Δεν θα τα πάμε καλά...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 5:38 μ.μ.

31/3/08

Ωραία αρχή σήμερα, σε μια προδιαγεγραμμένη γαμημένη εβδομάδα.
Ήταν που ήταν το πρόγραμμα φορτωμένο, με πήρε ένας συνεργάτης τηλέφωνο χθες το απόγευμα για να μου πει ότι δεν μπορούσε να έρθει μαζί σε μια δουλειά γιατί είχε ένα μικρό ατύχημα. Οπότε έπρεπε να βγάλω μόνη μου την δουλειά αυτή και ήταν και Κυριακή βράδυ και δεν μπορούσα να εντοπισω κανέναν από τους άλλους στο κινητό και δικαίως βέβαια, Κυριακή βράδυ ήταν, οι άνθρωποι προφανώς ήταν με τις οικογένειές τους ή με τους φίλους τους και δεν σήκωναν το επαγγελματικό κινητό. Μεγάλη εφεύρεση το επαγγελματικό κινητό, να μην μπορείς να ηρεμήσεις ούτε τις Κυριακές...
Πρωί πρωί πήρα λοιπόν τηλέφωνο στο γραφείο και πρέπει να ακούστηκα πολύ υστερική, γιατί ήρθε αμέσως κάποιος από το γραφείο προκειμένου να με βοηθήσει και ευτυχώς τελείωσα σήμερα.
Και στο ενδιάμεσο να έχω όλους τους παπάρες που την έχουν δει σούπερ επιστήμονες και θέλουν λέει να διοργανώσουν συνέδριο αλλά δεν ξέρουν τι θέμα να έχει το συνέδριο και να τους προτείνω εγώ θέματα, να κάνω και μια παρουσίαση στο συνέδριο... Προχθές αυτοί οι ίδιοι οι παπαρολόγοι-καθηγητάδες είχαν έρθει στο γραφείο Παρασκευή απόγευμα και με ζάλιζαν με τις μαλακίες τους και ενώ ήθελα να την κάνω με ελαφρά, δώστου αυτοί να αμπελοφιλοσοφούν περί της επιστήμης κουτουλου, κουτουλου, και να αγριοκοιτάζω τον διευθυντή μου που μου τους κουβάλησε παρασκευιάτικα στο γραφείο για να κάνει δημόσιες σχέσεις... "Θα κάνετε και εσείς μια παρουσίαση" μου είπαν επιτακτικά. Τι λέτε ρε παιδιά, δεν προλαβαίνω τα βασικά να κάνω, για τέτοια είμαστε; Που μεταξύ μας, ολα αυτά είναι απολύτως μαλακίες, τα συνέδρια γινονται για να κονομάνε οι εταιρείες διοργανώσεων και να πουλάνε φούμαρα κάτι παπαρολογοι σαν κι αυτούς. Σιγά μην καθήσω σαββατα και κυριακές να απασχολώ το κεφαλάκι μου, άσε που μου τη σπάει το powerpoint.
Με ξαναπήρε λοιπόν σήμερα ο παπάρας και μου έκανε και παρατήρηση ότι λέει του είχα πει ότι θα επικοινωνήσω μαζί του και δεν το έκανα. Με μάλωσε δηλαδή! Κρατήθηκα να μην του κατεβάσω κανένα καντήλι με τα νέυρα που είχα, και του είπα ότι θα τον πάρω εγώ οπωσδήποτε αύριο, που άμα τον πάρω δηλαδή, να μου τρυπήσεις την μυτη, και απεχθάνομαι και το piercing.
Μετά λέει, με πήρε ένας άλλος τηλέφωνο για να κανονίσουμε για το σεμινάριο το επόμενο τριήμερο. "Οταν λες τριήμερο, εννοείς δευτέρα-τρίτη-τετάρτη, ή το unthinkable;" ρωτάω. "Το τριήμερο Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή" μου λέει.... Ναι σίγουρα, μην ξεκινησετε χωρίς εμένα ρε παιδιά! Καλά είναι εντελώς μαλάκες ή να αρχίσω να ουρλιάζω στο τηλέφωνο; Αγόρι μου χρυσό, δουλέυω πενθήμερο, ΠΕΝΘΗΜΕΡΟ! Και πληρώνομαι για πέντε γαμημένες μέρες την εβδομάδα, πέντε μέρες κατά τις οποίες εργάζομαι για πολύ περισσότερο από 8 ώρες. Σκέφτομαι να του πω, ότι αν δεν μπορεί να βρει κάποιον άλλον, θα χαλάσω το Σαββατοκύριακό μου, αλλά θέλω κάπου ένα χιλιάρικο (χαχαχα, κάπου εδώ θα ακούσω το γκαπ από την λιποθυμία του).
Ανοίγω τα email μου και βλέπω μια μια τις ομορφιές να ξετυλίγονται... Επιστολή εκκρεμμοτήτων λέει. Κάπου πέντε σελίδες excel είναι οι εκρεμότητές μου, ευχαριστώ, και προβλεπεται να τις τελειώσω γύρω στο 2012. Μάλλον πρώτα θα βγω στη σύνταξη (με το νέο νομοσχέδιο) και μετά θα τελέψουν οι εκκρεμμότητες. Κάποτε με άγχωναν, αλλά τώρα παρακολουθώ απαθής τα excel να κατέρχονται.
Και η τελειωτική βλακεία... το τριήμερο λέει, θα πάμε εκδρομή με την εταιρεία (το είχα ξεχάσει εντελώς) και πρέπει να δηλώσω συμμετοχή σε διάφορες από τις δραστηριότητες που θα λάβουν χώρα. Αντιγράφω , να δείτε σε τι σημείο φτάνει η ανθρώπινη βλακεία...

