαμά. Την επόμενη μέρα, πάλι η ίδια ερώτηση. Αν δεν την κάνει καθημερινά, θα ρωτήσει τουλάχιστον κάθε δεύτερη μέρα, οπότε υπολογίζω ότι ακούω την συγκεκριμένη ερώτηση κάπου 20 φορές και την απαντώ άλλες τόσες.
Το κορυφαίο που κάνει όμως είναι ότι θα πάρει τηλέφωνο την αδερφή μου και θα της πει ότι θα κατέβω την Μεγάλη Τετάρτη. Θα με πάρει τηλέφωνο λοιπόν η αδερφή μου την Μεγάλη Τετάρτη και θα με ρωτήσει.
"που είσαι;"
"στο γραφείο" θα απαντήσω εγώ.
"Καλά δεν έρχεσαι σήμερα Αθήνα;"
"τι λες μωρέ, δεν το έχουμε πει ότι θα έρθω την Μεγάλη Πέμπτη;"
"Καλά το θυμόμουν ότι θα έρθεις την Μεγάλη Πέμπτη, αλλά με πήρε η μαμά και μου είπε ότι θα έρθεις σήμερα".

Και εκεί ξεσπάμε σε υστερικά γέλια, γιατί το έχουμε δει το έργο χιλιάδες φορές. Αφού αναρωτιώμαστε μπας και έχει τίποτα αλτζχαιμερ και τα έχει χάσει και μπερδεύει τις μέρες.

Ετσι λοιπόν και σήμερα... Εν τω μεταξύ έχουμε και το άλλο. Αν είναι να κατέβω στην Αθήνα για οποιαδήποτε δουλειά, έρχεται και κάθεται στην Αθήνα(γιατί μένουν λίγο πιο έξω από την πρωτεύουσα με τον πατέρα μου)και περιμένει να με δει, αλλά στο τέλος μένει μόνη της με τις ώρες στο διαμέρισμα. Γιατί εγώ, αν δεν έχω κατέβει για δουλειά,(που σημαίνει 8ωρο τουλάχιστον και βάλε κανα δύωρο μετακινήσεις) θα έχω χιλιάδες πράγματα να κάνω, χιλιάδες ανθρώπους να δώ, χιλιάδες δουλειές να πάω.
Τώρα για παράδειγμα θα κατέβω για το γάμο της κολλητής μου και έχω να πάω να της πάρω δώρο, να κανονίσω κομμωτήρια, να πάω σε μαγαζιά, να, να, να... Να έχω και την μάνα στο σπίτι να παραπονιέται ότι δεν κάθομαι λιγάκι να τα πούμε!
Τι να πούμε ρε μάνα, τα ίδια και τα ίδια;
Να με ξαναρωτήσεις πότε θα πάρω άδεια;
Πότε θα παντρευτώ;
Πότε θα μπω στο δημόσιο;
Πότε θα αδυνατίσω;


Το αποφάσισα, για να μην χαλάμε τις καρδιές μας, δεν απαντάω το τηλέφωνο για μερικές μέρες μέχρι να ηρεμήσω.

Είμαι κομμάτια!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 5:32 μ.μ.

Καλοκαιράκι...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 3:20 μ.μ.

28/6/08

Να βράζει το διαμέρισμα.
Η μοναδική πηγή δροσιάς ο ανεμιστήρας, που δεν μπορει να κάνει και πολλά πλέον.
Το δέρμα ξηρό από το αλάτι.
Τα μαλλιά αφημένα να στεγνώσουν φυσικά, μετά το δροσερό ντους.
Μεσημεριανός υπνάκος μετά την ζαλάδα που σου προκαλεί η ζέστη.
Κόκκοι άμμου στα σεντόνια.
Ανακατεμένη η μυρωδιά του αντηλιακού, του αποσμητικού και του μαλακτικού από το μαξιλάρι.
Να στριφογυρίζεις στο κρεβάτι ψάχνοντας να βρεις ενα δροσερο σημειο του σεντονιού να ακουμπήσεις την πλάτη σου που ψήθηκε από τον ήλιο.
Γλυκιά γεύση από το φιλί και αλμυρή ταυτόχρονα από τον ιδρώτα στο πάνω χείλος του.
Βλέμματα γεμάτα λαγνεία που ανακόπτεται από την εξάντληση που προκαλεί η ζέστη.
Φαντασιώσεις που έκανες στην παραλία βλέποντας το ηλιοκαμμένο κορμί του, θα πάρουν σάρκα και οστά... ίσως το απόγευμα που θα ξυπνήσει...
Μετά, ένας παγωμένος καφές γι αυτόν και μια φέτα καρπούζι για σένα.

Απαπαπα!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 1:14 μ.μ.

22/6/08

Αυτό το ΑΠΑΠΑΠΑ! συνοδεύεται από τίναγμα του πέτου και σημαίνει "Ο Θεός να σε φυλάει" "τι στρίγγλα είσαι συ παιδάκι μου" και έχω συνηθήσει να το ακούω από διάφορους. Πλέον είναι αντανακλαστικό, όταν βλέπω ότι κάποιος τινάζει το πέτο του, καταλαβαίνω οτι σε μένα αναφέρεται .

Βέβαια όσοι φίλοι με ξέρουν αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν εγώ, ένα γλυκύτατο, (εκτός από πανέμορφο και ευγενικό) πλάσμα να κρύβω μέσα μου τέτοια στριμμάδα.

