Tι έγινε, άργησα;

νιαούρισε η Λουκρητία στις 8:47 μ.μ.

25/2/08

Συγνώμη βρε παιδιά, άργησα λίγο να ανταποκριθώ στο μπλογκοπαίχνιδο με το βιβλίο..Που να σας τα λέω, έχασα ένα βυσματάκι από το τροφοδοτικό του λαπ τοπ και το σαββατοκυριακο το έβγαλα στο γραφείο προσπαθώντας να κάνω δουλειά από έναν σταθερό υπολογιστή, μόνο που δεν ειχα εκει βιβλία να ανατρέξω στην σελίδα 123. (μόνο δύο τόμους του κώδικα τροφίμων και ποτών, αλλά ποιος νοιάζεται).
Λοιπόν, το ποιο κοντινό ελληνικό βιβλίο (έχω το Middlesex στο κομοδίνο αλλά βαριέμαι να γράφω κατεβατά στα αγγλικά) ..μμμμ....είναι το...."Κωμικοί Έρωτες" του Κούντερα, εκδόσεις Εστία... Δεν ξέρω γιατί, αλλά εγώ σκέφτομαι να γράψω ένα βιβλίο με τα απομνημονεύματά μου, με τίτλο "Γελοίοι Έρωτες" αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο!

Πάω σελίδα..χμμμ...123..μια, δυο..πέμπτη περίοδος..Νάτη! Ορίστε. "Όταν μπήκαν στο θάλαμο, η Ελίζαμπετ ήταν στην μέση του δωματίου και ξεβιδωνόταν έξαλλα, σιγομουρμουρίζοντας τις νότες μιας μελωδίας. Ο Χάβελ κοιτούσε χάμω στο πάτωμα και η γιατρός εξήγησε για να προλάβει το σοκ των νεοφερμένων: "Η Ελίζαμπετ χορεύει". "Ήπιε λίγο παραπάνω" εξήγησε ο Χάβελ."

Η αλήθεια είναι ότι όταν προσπάθησα για πρώτη φορά να διαβάσω την " αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι" με κούρασε και μετά από λίγο καιρό έγινε της μόδας ο Κούντερα και λογω Μιμής Λιάνη που ήταν τότε στις δόξες της, εκνευρίστηκα και δεν ασχολήθηκα με το συγκεκριμένο βιβλίο.
Δεν πιστέυω να θέλετε και κριτική ε;
Λοιπόν, γράψτε και εσείς, όσοι δεν γράψατε για ένα ββλίο που διαβάζετε τώρα.. ¨Αντε Λιζάκι, Κώδικα (όχι, η sportday δεν είναι βιβλίο, καλό μ') η φιλενάδα μου η Κάντυ
και οποιος άλλος θέλει.

Στον τάκο!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 1:52 μ.μ.