ΠΟΔΗΛΑΣΙΑ (20 Mountain Bike)
ΥΔΡΟΠΟΔΗΛΑΣΙΑ (4 ποδήλατα λίμνης 4-ων ατόμων)
ΚΑΝΟ (10 κανό των 2 ατόμων)
ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ (ανά ομάδες 10 ατόμων)

Και να φανταστείς ότι ήταν δικιά μου η αρχική ιδέα για activities, αλλά έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, όχι moutain bike αλλά το χορό του Ζαλόγγου θα χορεύουμε σε λίγο.


Είναι επιλογή μου...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 8:01 μ.μ.

27/3/08

Ακουω ενα απο τα μεσημεριανα σκουπιδια που εχει η τηλεοραση, με θεμα " ο γιος μου ειναι ομοφυλοφιλος".
Λεει και ξαναλεει το ξανθο βουρλο που παρουσιαζει. "Γιατι δεν στηριζετε το παιδι σας στην επιλογη του;" ή "ντρεπεστε για τις επιλογες του γιου σας;"

Συγνώμη, γιατι μπερδευτηκα λιγο. Δηλαδη, η ομοφυλοφιλια ειναι επιλογη; Σαν να λεμε, εχω τον Μητσο και την Σουλα, και επιλεγω ποιον απο τους δυο θα νταραβεριστω... Το σκεφτομαι σοβαρα, το εξεταζω απο ολες τις πλευρες και καταληγω να βγαλω τα ματια μου με τον Μητσο τελικα...
Εγώ γιατι ειχα την εντυπωση οτι, αν εισαι ομοφυλοφιλος, ξυπνας, κοιμασαι, τον Μητσακο εχεις στο μυαλο σου και ας ωρυεται η μανα σου να βρεις μια καλη κοπελα να παντρευτεις, παρολο που η Σουλα θα γουσταρε γαμους με δοξα και τιμη και πολλα κουτσουβελα...

Ακου επιλογη. Δηλαδη ρε παλληκαρια, οσοι ειναι ετεροφυλοφιλοι, επελεξαν την ετεροφυλοφιλια (ειχαν δηλαδη και την αλλη εναλλακτικη στο μυαλο τους;), δεν τους βγηκε αυθορμητα, δεν εβλεπαν την Σουλα ως Σουλαρα και τους ετρεχαν τα σαλια και φανταζοταν απο πιτσιρικια να την βαλουν κατω να της μαθουν τα φωνηεντα κτλ κτλ κτλ... Το σκεφτηκαν και ειπαν "θα επιλεξω να ειμαι με την Σουλα γιατι πρεπει να ειμαστε σωστοι απεναντι στην κοινωνια, να κανουμε πολλα παιδια-αυριανους πολιτες μπλα μπλα.."

