Σε τρίτο πρόσωπο

νιαούρισε η Λουκρητία στις 11:34 μ.μ.

28/5/08

Διαβάζω κάτι μπλογκ από γυναίκες κυρίως και γράφουν πάνω-κάτω κάτι τέτοιο:
"Βούλιαξε νωχελικά στον αφράτο καναπέ της, σταύρωσε τα λεπτά πόδια της με χάρη, πήρε τον γάτο της αγκαλιά και άρχισε να ξεφυλλίζει το κόκκινο δερματόδετο βιβλίο με τα χρυσά γράμματα. Σιντάρτα, έλεγε στο εξώφυλλο, και θυμήθηκε όταν της το διάβαζε Εκείνος πριν από 3 χρόνια στην αγκαλιά του και τα γαλάζια μάτια της έλαμπαν από έρωτα...Θεε μου, πόσο μόνη ένιωσε με την σκέψη του να είναι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού... "

Πρόσεξε τι κάνει η γκόμενα δηλαδή. Βαριέται να πιάσει κανένα ξεσκονόπανο να καθαρίσει την τηλεόραση από την σκόνη και αράζει στον καναπέ. Την σπαρίλα και την τεμπελιά την λέει νωχελικότητα.
Μετά με έναν "εξυπνο" τρόπο μας λέει ότι είναι λεπτή και καρακουκλάρα και έχει και γαλάζια μάτια. Αλλά εκτός από όμορφη είναι και πολύ καλλιεργημένη γιατί ένα απλό καθημερινό απόγευμα προτιμά να διαβάσει Εσσε, αντί να ανοίξει και να ξεκατινιαστεί βλέποντας μεσημεριανάδικα.
Ασε που είναι και άνθρωπος με ευαισθησίες και έχει και κατοικίδιο.


Αλλά αυτό που με τρελαίνει, είναι που γράφουν σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό τους.
Λες και είναι τίποτα πρωταγωνίστριες σε σαπουνόπερες και διαβάζουν το σενάριο πριν το γύρισμα.

Ταιριάζουμε;

νιαούρισε η Λουκρητία στις 12:35 π.μ.

20/5/08

Mας ταιριάζει όποιος μας κάνει να νιώθουμε κανονικοί.



Μυρτώ Κοντοβά- Αθενς Βοις.



Chill out!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 1:02 π.μ.

19/5/08

Ε, ψιτ, φιλαράκι, μήπως σου βρίσκεται κανένα λίτρο βενζίνη;

νιαούρισε η Λουκρητία στις 12:40 μ.μ.

13/5/08

Ο δείκτης της βενζινης στο αυτοκίνητό μου ήταν στο 1/6 από την Κυριακή το απόγευμα. Είδα μερικά πρατήρια στην περιοχή του αεροδρομίου κυρίως που είχαν λίγη βενζίνη αλλά η ουρά 50 αυτοκινήτων ήταν αποτρεπτική.
Χθες που είχα μια δουλειά στην Σίνδο, πήγα με το αυτοκίνητο ενός συναδέλφου και γλύτωσα έτσι λίγη βενζίνη.
Σήμερα το πρωί, ακόμη ο δέικτης στο 1/6.

Δε γ*μιέται, σκέφτομαι ότι έχει λαική την Τρίτη στο γραφείο και την ελάχιστη βενζίνη θα την σπαταλήσω κάνοντας γύρους να βρω να παρκάρω.
Παίρνω λοιπόν το αστικό.
Σημειωτέον ότι σπίτι-γραφείο είναι 11 χλμ και με το αυτοκίνητο 10 λεπτά. Και 10 λεπτά να βρείς πάρκινγκ.
Βγαίνω λοιπον στην στάση του λεωφορείου ζαλωμένη την τσάντα του λαπ-τοπ και τσάντα με σημειώσεις και έγγραφα που χρειάζομαι.

Περιμένω, περιμένω, περιμένω να έρθει το αστικό.... μετά από 20 λεπτά ήρθε. Τσουκ τσουκ μέχρι το ΙΚΕΑ, δέκα λεπτάκια έκανε.
Στο ΙΚΕΑ ευτυχώς ήρθε γρήγορα το επόμενο λεωφορείο. Ανεβαίνω και οι δυο τσάντες ασήκωτες. Το λεωφορείο τιγκάρει στις επόμενες δυο στάσεις. Γεμάτο ηλικιωμένους που πάνε κάπου. Μα που πάνε, τέλος πάντων; Όλοι στο ΙΚΑ πάνε για τα φάρμακά τους;
Στον δρόμο μποτιλιάρισμα, από τα αυτοκίνητα που περιμένουν στην ουρά των βενζινάδικων.
Σπρώχνω είκοσι άτομα που είναι στιβαγμένοι μπροστά στην πόρτα του αστικού για να κατέβω. Συνειδητοποιώ ότι έκανα λάθος την στάση, αφού δεν έβλεπα που είμαστε ακριβως, άσε που δεν τις ξέρω τις στάσεις του λεωφορείου. Και εδώ καλά είναι, δε βαριέσαι.
Κατεβαίνω και περπατάω μέχρι την επόμενη στάση και σκέφτομαι ότι συνήθως πληρώνω στο γυμναστήριο για να περπατήσω στον διάδρομο. Ε, ας μην διαμαρτύρομαι που κάνω κάτι καλό για μένα και τσάμπα!
Μπαίνω στο γραφείο, μια ώρα ακριβώς από την ώρα που ξεκίνησα από το σπίτι.

Χάσιμο χρόνου, 50 λεπτά.
Κέρδος σε νεύρα, γιατί δεν έψαχνα για πάρκινγκ. Λιγα νέυρα για τον συνωστισμό.
Κέρδος σε χρήμα, 60 λεπτά το εισητήριο του αστικού με μετεπιβίβαση. Δηλαδή 500ml βενζίνης. Στα 11 χλμ θα έκαιγα 1 lt περίπου.
Κέρδος σε άσκηση. Περπάτησα περίπου 700m, αν βάλεις και το να πάω στην στάση από το σπίτι και από την στάση στο γραφείο.
Επίσης, άσκησεις στα χέρια και τους ώμους με βάρη των 10 kg.


Αν συμβιβαστώ και με την ιδέα να ξυπνάω μισή ώρα νωρίτερα, δεν είναι κακή ιδέα το αστικό....

Aι αμ μπακ!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 8:43 μ.μ.

8/5/08

Έχει περάσει καιρός που δεν έχω γράψει στο μπλογκάκι μου. Είναι όπως όταν για κάποιο λόγο βαριέσαι να σιδερώσεις και τα αφήνεις, μαζεύονται τόσα πολλά ασιδέρωτα και λες, από που να αρχίσω τώρα;
Ε, κάτι τέτοιο. Ο προηγούμενος μήνας ήταν "δεν περπατάμε, τρέχουμε". Δεν προλάβαινα να ασχοληθώ με τα βασικά. Ε, μετά ήρθε και το Πάσχα, πήγα στα πάτρια εδάφη, ξεχάστηκα λίγο.
Η αλήθεια είναι ότι είχα και λόγο να ξεχαστώ, χεχε!
Άντε τώρα, πάλι στα ίδια...

Σας φιλώ