Αλλά συνήθως αυτή την συμπεριφορά την βγάζω όταν είμαι κάτω από πίεση, από άγχος ή απογοήτευση κτλ.
Και ξεσπάω σε όσους είναι κοντά μου και τους αγαπάω και κατά κάποιο τρόπο έχω την αποδοχή τους ως δεδομένη. Οπως για παράδειγμα η μάνα μου. Της φέρομαι απαράδεκτα μερικές φορές. Δηλαδή απορώ πως με αντέχει, τέτοιο μαλακισμένο παιδί με τέτοια γλώσσα. Και τι γλώσσα, απαπα! (με τίναγμα στο πέτο!)
Όσο για άντρες; Ε,εκεί είναι. Αν μου δείξει και αδυναμία ο χριστιανός, τότε βαστάτε τούρκοι τ΄άρματα!
Τα μπινελίκια πάνε και έρχονται.
¨Ενας κάποτε μια φορά μου είπε... "ρε Ν, τόσες φορές μαλάκα, ούτε στο στρατό δεν με είπαν!" Εκείνον τον κακομοίρη (όχι και κακομοίρης, μια χαρά γκόμενος ήτο, απλά ήμουν σε φάση πίεσης από την δουλειά και λόγω απόστασης και άλλων καταστάσεων μου έβγαινε και μια τρελή ανασφάλεια) τον είχα ταράξει στο βρισίδι.
Τρελή παιδί μου, εντελώς για δέσιμο. Εκεί που ήμασταν ωραία και καλά, και γούτσου γούτσου, φόρτωνα για εντελώς ασήμαντο λόγο και ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε.
Πραγματικά δεν θυμάμαι ουτε ένα σοβαρο λόγο για τον οποιο τα έπαιρνα στην κράνα. Αδυνατώ να θυμηθώ γιατί φόρτωνα τόσο πολύ. Ζήλευα; ¨Ενιωθα ανασφάλεια; Τα έχω ξεχάσει τελειως. Το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι έπιανα το καλάσνικοφ και άνοιγα πυρ σε ότι κινείται. Και εκτός από το βρισίδι, που ήταν επιπέδου λιμανιού, ήμουν και κακιά. Οχι απλά κακιά, Τασσώ Καβαδία ήμουν. Στις πιο κακιές εμφανίσεις της. Τι απειλές, τι κλείσιμο το τηλέφωνο στα μούτρα, τι απαξίωση... τώρα που τα θυμάμαι γελάω (γιατί άγγιζα τα όρια του παραλόγου δηλαδη, εντελώς μουρλή) και ντρέπομαι ταυτόχρονα. Τέτοιες μελανές σελίδες είχα καιρό να γράψω.
Μετά μου έβγαινε η κακία και γενικότερα. Στην δουλειά, στο διαδίκτυο (θυμάμαι σε εκείνο το φόρουμ είχα δώσει ρέστα κακίας, ο κόσμος πίστευε ότι έμοιαζα με την Λίντα Μπλερ και ότι το κεφάλι μου έφερνε δέκα σβούρες και εκτόξευα ριπές τοξικού εμετού μετά απο το παραλήρημα κακίας).
Έτοιμη ήμουν να αρχίσω τα ίδια και χθες, αλλά κάτι με σταμάτησε.
Επειδή με ξέρω τι κουμάσι είμαι, απέφευγα να μιλήσω με όλους.Ακούστηκα ψυχρή και απόμακρη, αλλά το προτιμώ να μην μιλάω παρά να λέω μαλακίες που θα τις μετανιώσω μετά.
Γιατί πάντα το μετανιώνω, μη σας πω ότι μετανιώνω την ίδια στιγμή που τα λέω.
Από μέσα μου ακουγεται ο καλός μου εαυτός (που έχει ζαρώσει κάπου σε μια γωνίτσα και ψυθυρίζει) να λέει "ρε τι λες, βούλωστο επιτέλους, μην πληγώνεις ΄΄οσους σ αγαπάνε!"
Αλλά αν δεν σταματήσω, το μετανιώνω λίγο μετά και κάνω τα πάντα να με συγχωρέσει ο άλλος. Ου, έχω πάρει αμάξι με δάκρυα στα μάτια και έχω οδηγήσει ίσα με 100 χλμ για να παω να ζητήσω συγνώμη, έν τω μεταξύ έχω χαθεί σε κάτι απίθανα χωριά γιατί είναι και νύχτα και έχασα τις ταμπέλες ( η αλήθεια είναι ότι όταν κλαίω χάνω την αίσθηση προσανατολισμού) και έχω βρεθεί μέσα, μα μέσα όμως, σε χωράφια με καλαμπόκια!
Οσο το σκεφτομαι εκείνο το βράδυ ήταν η απόλυτη κωμωδία, τέλειωσε και η μπαταρία από το κινητό και δεν ήξερα που ήμουν στην κυριολεξία! Πάλι καλά που δεν με μάζεψαν τίποτα αγροφύλακες γιατί κατέστρεφα την καλλιέργεια κάποιου...

Διαβάζω εν τω μεταξύ κάτι άρθρα ψυχολογίας για μεταιχμιακές προσωπικότητες και τα χρειάζομαι. Ρε λες να μην είμαι και τόσο καλά και να πρέπει να χαπακωθώ να βρω την ηρεμία μου; Τι να κάνω, όλα περνούν από το μυαλό μου. Μια εποχή είχα πειστεί ότι πάσχω από διπολική διαταραχή, αλλά μετά γνώρισα έναν γκόμενο που ήτο ψυχολόγος και μου είπε ότι είμαι μια χαρά κοπέλα, απλά αντιδρώ έτσι λόγω αγχους. Βέβαια όταν τον χώρισα και του φέρθηκα επίσης σαν ανισορροπη δεν μου είπε τίποτα, αν και το ομολογώ ότι επίτηδες παραφέρθηκα μαζί του για να λάβω την διάγνωση δωρεάν.. να μου πέταγε κατι του στυλ "εσύ κοπέλα μου πάσχεις από χρονια κατάθλιψη με υποβαθρο την δραματική διαταραχη προσωπικότητας " αλλά δεν ασχολήθηκε καν το άτομο. Καλό παιδάκι ήταν αυτός, αλλά δεν μιλούσε, μονο άκουγε (επαγγελματική διαστροφή) και αυτό με ΕΚΝΕΥΡΙΖΕ!