Τι ειναι ο σεξουαλικος προσανατολισμος, διακοπτης να τον γυρισεις στους αντρες η τις γυναικες;
Η μονη επιλογη που εγω βλεπω, ειναι το να εκφραζεις ανοιχτα αυτο που εχεις ετσι και αλλιως μεσα σου. Η αλλη επιλογη ειναι να κανεις τουμπεκι και να ζεις μια ζωη καταπιεσμενος.

Και οπως ειχε πει μια φορα και ενας φοβερος μαγκας, σε μια υστερικη μανα που ετρεχε το γιο της στους ψυχαναλυτες να τον θεραπευσει "μανταμ, γινεται η μουσμουλια να κανει φυρίκια; Μουσμουλα θα κανει!"

Βέρες και συμβόλαια

νιαούρισε η Λουκρητία στις 3:01 μ.μ.

20/3/08

Πολλή συζήτηση τελευταία για το σύμφωνο συμβίωσης και πολλή αναστάτωση στους μπλόγκερς για να επιτραπεί και στους ομοφυλόφιλους να συνάπτουν συμβόλαια συμβίωσης.

Για μισό βρε παιδιά, πιστεύετε ότι από το οικογενειακό δίκαιο έλειπε το συμφωνητικό σύμβίωσης για τους ετεροφυλόφιλους; Μα ποιο κενό καλύπτει αυτό το συμφωνητικό; Την προστασία των παιδιών που προκύπτουν από ένα μια τέτοια συμβίωση; Τα εξώγαμα παιδιά απολαμβανουν ήδη τα ίδια δικαιώματα με τα παιδιά ένός γάμου (κληρονομικά δικαιώματα, ασφάλιση, διατροφή, αναγνώριση πατρότητας κτλ.) Την προστασία της κοινής περιουσίας ενός ζευγαριού που δεν έχει παντρευτεί; Νομιζω ότι αυτά τα θέματα έιναι ήδη λυμένα. Ασε που αν το ζευγάρι επιθυμέι να έχει φοροαπαλλαγές, κάνει έναν πολιτικό γάμο και ξεμπερδεύει.
Δηλαδή πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί ένα ζευγάρι που ήδη συζεί, δεν θα κάνει έναν πολιτικό γάμο αλλά θα προτιμήσει το συμφωνητικό. Δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω, ούτε καν την ελευθερία δηλαδή, που είναι η διαφορά με την έγγαμη συμβίωση. Εντάξει, δεν θα περιμένεις τόσο καιρό να βγει το διαζύγιο, αλλά πάλι σε δικηγόρο θα πας.
Θέλω να καταλήξω στο ότι, αυτό το συμφωνητικό συμβίωσης είναι ένα κόλπο της κυβέρνησης (που υποστηρίζεται από το πιο συντηρητικό κομμάτι του πληθυσμού) να φέρει "γλυκά" και αθόρυβα την αναγνωρισμένη συμβίωση των ομοφυλοφίλων ζευγαριών. να δείτε, πως όταν ψηφιστεί ο νόμος, όλο και κάποιο ζευγάρι θα προσφύγει στον Αρειο Πάγο και θα ζητήσει να συνάψει το συμωνητικό αυτό, βασιζόμενο στην αρχή της ισότητας των πολιτών και στην συνέχεια θα υπάρχει το δεδικασμένο. Και έτσι κανείς Υπουργούλης δεν θα μείνει στην ιστορία ότι επέτρεψε στους ομοφυλόφιλους να συμβιώνουν βάσει συμβολαίου και στις διάφορες Λουκάδες και Άνθιμους θα κάνει τον πόντιο πιλάτο, λέγοντας "οχι εγώ, το δικαστήριο το είπε".
Άντε, και στα δικά μας οι λεύτερες!

Mαι Χομταουν...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 11:30 π.μ.