23/2/08

Θυμάστε όλοι το θέμα με το εξασθενές χρώμιο στον Ασωπό... για όσους δεν ξέρουν, το εξασθενές χρώμιο προκαλεί καρκινογενέσεις, αν έχετε δει την ταινία Erin Brokowitz με την Τζούλια Ρόμπερτς είναι εκείνη η ουσία που είχε μέσα το νερό και έκανε τα παιδάκια της περιοχής να πεθαίνουν σαν τις μύγες.
Διάβασα λοιπον ότι, το Υπουργείο Ανάπτυξης επέβαλλε πρόστιμα σε 16 επιχειρήσεις που μόλυναν το ποτάμι.
Λόγω επαγγέλματος γνωρίζω ότι για να επιβάλλει μια κρατική αρχή πρόστιμο, έχει αποδείξεις ότι η επιχείρηση παρανομεί. Στην συγκεκριμένη περίπτωση χωρίς να είμαι σίγουρη, φαντάζομαι ότι θα έγιναν μετρήσεις στα λύματα των επιχειρήσεων.
Και αυτό που με κάνει έξαλλη, είναι το ότι τηρούν σιγή ιχθύος. Ποιοί είναι ρε παιδιά, εσείς εκεί στο Υπουργείο που ξέρετε, αυτοί που ρίχνουν το εξασθενές χρώμιο στο ποτάμι;
Γιατί, στην περίπτωση του ΕΦΕΤ για παράδειγμα, όταν μια επιχείρηση δεν τηρεί την κέιμενη νομοθεσία για την ασφάλεια των τροφίμων, δίδεται στην δημοσιότητα, πολλές φορές χωρίς επαρκείς αποδείξεις και χωρίς να υπάρχει δικαστική διερέυνηση. Και μιλάμε για μουχλιασμένα τυριά, που εντάξει, δεν μπορώ να φανταστώ ότι πέθανε κάποιος από μουχλιασμένη φέτα, γιατί πολύ απλά δεν θα την φάει ο καταναλωτής την μουχλιασμένη φέτα, προϊόν χαμηλής επικινδυνότητας δηλαδή.
Με άλλα λόγια, συνταγματικό ξε-συνταγματικό, η Πολιτεία αναγνωρίζει στον πολίτη το δικαίωμα να γνωρίζει ποιοι θέτουν σε κίνδυνο την υγεία του από μη ασφαλή τρόφιμα.
Γιατί να μην έχει ο πολίτης το δικαίωμα να γνωρίζει ποιοι είναι αυτοί που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία του και την υγεία των παιδιών και όλων των απογόνων του, με την συσσώρευση του καρκινογόνου στοιχείου στο περιβάλλον; Ποιοι είναι αυτοί που δηλητηριάζουν στα μουλωχτά τα ποτάμια, τα νερά, τα ψάρια, τα εδάφη;
Να ξέρουμε και εμείς, ποιος τα κάνει αυτά, να του φερθούμε ανάλογα...

Το ενυδρείο

νιαούρισε η Λουκρητία στις 9:36 μ.μ.

21/2/08

Τρελαίνομαι να βλέπω παιδικές ταινίες, ειδικά όσες είναι φτιαγμένες απο κινούμενα σχέδια. Η μοναδική η οποία δεν μου άρεσε ήταν ο Νέμο. Δεν μπορώ να πώ ότι δεν ήταν καλοφτιαγμένη ή ότι δεν ήταν έξυπνο το σενάριο, απλά εμένα δεν μου άρεσε. Η αλήθεια είναι ότι μου άφησε ένα βάρος, έναν κόμπο στο λαιμό.
Ποτέ πιο πρίν δεν είχα σκεφτεί, δεν μου είχε περάσει απο το μυαλό πως περνούν τα χρυσόψαρα. Τα έβλεπα, αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι μπορεί τα χρυσόψαρα να καταπιέζονται μέσα στο ενυδρείο...

Να είναι άραγε τρομακτικό να ζεις σε μια γυάλα και το οξυγόνο σου να το διοχετεύει ενα σωληνάκι που κάνει μικρες μπουρμπουληθρες και έναν εκνευριστικό μονότονο θόρυβο;
Να είναι θλιβερό να βλέπεις τα πάντα γύρω σου αλλά το γυαλί να σε περιορίζει, να μην μπορείς να πας πουθενά και να κάνεις τον γύρο της γυάλας; Να αναρωτιέσαι, πως να είναι η θάλασσα ρε γαμώτο... Πως είναι να σε παρασύρει το κύμα, να νιώθεις τα ρεύματα του νερού κάτω από τα πτερύγιά σου...

Κοιτάζω το ενυδρείο στο σαλόνι του γραφείου ενοικιάσεως αυτοκινήτων. Το χρυσόψαρο σχεδόν επιπλέει, που και που κάνει μια κίνηση για να βυθιστεί και ξανά πάλι βρίσκεται στην επιφάνεια. Δεν αντέχουν πολύ τα χρυσόψαρα, μου λέει ο υπάλληλος του γραφείου, έχουμε πάρει πολλά αλλά μετά από ένα μήνα ψοφάνε συνήθως. Δεν αντέχουν λοιπόν, μπορεί και να αυτοκτονούν,ίσως να κρατούν την αναπνοή τους μέσα στο νερό.

Πόση δύναμη άραγε να χρειάζεται για να σπάσει η γυάλα;

To'πα και ο Θεός βοηθός τώρα...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 12:52 μ.μ.