Πάντως αν ήταν τίποτα επικίνδυνο για το κοινωνικό σύνολο θα με είχαν μπουζουριάσει φαντάζομαι....
Για τον μόνο που αποτελώ κίνδυνο είναι ο εαυτός μου. Ο κακός μου εαυτός με παραφυλάει στην γωνία να μου βάλει τρικλοποδιά.. και φοβάμαι ότι θα τον αφήσω.
Θα μου καταστρέψει ότι ωραίο φτιάχνω με τόσο κόπο και θα διώξει όποιον χριστιανό με πλησιάσει και μου δείξει λίγη στοργή και προδέρμ...



Δεν είμαι καλά γιατρέ μου...
Από τα ροζ χαπάκια είπαμε 3 μια φορά τη μέρα και 2 φορές από ένα κίτρινο ή το αντίθετο;;;

Θες μια επιδότηση; Έλα, να σου δώσω μια, τσάμπα είναι!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 7:57 π.μ.

21/6/08

Ο απόλυτος παραλογισμός του ελληνικού κράτους, ή το πως ποτέ αυτή η χώρα δεν θα πάει μπροστά.

Έστω ότι ένας άνθρωπος έχει μια δουλειά και την κάνει πετυχημένα για τα τελευταία 30 χρόνια.
Έστω πχ ότι εκτρέφει ζώα (λέμε τώρα, μην το πάρετε τοις μετρητοίς).

Εν τω μεταξύ έρχεται η Ε.Ε. (ξέρετε κάτι ξανθόψειρες που μιλάνε ξένα και φοράνε κουστούμια, αυτοί) και λέει: Εσείς οι Έλληνες είστε πολύ πίσω, πάρτε μερικά φράγκα να μη λέτε ότι είστε πίσω σε σχέση με εμάς τους ξανθομπούμπουρες και σας πουλάμε τα δικά μας κρέατα φθηνότερα. Να τρώτε τα δικά σας, να είναι καλύτερα σε ποιότητα και να ζήσουν και οι αγρότες σας, να μην κλείνουν τους δρόμους με τα τρακτέρ και χύνουν το γάλα στους δρόμους.
Ωραία, λένε οι δικοί μας εδώ, τρίβοντας τα χέρια τους....
Πάνε λοιπόν οι δικοί μας εδω και βρίσκουν τον ανθρωπάκο που εκτρέφει τα ζώα του και του λένε: δε φτιάχνεις ένα σφαγείο ρε μάγκα; έχεις τοσα ζώα εδώ, έχουν και άλλοι, παρε τα φράγκα (τσάμπα είναι έτσι κι αλλιώς) να φτιάξεις ένα ευρωπαϊκό σφαγείο να είναι σούπερ και να μην μας ρίχνουν πρόστιμα οι Ευρωπέοι όταν μας κάνουν ελέγχους.

Αυτός λοιπόν, χωρίς πολλή σκέψη λέει να πάρει την επιδότηση να φτιάξει το σφαγείο, αγνοώντας με τι ακριβώς πάει να μπλέξει. Γιατί το να έχεις ένα σφαγείο, σημαίνει πολλά λειτουργικά έξοδα, ειδικό προσωπικό, ρεύμα, διαχείριση αποβλήτων, φορτηγά, καθαριστικά, κτλ κτλ κτλ. Αλλά κανεις δεν του τα λέει αυτά και αυτός δεν ξέρει πως λειτουργεί το σφαγείο. Φανταστειτε δλδ να έρθει κάποιος και να σου πει, σου χαρίζω μια λαμποργκίνι και μετά βγάλτα πέρα μόνος σου. Αν δεν σκεφτείς ότι πρέπει να πληρώνεις μετά τις βενζινες, τους φόρους, τις ασφάλειες, το σέρβις την πάτησες!

Τέλος πάντων, το σφαγείο φτιάχνεται, σύμφωνα με αυτά που έχουν οι Ευρωπέοι.
Μιλάμε, τσίλικο, το βλέπεις και το χαίρεσαι. Πωπω ρε παιδί μου, είμαστε Ευρώπη πάντως, δεν μπορείς να πεις.