14/3/08

Κάθε φορά που κατεβάινω στην Αθήνα, αναρωτιέμαι ένα πράγμα... πως ζούσα εδώ πέρα, Θεέ μου;
Μισό λεπτό, δεν εννοώ για όλη την Αθήνα, γιατί προφανώς αν έμενα στην Εκάλη ή στην Βουλιαγμένη θα μου άρεσε η Αθήνα, αλλά εγώ μιλάω για το Κέντρο, το καρα-Κέντρο, το Γκάζι που έχει γίνει τρέντι τρομάρα του, τον Κεραμεικό, το Μεταξουργείο και ότι βρίσκεται σε ακτίνα 500 μέτρων από το πατρικό μου.
Η πρώτη εικόνα με το που βγαίνω από τον σταθμό του Μετρό, βουνό τα σκουπίδια. Λοιπόν οι δικοί μας σκουπιδιάρηδες, του Δήμου Θέρμης εννοώ, πρέπει να είναι πολύ λαρτζ τύποι γιατί δεν απεργούν. Εκτός και αν απεργούν και εμείς οι κάτοικοι είμαστε πολύ κυριλέ και δεν πετάμε τα σκουπίδια έξω από τους κάδους, που πιο πιθανό το βλέπω το δέυτερο, τωρα που το καλοσκέφτομαι.
Οι δρόμοι είναι μέσα στην μπίχλα. Και δεν εννοώ τα σκουπίδια που μαζεύτηκαν από την απεργία. Εννοώ τα πεζοδρόμια και την άσφαλτο που ζέχνουν από ανθρώπινες και ζωικές απεκκρίσεις, λάδια αυτοκινήτων, εκατομμύρια τσίχλες που έχουν καταντήσει μάυρες στάμπες στον δρόμο, νεράτζια που έπεσαν από τις θλιβερές νερατζιές και τα έχουν πατήσει τα αυτοκίνητα, μια αηδία σας λέω. Εγώ την Αθήνα δεν την θυμάμαι έτσι. Ποτέ τόση βρωμιά.
Αμ τα πεζόδρόμια; Τι την θέλω εγώ την σαμσονάιτ την τροχήλατη, στον Κεραμεικό; τα ροδάκια αγκομαχάνε στις χιλιάδες λακούβες, κλαίω τα εκατόν τόσα ευρώ που έδωσα να την πάρω. Μωρέ άλλη φορά, μαιμού μπερμπερυς σακ βουαγιάζ από Νιγηριανό λαθρομετανάστη, και όσο κρατήσει. Άσε που χρειάζεσαι ειδικό τρακτερωτό παπούτσι να περπατήσεις στα σπασμένα πεζοδρόμια. Δεν υπάρχει ίσιο πεζοδρόμιο ούτε για δείγμα, αν δεν έχει αμάξι παρκαρισμένο επάνω, έιτε θα έχει σκουπίδια, ή θα είναι σπασμένο.
Έχουμε και τα άλλα τώρα, τα γυρίσματα. Δεν μπορούμε να περπατήσουμε (βιαστικά πάντα στην Αθήνα) σαν άνθρωποι, βγάινει ένας και σου λέει "αχ μην περνάτε από εδώ, γυρίζουμε σήριαλ". Και μπουρδουκλώνονται τα ροδάκια της βαλίτσας στα καλώδια του φωτισμού και της κάμερας. Έλεος πια με το σήριαλ "Υπέροχα Πλάσματα"! Έχω σιχαθεί να τους βλέπω μπροστά μου. Πάω για καφέ, να σου ο Πυρπασόπουλος, πάω στο Μετρό για το γραφείο, να σου η Αλικάκη, γυρίζω από το αεροδρόμιο, να και οι τρεις της κομπανίας. Τι τους έχει πιάσει και γυρίζουν τις σκηνές του σήριαλ συνέχεια εδώ; Δεν έχει άλλες περιοχές η Αθήνα για εξωτερικά γυρίσματα; Τραβάτε ρε παιδιά στο Περιστέρι, στην Βούλα, στις Κουκουβάουνες ή και στο Λιόπεσι, χου γκιβς ε φακ, αλλά έλεος πια με τον Πυρπασόπουλο που πίνει καφέ στο ρόζ καφέ που μου διαφεύγει το όνομα του αυτή τη στιγμή.
Άντε, κάντε και λίγη διαφήμιση σε άλλες περιοχές της Αθήνας, να γίνουν και αυτές Τρεντι, όχι μόνο εμείς δηλαδή, να μαρτυράμε να βγούμε από το σπίτι μας κάθε σαββατόβραδο επειδή τα ζώα παρκάρουν τα αμάξια τους μπροστά στην είσοδο του σπιτιού. Τι είναι αυτό το πράμα ρε παιδιά, να παρκάρει ο άλλος στην είσοδο, αν ήταν δυνατόν να βάλει το κωλοάμαξο και στο ασανσέρ! Δε βλέπεις κύριος, είναι σπίτι, μένουν άνθρωποι που μπαινοβγαίνουν από τις πόρτες, δεν κατεβαίνουν με συρματόσχοινα από τα μπαλκόνια σαν τους μοναχούς στα Μετέωρα! Και όταν πάς να πάρεις το ρημάδι σου και να γυρίσεις σπίτι, μην συνεχίζεις να τραγουδάς στην μέση του δρόμου στις 3 η ώρα το πρωί, γιατί θα σού'ρθει ΄κανένας κουβάς με νερό...το έχω κάνει σε κάτι γκόμενες που τραγουδούσαν Χατζηγιάννη, όταν ήταν ο Χατζηγιάννης εδώ στο Βοξ και βγήκαν κεφάτες από το κέντρο... Χεχε!