19/2/08

Ήρθε ο Μεγάλος από την Αθήνα και του είπα τις σκέψεις μου... Αυτό δηλαδή που είχα στο μυαλό μου εδώ και ένα χρόνο και το είχα συζητήσει ήδη με τον εδώ προϊστάμενό μου...
Σύνδεση με τα προηγούμενα... Εγώ που λέτε, είμαι Αθηναία, γέννημα θρέμμα... αλλά σπούδασα στην Θεσσαλονίκη για επτά χρόνια (καλά, άργησα να πάρω πτυχίο αλλά ήθελα να τα μάθω καλά και δούλευα τα τελευταία δυο χρόνια)... στην συνέχεια δούλευα σε δυο δουλειές ταυτόχρονα στην Αθήνα (πρωί και απόγευμα) μετά πήγα αγγλία για να δουλέψω αλλά δεν μου άρεσε, μετά δούλεψα στην Αθήνα πάλι και τέλος η τωρινή μου εταιρεία οταν με προσέλαβε μου είπε ότι η θέση είναι στην Θεσσαλονίκη και εγώ, ως περιπετειώδης τύπος αποφάσισα να μαζέψω τα μπογαλάκια μου και να ανέβω ξανά... Οι λόγοι πολλοί, που να σας τα λέω, γενικά ήθελα μια αλλαγή στην ζωή μου και δεν με χάλασε αφού η Θεσσαλονίκη ήταν γνωστό μέρος για μένα και είχα ήδη έναν κύκλο εδώ.
Αλλά ο καιρός περνούσε, τα έξοδα αντι να μειώνονται αυξάνονταν, οι γονείς μου μεγαλώνουν και αρρωσταίνουν πιο συχνά (και μου λείπουν είναι η αλήθεια), θέλω κάποια στιγμή να αρχίσω να βάζω τίποτις λεφτάκια στην άκρη, να αγοράσω σπίτι η να ανακαινίσω το υπαρχον, ή να χτίσω ένα άλλο... Είχαμε κάνει την συζήτηση με τους δικούς μου για το μέλλον και συνεχώς μου γκρίνιαζαν "τι κάνεις εκέι πάνω, το έκανες το πείσμα σου και καιρός να κατέβεις κτλ", εγώ ως ξεροκέφαλη δεν το παραδεχόμουν αλλά το ήξερα ότι έχουν δίκιο...
Και ήρθε η στιγμή που έλαβα ένα εσωτερικό email με μια αγγελία της εταιρείας μου ότι ζητούσε άτομο στην Αθήνα... και ήρθε ο μεγάλος και του το ξεφούρνισα!
Βέβαια , την μέρα της πρώτης συνέντευξης πριν από 3 χρόνια μου είχε πει, να μέινω στην Αθήνα και να πάρουν άλλον στην Θεσσαλονίκη, αλλά τότε ρε παιδιά είχε μια προϊστάμενη εντελώς μπιτσίδου και στριμμένη και την είχε φοβηθεί το μάτι μου... Να φανταστείτε, με είχε αξιολογήσει αρνητικά στην πρώτη αξιολόγηση, γιατί λέει δεν είχα μάστερ... Τεσπα...
Το θέμα είναι τώρα, ότι με το που είδα την αγγελία σκέφτηκα ότι αν προσλάβουν κάποιον κάτω, μετά δεν υπάρχει περίπτωση να μετακινηθώ στο μέλλον, οπότε είπα να επισπεύσω αυτό που είχα στα σχέδια για τα επόμενα 2-3 χρόνια.
Θα το σκεφτεί και θα μου απαντήσει, μου είπε.

Βέβαια, η φύση της δουλειάς είναι τέτοια που θα είμαι πάλι στην γύρα, τις καθημερινές. Μιλάμε πολύ γύρα παιδιά, έχω κάνει χιλιόμετρα και χιλιόμετρα!
Λέτε να ετοιμάζομαι για μετακομίσεις, αγορές σπιτιού, στεγαστικά, πέρα δώθε κτλ κτλ κτλ.?

Για να δούμε...

Άντε να πάρω την μαμά τηλέφωνο, να της το πω, θα χοροπηδάει από την χαρά της! (ελπίζω μόνο να μην μου ξαναδώσει σεμεδάκια για το καινούργιο σπίτι, ωχ οχι Θεέ μου!)