Τώρα παιδιά πρέπει να λειτουργήσει το σφαγείο. ωραία. Αντε να πούμε και τους άλλους από γύρω να έρχονται να σφάζουν εδώ τα αρνιά και τα κατσίκια τους, γιατί το άλλο το υπόστεγο δεν ειναι νόμιμο, δεν έχει ούτε άδεια, τα αίματα κυλάνε στο ποτάμι, τα εντόσθια τα θάβουν σε λάκκους κτλ.
Αλλά οι αρμόδιοι δεν κλείνουν το υπόστεγο. Δεν πάνε να ρίξουν κανένα πρόστιμο στους άλλους με το υπόστεγο γιατί:
α. Είναι τουΔήμου και ότι είναι του Δήμου δεν το αγγίζουμε
β. θα χάσει ψήφους ο Μονάρχις, επειδή θα δυσαρεστήσει τους ψηφοφόρους του αν τους ριχνει πρόστιμα
γ. η κατάσταση όπως γίνεται μεχρι τώρα στο υπόστεγο γινεται τσάμπα ( δεν έχει ψυγεία και τα έντερα τα θάβουν), ενώ το σφαγείο κοστίζει να λειτουργήσει, βλέπεις έχει ψυγείο και rendering (αποτέφρωση αν δεν ξέρετε τι είναι) . Σιγά μην πληρώσουν οι άλλοι στον ιδιώτη αν δεν τους υποχρεώσει κάποιος να το κάνει.
δ. Φοβουνται οι αρμόδιοι και αναρμόδιοι ότι θα αρχίσουν να τους κατηγορούν ότι παιρνουν μίζες από τον ιδιώτη που έχει το σφαγείο.


Οπότε, συνεχίζει η ίδια κατάσταση. Το υπόστεγο λειτουργεί μια χαρά και οι υπόλοιποι είναι ευχαριστημένοι.
Ο τύπος έφτιαξε το σφαγείο, αλλά το έχει απλά να το βλέπει. Δεν μπορεί να το λειτουργήσει λόγω λειτουργικού κόστους.
Και του λες. Γιατί ρε άνθρωπε μπλέχτηκες σε αυτή την ιστορία; Γιατι δεν έπαιρνες την επιδότηση να αγοράσεις ζώα, χωράφια, να φτιάξεις σταύλους, να βελτιώσεις την δουλειά που ήδη ξέρεις;

Και σου απαντάει και μένεις μαλάκας.
"Γιατί κάποιοι ήρθαν και μου είπαν, πάρε τα λεφτά, τσάμπα είναι, αλλά δεν με συμβούλεψε κανείς τι να κάνω".

Και συνεχίζω εγώ και λέω.

Γιατι αυτο το κωλοκράτος δεν ξέρει τι του γίνεται.
Γιατί δεν έχει χαράξει εθνική πολιτική.


Όταν σε δυο τρια χρόνια θα χρεωκοπήσει αυτός ο άνθρωπος, δεν θα υπάρχει ουτε σφαγείο, ούτε ζώα, ούτε τίποτα.
Και μετά θα ψάχνουν να βρουν τι πήγε λάθος με τόσα λεφτά που έδωσε η ΕΕ.

Tι κόλπο είναι τούτο πάλι;

νιαούρισε η Λουκρητία στις 8:52 μ.μ.

18/6/08

Τις τελευταίες μέρες έχω δεχθεί καταιγισμό email για παιδάκια που πάσχουν από λευχαιμία και χρειάζονται απεγνωσμένα αιμοπετάλια ή για περαστικές που παρασύρθηκαν από διερχόμενο IX και οι δικοί της αναζητούν αυτόπτες μάρτυρες στα μπλογκς.

Δεν θα είχα κανένα λόγο να αμφισβητήσω τις αγαθές προθέσεις όσων προωθούν τέτοιου είδους email κοινωνικής ευθύνης, αν δεν με ψύλλιαζε το ποστ μιας φίλης που έκανε μια σχετική έρευνα για ενα mail για ένα παιδάκι που χρειαζόταν αιμοπετάλια στο ΑΧΕΠΑ. Τελικά, το παιδάκι όντως νοσηλευοταν στο ΑΧΕΠΑ αλλά το τηλέφωνο που είχε στο mail βρισκόταν στο διάδρομο και αναγκαζόταν η μητέρα του παιδιου μέσα σε όλα τα προβλήματά της, να απαντάει και να δίνει εξηγήσεις σε όποιον άσχετο έπαιρνε τηλέφωνο, ενώ είχε περάσει αρκετός καιρός από την χημειοθεραπεία του παιδιού και προφανώς η ανάγκη δεν ήταν πλέον τόσο άμεση.
Και πραγματικά, αδυνατώ να καταλάβω γιατι όσοι προωθούν τα σχετικά email δεν καταλαβαίνουν τα αυτονόητα.
Μόνο αν είχα κάποια σπάνια κατάσταση που θα έκανε τα αιμοπετάλιά μου να ανανεώνονται με τρελλούς ρυθμούς και μπορούσα να δίνω κάθε μέρα (με τον ρυθμό που μου έρχονται τα email δηλαδή) ή αν οδηγούσα με ένα σημειωματάριο στο χέρι να σημειώνω τους αριθμούς κυκλοφορίας όσων παραβιάζουν τα στοπ, θα ανταποκρινόμουν στα σχετικά email.
Αλλά ακόμη και αν γινόταν αυτό, δεν εξαλείφεται το πραγματικό πρόβλημα, δηλαδή δεν φτιάχνω μια τράπεζα αίματος ή αιμοπεταλίων στην Ελλάδα. Δεν μαθαίνω τους οδηγους να οδηγούν καλύτερα.

Δεν λύνεται κανένα πρόβλημα.

Επίσης, δεν λύνεται κανένα προβλημα αν το μόνο που κάνω είναι το post ¨η το fwd. Γιατί η μου πείτε ότι ΟΛΟΙ όσοι προώθησαν αυτά τα μηνύματα, ενδιφέρθηκαν ή έχουν δώσει ποτέ αίμα ως εθελοντές. Ή έχει σταματήσει κανείς έναν ασυνείδητο οδηγό που έχει παραβιάσει ένα στοπ. Ή έχει γυρίσει να ρωτήσει εναν περαστικό που σκόνταψε στο δρόμο να τον ρωτήσει αν είναι καλά.
Γιατί πρέπει να συμβαίνει κάτι περίεργο, όοοολοι οι ευαισθητοποιημένοι, οι ψυχούλες, απογοητευμένοι από τον σκληρό τούτο κόσμο αποφάσισαν να αποσυρθούν από τα εγκόσμια και περνούν τις ώρες τους προωθώντας email,ενώ στον έξω κόσμο κυκλοφορούν τα τέρατα, οι αναίσθητοι, τα γαϊδούρια, οι χοντρόπετσοι.