Α, έχουμε και το άλλο τελευταία.Τις ταμπέλες... Γκάζι, το Γκέι Χωριό. Δεν θέλουμε ρε μάνα μου να γίνει γκέι χωριό το Γκάζι, σώνει και καλά να γκετοποιηθεί δηλαδή; Δε γίνεται να είναι απλά μια όμορφη γειτονιά της Αθήνας στην οποία μένουν και στρειτ και γκει και οικογένειες με παιδάκια, και γριούλες και αδέσποτα; Άιντε, που μου μάθατε και τα γκέι χωριά, είχατε και στην Άνω Καρδιτσομαγούλα γκέι χωριά;
Αυτό που με ανησυχεί είναι η εγκληματικότητα. Περπατάω στο δρόμο και τρέμει το φυλοκάρδι μου, που ποτέ στο παρελθόν δεν το ένιωσα αυτό, ούτε όταν ήρθαν οι πρώτοι αλβανοί στην αθήνα το 1990 και κυκλοφορούσαν οι φήμες ότι οι αλβανοί σφάζουν και βιάζουν, βιάζουν και σφάζουν και τότε πήρε και ένας σαλεμένος το καλάσνικοφ και καθάρισε πεντε έξι, στο χαλαρό. Θυμάμαι, γυρνούσα περπατώντας από το φροντιστήριο στην Κάνιγγος το βράδυ, χωρίς ποτέ να φοβηθώ. Έχω και την αδερφή μου, που από τότε που της εκλεψαν την τσάντα (έξω από το σπίτι μας, τον Θεό τους δεν έχουν) την έχει πιάσει υπερβολικός φόβος και με αγχώνει. "Μην παίρνεις λεφτά μαζί σου, βγάλε την ταυτότητα και το δίπλωμα από την τσάντα, βάλε στο speed dial τα τηλέφωνα της τράπεζας να ακυρώσεις τις κάρτες αν σε κλέψουν!" Που βγάινω από το σπίτι και αισθάνομαι λες και μεταφέρω παράνομα χρήματα, τα κρύβω στο στρινγκ, στα παπούτσια, τις πιστωτικές κάρτες στο σουτιέν κτλ. Θα καταντήσω σαν την γιαγιά μου,που έραβε στο στρίφωμα της ρόμπας της τα λεφτά που τα είχε κάνει μασουράκια! Θα ράψω ειδικές κρυφές τσέπες στα βρακιά μου για να βάζω τα απολύτως απαραίτητα, τα κλειδιά, πενήντα ευρω και το κινητό. Θα βάλω μάλιστα στην τσάντα ένα σημείωμα που θα λέει "σας την έσκασα, πάρτε τα @@@@ μου τώρα! χαχα!" Τώρα αν τύχει και πέσω σε κανένα βιαστή, τι να κάνω, θα του κάτσω μπας και με αφήσει μια ώρα αρχύτερα, ή ΄θα υποκριθώ ότι την βρίσκω κιόλας, που αυτό τους ξενερώνει τους βιαστές γιατί γουστάρουν να βλέπουν τα θύματά τους τρομαγμένα και ανυπεράσπιστα. Τι να κάνω Παναγία μου, έχω και την φίλη και συμμαθήτρια την Λία με το μαγαζί στην γωνία Πλαταιών και Μεγάλου Αλεξάνδρου (γκρίζα διαφήμιση κάνω, έχει πολύ ωραία εσώρουχα και καλές τιμές) που με ενημερώνει για το αστυνομικό δελτίο της περιοχής. Το Σάββατο βίασαν μια κοπέλα, το προηγούμενο έσφαξαν μια γιαγιά, την Παρασκευή άδειασαν το διαμέρισμα του τρίτου. Που εντάξει, τι να έχει ένα διαμέρισμα στον Κεραμεικό ρε παιδιά; Τίποτα λογαριασμούς απλήρωτους θα έχει, άντε και καμία τηλεόραση παλαιάς τεχνολογίας. Που να τα βρει ο κάτοικος της περιοχής τα μετρητά, ή η γιαγιά που πάει να ψωνίσει στο κλείσιμο της λαικής να βρει καμία ντομάτα με μισό ευρώ το κιλό;
Τι να πεις, μ' αυτά και μ' αυτά, δεν μετανιώνω καθόλου που μετοίκησα στα Βόρεια. Αλλά ρε γμτ, έρχονται και τα Κυριακάτικα πρωινά με βόλτα και καφεδάκι στον πεζοδρομο του Θησείου και μετά ουζάκια και μεζεδάκια στου Ψυρρή και την νοσταλγώ την γειτονιά μου... Απλά θα την ήθελα πιο καθαρή και με ολόκληρα πεζοδρόμια.
Μου έλειψε...

Βρε, βγήκα δεύτερη!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 9:42 π.μ.

1/3/08

Μιλάω για τον σχετικό διαγωνισμό που διοργάνωσε ο Βασίλης!
σχετικά με τις ταινίες που θα θέλαμε να νικήσει ο Κακός!
Εδώ καπου πρέπει να ευχαριστήσω την Ακαδημία και τα μέλη της που με ψηφισαν, την μαμά μου, τον ατζέντη μου, εεεεε, μπερδέυτηκα, να ευχαριστήσω όλους όσους με ψήφισαν...

Καλέ, καπου διάβασα για ασμπετα, σε δύο βδομάδες θα είμαι στας Αθήνας, δεν οργανώνουμε κάτι τότε;

Ένα πρωινό....

νιαούρισε η Λουκρητία στις 9:21 π.μ.

Δεν ξερω πως να το χαρακτηρισω αυτο το συνδρομο που με διακατεχει. Συνδρομο Αν Λομπεργκ να το πω, «Κοριτσια στον Ηλιο» να το πω...
Παρατηρημενο. Καθε καλοκαιρι με πιανει να κανω καταστασουλα με ενα αγνο παιδι της Ελληνικης Υπαιθρου, εγώ, η μεγαλωμενη στην πολη, ισως γιατι εχω βαρεθει τις νευρωσεις του καθε γιαπι καριεριστα τον χειμωνα, θελω να γευτω και ολιγη απο Αθανατη Ελληνικη Επαρχια

Εδω που τα λεμε, ο αντρας αν ειναι να εχει νευρωσεις και να σου λεει «θελω να ξερω που παει αυτη η σχεση» ή «ο δυναμισμος σου με φοβιζει», καλυτερα να τα φταξω με την Σαρα Τζεσικα Παρκερ, να ανταλλασουμε και τα Μανολο μας (αν και πολυ φοβαμαι οτι το 41 της ερχεται λιγο μεγαλο της Σαρα Τζεσικα, τετοιο σαμιαμιδι που ειναι).

Ετσι λοιπον, με πιανει καποια καλοκαιρια και κολλαω με κατι απιθανους γκομενους που τους γνωριζω σε νησια η σε χωριουδακια.Απιθανους με την εννοια οτι δεν υπηρχε ποτε πιθανοτητα υπο ΚΣ να τους συναντησω στο δρομο μου. Το προφιλ ειναι καπως ετσι. Τον λενε Σταυρο, ή Λευτερη, ή Κωνσταντη (νησιωτικο). Ποτε Αλεξανδρο, ή Κωνσταντινο ή Χριστόφορο. Ειναι ψηλος, γεροδεμενος, ηλιοκαμενος απο την δουλεια στα χωραφια ή στο καικι του πατερα του, ή στο ουζερι που διατηρει στο παραλιακο χωριο του. Ειναι εξω καρδια, πλακατζης, καλος με ολους, ευγενικός από καρδιας και φιλικός. Ειναι γλεντζες, στο πανηγυρι του χωριου χορεψε εναν μπαλο όλο λεβεντια. και χαρη, αντρικη χαρη, όχι χαριτωμενια κολωνακιωτικη... Βλεπω τα ματια του, συνηθως εχει καθαρό βλεμμα, ισως να υπαρχει και η σπιρταδα αλλα και η πονηρια του Θεσσαλου...