Αλλά αν βάλεις κάτω τον νόμο των πιθανοτήτων αυτό μαλλον δεν συμβαίνει, οπότε καταλήγω στο εξής συμπέρασμα.
Επειδή τα γαϊδούρια, οι χοντρόπετσοι, οι αναίσθητοι, οι κάγκουρες, είμαστε εμείς, ΟΛΟΙ μας, όταν γυρίσουμε σπίτι μας ξεφορτώνουμε τις ενοχές μας κλικάροντας στο κουμπάκι fwd... Πατάμε fwd και ως δια μαγείας εκπληρώσαμε το καθήκον μας στο κοινωνικό σύνολο. Πήραμε (στο μυαλό μας πάντα) τα εύσημα γιατί είμαστε ευαίσθητα και γούτσου γούτσου πλάσματα και νοιαζόμαστε για τον πλησίον μας... Άσχετα αν δεν κάνουμε τίποτα ουσιαστικό ποτέ.



Και μην μου ξαναπροωθήσετε email για καποιον περαστικό που τον παρέσυρε κόκκινο citroen στην περιοχή του λεκανοπεδίου. Οταν θα ξανακατέβω με το αμάξι, θα έχει βγει red alert από τα διόδια των Αφιδνών.

Υou have the right to remain silent...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 10:17 μ.μ.

17/6/08

Οι συλλήψεις ανθρώπων που χρησιμοποίησαν τα ιστολόγιά τους ως μέσο διαμαρτυρίας τριπλασιάστηκαν πέρυσι σε σχέση με το 2006, δείχνει η φετινή έκθεση του πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον.

Το 2007 συνελήφθησαν τουλάχιστον 36 bloggers, ενώ από το 2003 το σύνολο των συλλήψεων έχει φτάσει τους 64, αναφέρει η έκθεση Παγκόσμιας Πρόσβασης στην Πληροφορία.

Οι μισές από τις συλλήψεις αυτές έγιναν στην Κίνα, την Αίγυπτο και το Ιράν, ωστόσο από τη λίστα δεν απουσιάζουν και δυτικές χώρες όπως η Βρετανία, η Γαλλία, ο Καναδάς και οι ΗΠΑ.

Αναφορές σε περιστατικά διαφθοράς στις κυβερνήσεις, καταγγελίες για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και καταστολή διαδηλώσεων είναι συχνά αιτίες σύλληψης.

Η έκθεση τονίζει ότι ο πραγματικός αριθμός των συλλήψεων θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερος, ωστόσο πολλά περιστατικά δεν ήταν δυνατό να επιβεβαιωθούν. Πολλοί blogger φυλακίστηκαν για ένα μέσο διάστημα 15 μηνών, ενώ το μέγιστο που καταγράφηκε ήταν οκτώ χρόνια.

Οι συντάκτες της έκθεσης θεωρούν ότι η άνοδος στις συλλήψεις το 2007 αποτελεί ένδειξη της «αυξανόμενης» πολιτικής σημασίας των ιστολογίων.

Προβλέπουν μάλιστα νέα αύξηση φέτος λόγω της αύξησης της δημοτικότητας των ιστολογίων, της μεγαλύτερης αστυνόμευσης του Διαδικτύου, καθώς και των εκλογών σε Κίνα, Πακιστάν, Ιράν και ΗΠΑ.

*Σε μια άλλη εξέλιξη που αφορά τα ιστολόγια, το πρακτορείο Associated Press ξεκινά διάλογο με τους bloggers για το πώς μπορούν να χρησιμοποιούν πληροφορίες από τα άρθρα του χωρίς να παραβιάζουν την πνευματική του ιδιοκτησία. Αφορμή ήταν οι διαμαρτυρίες bloggers για εξώδικο που έστειλε το AP σε δημιουργό ιστολογίου κάνοντας λόγο για λογοκλοπή.


Ε, ποτέεεε!

* Από το in.gr, να μην ξεχνιομαστε και αρχισουν να πεφτουν τα εξώδικα!


Φεστιβάλ Βιβλίου στην παραλία-διαλιέχτε!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 9:20 μ.μ.

15/6/08

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος πραγματοποιείται το φεστιβάλ βιβλίου στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Μην μπερδεύεστε, δεν έχει σχέση με την Διεθνή Έκθεση Βιβλίου που γίνεται στην ΔΕΘ.
δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θέλουν να μας μπερδέψουν οι διοργανωτές, αφού επέλεξαν να διοργανώσουν την Έκθεση ακριβώς την ίδια περίοδο, αφού το φεστιβάλ βιβλίου ( το παρακατιανό, χωρίς τα κυριλέ) γίνεται τα τελευταία 25 χρόνια, εγώ το θυμάμαι από φοιτήτρια. (όχι ότι έχουν περάσει και 25 χρόνια από τότε, μικρό κορίτσι είμαι!)
Αυτή στην παραλία έχει άλλες ομορφιές.
Καταρχήν τα κιόσκια έχουν απ'όλα. Το τι Λιακόπουλο και κλώνους του είδαν τα ματάκια μας δεν λέγεται.
Κάτι μυστήρια εξώφυλλα με εξωγήινους, με πεντάλφες και νεφελίμ, σκιάχτηκα! Δεν καταλαβαίνω, γιατί δεν τους μαζεύει η γκρηνπης, τόση σπατάλη χαρτιού, τόσα δέντρα κόβονται στον Αμαζόνιο, απίστευτη οικολογική καταστροφή.
Εν τω μεταξύ η συζητηση για την γείτονα ακατανόμαστη χώρα έχει ανοίξει την όρεξη σε wannabe ιστορικούς (της πλάκας) που αναλύουν σε σελίδες επί σελίδων, την ιστορία των βαλκανίων με τίτλους όπως "Μακεδονία και Υβρις", "Ο Μακεδών", έτσι για να έχουν να διαβάζουν κάτι στην παραλία οι ψηφοφόροι του Καρατζαφέρη.
Και εκεί που πίστεψα ότι δεν πάει πιο κάτω, είδα τα "γυναικεία" βιβλία. Ξέρετε ποια εννοώ, εκείνα τα "γιατί οι άντρες προτιμούν τις σκύλες", " κάντον να σέρνεται για σένα". Παρεμφερή βιβλία εκείνα τα αυτοβοήθειας, "πως να μιλάς σε αγνώστους" "πως να κρέμονται από τα χείλη σου" και "κανε τις γυναίκες να παραμιλούν". Πάρτο χαμπάρι αγάπη μου, όσα βιβλία και να διαβάσεις, αν έχεις τον ανθρωποδιώκτη δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Πάει και τελείωσε.
Εν τω μεταξύ, έτυχε και βρήκα κανα δυο ενδιαφέροντα κιόσκια, αλλά το μετάνιωσα μόλις πλησίαζα. Το τι μπόχα ανέδυε η θάλασσα, δεν λέγεται! Όταν δε, πήγαινε ο συνοδός μου να δει ένα ενδιαφέροντα τίτλο, από μακριά εγώ, σαν την σνομπαρία, με αηδιασμένο ύφος... Θα σκέφτονταν οι άνθρωποι, που την πάει αυτή την ξινή το παλληκάρι... Αφού ρε παιδιά δεν μπορώ, έχω πολύ ευαισθητη όσφρηση, δεν αντέχω την βοθρίλα. Να φανταστείτε ότι η μπόχα είχε κολλήσει στα ρουθούνια μου και μου φαινόταν ότι μύριζε ακόμη και αφού απομακρυνθήκαμε από την παραλία. Εκτός και αν είχαν πάρει μυρωδιά τα ρούχα μου και τα μαλλιά μου και αυτά μου μύριζαν και μετά.... μπλιαααααχ!
Και όταν μου πρότεινε να πάρουμε ένα παγωτάκι να φάμε κάνοντας την βολτίτσα μας χαλαρά, όλα μου φαινόταν βρώμικα, το παγωτό χωνάκι το σέρβιρε μια αμφιβόλου ηθικης και καθαριότητας, το ποπ κορν μπορεί να φτιάχνονταν με ουκρανικό ηλιέλαιο και ο πασατέμπος να ήταν μεταλλαγμένος! Κατά βάθος (πολύ βάθος όμως) κρύβω μια ρομαντική ψυχή μέσα μου...

Πλάκα-πλάκα, αν είχε και καλύτερες τιμές το φεστιβάλ θα έπαιρνα και κανένα βιβλίο. Αλλά είναι πολύ πιθανόν να τα βρω φθηνότερα σε βιβλιοπωλεία.

ΟΥΦ! Τελέιωσε!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 5:35 μ.μ.

Τώρα θα με χαρακτηρίσετε κακιά και εμπαθή. Αλλά εγώ το παραδέχομαι, χάρηκα που αποκλείστηκε η Εθνική Ελλάδος από το EURO.
Δεν μπορούσα να διανοηθώ ακόμη ένα καλοκαίρι με όλον εκεινο τον συρφετό στα κανάλια να κάνουν δηλώσεις, να γίνονται προπονητές, να αναλύουν το 4-3-3 που έπαιξε η ομάδα. Τα αμέτρητα ρεπορτάζ των μεσημεριανάδικων για τον γάμο του τάδε ποδοσφαιριστή, την βίλα του άλλου, την σύζυγο του τρίτου.
Το "ευφυέστατο" και "καλόγουστο" σύνθημα για τους τσολιάδες με τον βαρύ εξοπλισμό. Τους ελληνάρες να καυχώνται για την υπεροχή της φυλής, τον ελληνικό πολιτισμό που αναπτύχθηκε όταν οι άλλοι ζουσαν στα δέντρα και για την ελληνική ψυχή. Τις ελληνικές σημαίες σε μπλουζάκια, τσαντάκια και στρινγκ. Εκείνη την εκνευριστική φωνή του σπορτκάστερ που ποτέ δεν θέλησα να μάθω ποιος ήταν, που αλάλαζε για το πειρατικό. Τι στα κομμάτια τους ήρθε στο μυαλό ο τίτλος "πειρατικό" φαντάστηκαν τον Ρεχάγκελ με ξύλινο πόδι και γάντζο;
Εκείνες τις αηδίες στις διαφημίσεις για καταναλωτικά δάνεια και συνδρομές σε κανάλια, εννοώ τις εικόνες τριανταπεντάχρονων που έκαναν σαν δωδεκάχρονα που αντάλλασσαν συνθήματα και χοροπηδούσαν σαν μεθυσμένοι άγγλοι οπαδοί.
Τώρα λοιπόν που τέλειωσαν οι αφορμές για ονειροπολήσεις, άντε να ασχοληθούμε με τα πραγματικά ζητήματα... ξέρετε εσείς, Eurovision, η δολοφονία Σεργιανόπουλου, τι θα φορεθεί σε γαμήλιες δεξιώσεις στην Τήλο κτλ.