Με προσεγγίζει. Με ατακες που αν της ακουγα απο Αθηναιο θα ξερνουσα επιτοπου. Μπορει να διακρινω και το τοπικο ιδιωμα στην ομιλια, και θαυμαζω την αυθεντικοτητα του. Με πλησιαζει και παραλυω ολοκληρη. Ειναι η αισθηση που μου δημιουργουν τα αρσενικα, τα αυθεντικα αρσενικα.
Ειναι πολυ ξεκαθαρος με τις γυναίκες. Εκει που μεγαλωσε ας πουμε οτι το σεξ ηταν απαγορευμενο, ή ειδος πολυτελειας. Οι κοπέλες στο χωριο ηθελαν πρωτα σοβαρη σχεση και μετα να του το δωσουν. Ή στην μικρη κοινωνια του νησιου με τους 2000 κατοίκους δεν είχε και πολλά περιθώρια για ελευθερια κινήσεων. Εγινε κυνηγός, με την καλη εννοια., δεν ειχε ποτέ του γυναικες που θα επεφταν στα πόδια του, αν και αν δουλευε μπαρμαν στην Γλυφαδα, θα τις ειχε δυο δυο, απο εμφανιση και σεξ απηλ σκιζει.
Αλλά οι γυναικες που έχει γνωρίσει, εχουν συγκεκριμενες προσδοκίες απο αυτον. Να τις παντρευτεί, με δοξα και τιμή. Καμια δεν τον αμφισβήτησε, καμία δεν του αφησε απωθημένα, καμία δεν τον κεράτωσε με τον καλύτερο του φίλο. Στην πραγματικότητα, βλεπει καμια φορά τα σήριαλ που παρακολουθεί η μάνα του στην τηλεόραση με κερατώματα, αλλαξοκωλιες και αλληλομαχαιρώματα και του φαίνονται ολα πολύ περίεργα. «Μα καλά, που γίνονται αυτά τα πράγματα:;»λέει.
Τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα στο μυαλό του. Το αγόρι πολιορκεί το κορίτσι, το κορίτσι ανταποκρίνεται, τα φτιάχνουν , τα έχουν για λίγο καιρό και αν περάσει ενας χρόνος χωρίς προβλήματα παει και την ζητάει απο τον πατέρα της..
Και του φαίνεται πολύ περίεργο που εγω δεν εχω καποια σχέση στην πόλη. Πάει, εχουν αδερφέψει όλοι οι Αθηνάιοι, μου λέει. Τι να του εξηγησω τώρα για της νευρώσεις της Σάρα Τζέσικα, δεν πρόκειται να με καταλάβει...

Και με πολιορκεί, είτε με τρυφερότητα, είτε ατσούμπαλα , ίσως και αδιάκριτα.. Με παίρνει να χορέψουμε μπαλο. Με παει βολτα με την μηχανή στην παραλία.. Και εγώ αλλο που δεν θελω να πολιορκηθω. Την σκουφια μου πετάω. Τρελαινομαι να ακουω ερωτόλογα με ευβοικη προφορά (νιιι και λιιιιι). Μ αρέσει να γέυομαι χειλη σκασμενα απο την αλμυρα της θάλασσας και τον ήλιο. Μου κοβονται τα γόνατα μπροστα σε εναν αντρα που δεν νιωθει να αμφισβητεται από τίποτα. Που δεν κατεβαίνει από το βάθρο του. Δεν πα να κανω τα σπαστικά μου, να τον παιδευω, να τον κομπλαρω, να του ριχνω και κανενα υποτιμητικό σχόλιο, τίποτα αυτός. Ανεπηρέαστος.
Αφού περάσει το τεστ με επιτυχία (του σπασαρχιδισμου) περνάμε στην επόμενη φάση. Που είμαστε αχωριστοι. Που περναμε ολες τις υπολοιπες διακοπες μας μαζί. Οι φίλες μου τα εχουν παρει στο κρανιο, «που εξαφανιστηκες ρε συ, μαζί δεν ηρθαμε διακοπές;» Ε, μαζί ήρθαμε ρε κοριτσια, αλλα δεν θα κανουμε και ολες μαζί σεξ επανω στο καίκι εν πλω. Ή στην ερημική παραλία της Παναγίτσας. Ή στο σπίτι της θειας του που λειπει στην κόρη της στον Πειραιά και βούτηξε τα κλειδια από την μάνα του.
Και τι σεξ... Σεξ του Αρλεκιν. Κανονικα, με ολες τις περιγραφές σε ισχυ. Με θεληματικά πηγουνια, με δασυτριχα στήθη, με τετράγωνους ώμους, με ηδυπαθεια, με , με , με..... με απ’ολα.
Μετά οι διακοπες τελειώνουν. Πρέπει να γυρισω στην δουλεια, ή στο πανεπιστήμιο. Αλλά θα κρατήσουμε επαφή... Ναι σιγά. Δεν διαννοούμαι να μέινω εδω για παντα αφού ξέρω ότι δεν θα μπορουσα ποτε να προσαρμοστώ εδω. Αλλα και ξερω οτι και αυτος δεν θα μπορουσε με τίποτα να με ακολουθησει στην πόλη. Και δεν το θέλω κιολας. Το εχω τοποθετησει στο μυαλο μου στις σωστες διαστασεις, μια καλοκαιρινη φαση ειναι, και τιποτα παραπανω. Αλλωστε ξερω ότι δεν θα μπορουσαμε ποτέ να κολλησουμε εμεις οι δύο. Οχι, δεν ντρεπομαι γι αυτον, οπως τον διαβεβαιωσα μια φορά, απλά δεν πιστευω οτι θα ειμαι αυτη που γνωρισε στο νησι, οταν θα γυρισω στην βάση μου. Δεν το εχω σκεφτει και πολύ, ισως να γινω και εγω αντιπαθητικη οπως ολοι οι Αθηναιοι. Ποιος ξερει.
Και αποχαιρετιομαστε. Στο λιμανι, στο σταθμο του Κτελ πισω απο την Πυροσβεστικη, στο κλαμπ το τελευταιο βραδυ πριν φυγω με τους γονεις μου. Εκει ειναι που μου ερχεται στο μυαλο το γαμημενο τραγουδακι... «Ενα πρωινο...η Παναγια μου...» και τσααααακ η φαντασιωση... οτι ειμαι η Αν Λομπεργκ και αποχαιρετω τον Γιαννη Βογλη, ακουρευτο, αξυριστο και ζαλωμενο το ταγαρι του βοσκου. Ελεος...


Τελικα ο Ελληνικος Κινηματογραφος εχει μεγαλωσει γενιες και γενιες.

Καλό μήνα βρε!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 8:59 π.μ.

Τι με έχει πιάσει τελευταία και ξυπνάω από αχάραγα; Και άλλες φορές κουραζόμουν, αλλά τέτοιο πράγμα δεν μου έχει ματασυμβεί.
Κοιμάμαι με τις κότες από τις 10 και ξυπνάω από τις 6 το πρωί. Αφού είναι σκοτάδι όταν ξυπνάω και χάνω την αίσθηση του χρόνου, άσε που πολλές φορές κοιμάμαι στον καναπέ, βαράνε τα τηλέφωνα και εγώ τα απαντάω, αλλά στον ύπνο μου.

Χθες για παράδειγμα, με πήρε ένας φίλος που ήρθε από την Κρήτη στην Θεσσαλονίκη για δουλειά για να πηγαίναμε για ποτάκι, το απάντησα μάλλον αλλά δεν το θυμόμουν. Για να σιγουρευτώ, κοίταξα σήμερα τις κλήσεις στο κινητό μου και φαινόταν ότι ήταν απαντημένη η κλήση.. Και τι στο καλό του είπα;

Και που' είσαι ακόμη. Ο μήνας που μπήκε σήμερα, προβλέπεται ζόρικος...
Καλό μήνα σας είπα;

Υ.Γ. (με Edit) Καλέ, θα είναι υπέροχος αυτός ο μήνας!!!!! Γιούπι!