Θεός, Τόλη μου, Θεόοοοος!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 5:37 μ.μ.

7/6/08



Από τα πιο αγαπημένα μου σήριαλ οι Δυο Ξένοι. Ο χαρακτήρας του Κωνσταντίνου Μαρκορά λατρεμένος.
Ο Νίκος Σεργιανόπουλος ήταν από τους πρώτους ηθοποιούς που λάνσαρε το στυλ του ώριμου, με γκρίζους κροτάφους, ελαφρώς αξύριστου και πολύ κουλτουριάρη.
Είχε πολύ επιτυχία αυτό το στυλ, σε μικρές και μεγαλύτερες γυναίκες.
Εκείνη την εποχή σχεδόν όλες ήταν ψιλο-ερωτευμένες με τον Σεργιανόπουλο. Ή έστω γοητευμένες.
Ήταν κάτι διαφορετικό.
¨Ηταν ιδανικός πρωταγωνιστής για φαντασιώσεις.

Και παρόλο που κάποια στιγμή βγήκε ότι έιχε εμπλοκές με ουσίες και υπόνοιες πλανιόταν στον αέρα για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, οι φαντασιώσεις δεν διαλύονταν.

Αυτές τις μέρες,μετά το τραγικό του τέλος, έχω αηδιάσει από τις βλακείες που ακούω στα διάφορα μεσημεριανάδικα. Πραγματική αποκαθήλωση.
Κανιβαλισμός της προσωπικότητας του, της ιδιωτικής του ζωής, η απόλυτη ξεφτίλα (των δημοσιογράφων) οι αναφορές με τόσες λεπτομέρειες στην σεξουαλικότητά του.

Στάθηκα μόνο σε ένα πράγμα που άκουσα.
Η μητέρα του, λέει, ποτέ δεν τον αποδέχτηκε, ιδιαίτερα όταν αποφάσισε να γίνει ηθοποιός.

Αναρωτιέμαι πόσο σημαντικό πράγμα είναι αυτή η ρημάδα η αποδοχή των γονιών...
Πόσο γαμιέται η ζωή και η προσωπικότητα κάποιου, όταν του λείπει...

ΜΠΟΥΚΟΤΑΖ ΣΤΟ ΓΑΛΑ!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 9:56 π.μ.

5/6/08


Από το μπλογκ της ΕΚΠΟΙΖΩ



Μποϊκοτάζ ΤΩΡΑ στο φρέσκο γάλα. Μην αγοράσει κανείς γάλα από 9 έως και 14 Ιουνίου 2008.
30 May 2008

Ένα φαινόμενο της ακρίβειας που νιώθουν οι καταναλωτές, είναι η όλο και αυξανόμενη τιμή του φρέσκου γάλακτος. Το γάλα των τριών μεγάλων μάρκων «ελληνικού» αγελαδινού γάλακτος, ΔΕΛΤΑ, ΜΕΒΓΑΛ και Όλυμπος, πουλιέται στα σουπερμάρκετ, πολύ πάνω από 1 ευρώ το λίτρο.



Το γάλα οι γαλακτοβιομηχανίες αγοράζουν το γάλα από τους παραγωγούς, από περίπου 0.35 μέχρι 0.45 ευρώ το λίτρο. Η Πανελλήνια Συνομοσπονδία Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισμών (ΠΑΣΕΓΕΣ) γνωστοποίησε τον Μάρτιο τις μειώσεις τιμών αγορά γάλακτος στους παραγωγούς, από τις γαλακτοβιομηχανίες: «Σε σχέση με τις αρχές του χρόνου οι τιμές παραγωγού στο αγελαδινό γάλα έχουν υποχωρήσει μέχρι και 10 λεπτά το κιλό» από τα 0.46 ευρώ το λίτρο πού είχε τον Ιανουάριο. Οι τιμές αγοράς γάλακτος από παράγωγους παρουσιάζουν κάμψη ενώ στα σουπερμάρκετ παραμένουν υψηλές.



Οι τιμές των «ελληνικών» αγελαδινών γάλακτων είναι φουσκωμένες. Μια μικρή έρευνα του Blog μας, δείχνει ότι σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη το ντόπιο φρέσκο γάλα πουλιέται πολύ φθηνότερα. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τιμές ντόπιου φρέσκου γάλακτος ενδεικτικά σε 7 σουπερμάρκετ (όχι τα πιο φθηνά) σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Ενδεικτικά δείχνουμε και της σημερινές τιμές των ελληνικών εταιριών γάλακτος σε ελληνικά σουπερμάρκετ (Βερόπουλος και Ατλάντικ στις 30 Μαρτίου 2008).


Για αυτό, οι ενώσεις καταναλωτών αποφάσισαν να κηρύξουν μποϊκοτάζ στο φρέσκο γάλα που κοστίζει άνω από 1 ευρώ από 9 έως και 14 Ιουνίου 2008.



Μόλις ανακοινώθηκε το μποϊκοτάζ, η Vivartia, εταιρεία θυγατρική της MIG, «ανταποκρινόμενη στις ανάγκες των Ελλήνων καταναλωτών», ανακοίνωσε ότι από τη Δευτέρα, 2 Ιουνίου, προχωρά σε μείωση της τιμής του φρέσκου γάλακτος ΔΕΛΤΑ κατά 3%. Σύμπτωση; Μάλλον όχι. Δεν άρχισε ακόμη το μποϊκοτάζ και είχαμε τα πρώτα θετικά αποτελέσματα. 3% δεν επαρκεί. Ζητάμε το γάλα να πουλιέται κάτο από 1 ευρώ το λίτρο.



Το φρέσκο γάλα δεν είναι απλά ένα προϊόν, αλλά ένα κοινωνικό αγαθό του οποίου η διάθεση αφορά κάθε κοινωνική ομάδα.



Ότι όλοι μαζί

* μπορούμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας
* μπορούμε να σπάσουμε τα καρτέλ
* μπορούμε να επιβάλλουμε αυτό που θέλουμε:

Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε, οι Καταναλωτές

* Άμεση μείωση της τιμής γάλατος
* Να σταματήσουν άμεσα οι ελληνοποιήσεις και οι αναμείξεις
* Να σταματήσει η χρήση μεταλλαγμένων ζωοτροφών

Ο αγώνας μας για την ακρίβεια θα συνεχιστεί. Μποϊκοτάζ ΤΩΡΑ στο φρέσκο γάλα. Μην αγοράσει κανείς γάλα από 9 έως και 14 Ιουνίου 2008.

Μη μου δίνετε σημασία, από τον πυρετό είναι...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 12:35 π.μ.

2/6/08

Ποιος θα μου το έλεγε, ότι ένα Σαββατοκύριακο του Μαΐου, που όλοι οι φίλοι και γνωστοί κουβαλιούνται στις παραλίες της Χαλκιδικής (αηδία έχει καταντήσει αυτό το θέμα, αλλά θα το αναλύσω σε άλλο ποστ) εγώ θα έχω πυρετό και θα στριφογυρνάω στον καναπέ κάνοντας νευρικά ζάπινγκ.
Γαμώτο, δεν έχει και τίποτα η τηλεόραση, σαββατόβραδο. Λες και θέλουν να σε τιμωρήσουν που ξέμεινες στο σπίτι. Δεν ήθελες να βγεις έξω, ψωνάρα, μαζί με την πλέμπα, σαββατόβραδο, ενοχλείσαι να σε σπρώχνουν στα μπαρ. Κάτσε τώρα να βλέπεις Fort boyard και Λαζόπουλο σε 28η επανάληψη.
Ρε παιδιά, έλεος, δεν φταίω η γυναίκα, είχα όλη την καλή θέληση να βγω, να ψάχνω να παρκάρω χωρίς αποτέλεσμα, να πιω πέντε μπόμπες στην τιμή ενός γέυματος με αστακους και χαβιάρια και να ακούσω σαχλοτράγουδα στηριζομενη σε μισό τακούνι γιατί με σπρώχνει η ξανθιά από δίπλα. Αλλά με βρήκε σε δύσκολη στιγμή αυτή η κωλοίωση, πες η κούραση, πες το άγχος, το στρες κουτουλου, και με τσάκισε. Δεν έχω δύναμη να παω να πάρω και κανένα ντιβιντί, άσε που Σάββατο βράδυ το μόνο ξενοίκιαστο θα είναι το 385ο επεισόδιο του λοστ και δεν έχω κάνει την αρχη και βαριέμαι.
Στο φεισμπουκ κανένας. Στο μσν κανένας. Στο μπλογκ.. ούτε ένας σπάμμερ.. παλιές καλές εποχές, "πέρνα και απ΄το μπλογκ μου να με διαβάσεις!" Μα τον Χριστό, οτιδήποτε θα διάβαζα. Ούτε στα φόρουμ κανείς....
Τα τηλέφωνα κλειστά. Σινεμά, ποτάκια, οικογενειακές στιγμές για κάποιους.

Με την άκρη του ματιού μου, βλέπω κάτι μαύρο, με κεραίες και αηδιαστικό να βγαίνει από το μπάνιο και να κινείται στο διάδρομο. Θεέ μου, δεν έχω κάποιον να μου σκοτώσει μια κατσαρίδα! Φαντάσου λέει να μην μπορούσα να σηκωθώ από τον καναπέ (που δεν είναι και πολύ εξωπραγματικό αυτό το σενάριο) και να μου έκαναν επίθεση καμιά εκατοστή κατσαρίδες...
Λες να έχω παραισθήσεις από τον πυρετό;
Μπα, μόνο ένα 38 έχω, αλλά έχω και μια ανεξήγητη ατονία.

Το σπίτι είναι σε καλή κατάσταση, ευτυχώς, δεν έχει ούτε αράχνες, ούτε βουνά ασιδέρωτα.. λίγο άδειο είναι μόνο. Εκτός αν υπολογίζονται για παρέα τα αηδιαστικά αρθρόποδα.
Παίρνω το τηλέφωνο και σχηματίζω τον αριθμό του πατρικού μου.
"έλα μαμά"..."όχι μωρέ, μια χαρά είμαι... όχι.. μην ανησυχείς.. πήρα ένα ντεπόν και μου πέρασε..... δεν χρειάζεται να ξεσηκωθείς και να έρθεις... καλά, αν δεν έχεις τίποτα να κάνεις... καλά.. πάρε με μόλις κλείσεις εισητήριο... οχι ρε παιδί μου, δεν έχω τίποτα σοβαρό... οχι ρε μάνα, καλές ήταν οι εξετάσεις που έκανα, άσχετο. Εντάξει, πάρε με όταν βγάλεις εισητήριο..."

¨Αντε και ο Θεος βοηθός.