Θα πεθανουμε ολοι, βοηθεια!!!!!!!!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 7:56 μ.μ.

18/2/08

Η ώρα είναι 8 και παρακολουθώ το δελτίο ειδήσεων. Σιβηρία η Ελλάδα! Εφιάλτης ο παγετός! Στον πάγο ΟΛΗ Η ΧΩΡΑ!
ΟΛΗ Η ΧΩΡΑ! Βέβαια εννοείται ότι ολη η χώρα βρίσκεται από τα φανάρια της Κηφισίας με Αλέξάνδρας εως την γέφυρα της Βαρυμπόμπης.

Σιβηρικός Χιονιάς λέει η δημοσιογράφα. Έτσι, έτσι, ξέρετε τι είναι να έχει δέκα πόντους χιόνι και να γλυστράει το ψηλοτάκουνο στο πεζοδρόμιο; Τι Σιβηρία και μαλακίες μου λέτε, εδώ σας θέλω, να προσπαθείς να κάνεις ρεπορτάζ και να τρέχει η μάσκαρα γιατί δεν έιναι αδιάβροχη! ασε που κοκκινίζουν και τα μάγουλα και κινδυνέυεις από ευρυαγγείες... χάλια σας λέω, χάλια!
Εφιάλτης ο παγετός. Που ξανακούστηκε στα μέσα Φεβρουαρίου, να κάνει θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν; Άσε που υπάρχει και ο κίνδυνος να μας τελειώσει το πετρέλαιο, να αποκλειστούμε από τα χιόνια και να μην μπορέι να μας προσεγγίσει το βυτιοφόρο να γεμίσουμε τις δεξαμενές και μετά να χρειαστεί να κάψουμε στο τζάκι το σαλονάκι λουικενζ! Ω μον ντιε!
Ασε που μας τελειώνουν και οι προμήθειες... Πως να κατέβεις στο ΑΒ Βασιλόπουλος να αγοράσεις μαγιονέζα για την bouillabaisse (η σούπα bouillabaisse είναι πολύ ιν αυτή την εποχή στα ΒουΠου, τι μας περάσατε τίποτα λαϊκούς να τρώμε κακκαβιά; ) με δέκα πόντους χιόνι; Αν δεν πεθάνουμε από το κρύο, θα πεθάνουμε από ασιτία. Δεν ξέρω αν μας φτάνουν οι δύο κούτες λονγκ λάιφ γάλα που πηρα για όλο το Φλεβάρη και ίσως μας τελειώσει και ο καφές... Και δεν πρόλαβα να πάω στο Ιντερσπορτ να πάρω εκείνα τα ισοθερμικά εσώρουχα που είχαν για το σκι, άντε να ζεστάνω τα πόδια μου το βράδυ.
Αγάπη μου, το Καγιέν έχει αλυσίδες να πάω μέχρι το Χόντος σέντερ να αγοράσω την ειδική κρέμα για τα κρύα πόδια;
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ έχω φρικάρει με αυτόν τον καιρό. Σκέφτομαι να κλειδωθώ στο σπίτι και να βγώ μόλις έρθει η άνοιξη!

Είναι δικός μου, εγώ τον είδα πρώτη!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 11:15 π.μ.

17/2/08

Άσε κάτω τον Ζάν, είπα, μικρό και αθώο κορίτσι, μην σου κάνω την μούρη ριγέ με τα νύχια μου...Για ποιον εγώ μάθαινα γαλλικά για έξι χρόνια; Για να πάρω το Σορμπον ντε; Τον είδα πρώτη, όταν έπαιζε τον Λεόν, και φαντασιωνόμουν ότι είμαι η μικρή Ματίλντα-Νάταλι Πόρτμαν και με παίρνει στην αγκαλιά του και εγώ νιώθω τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα (αρρωστημένο θα μου πείτε, αλλά φαντασιώσεις είναι αυτές, τι να σας πω)...

Μετά τον είδα όταν έκανε έναν αστυνομικό σε μία χαζο-ταινία με την Μεγκ Ράιαν (French Kiss) και φαντασιωνόμουν ότι με συνέλαβε στους δρόμους της Μονμάρτης όπου εκδιδόμουν... (ναι ξέρω, δεν είναι πολύ νορμάλ οι φαντασιώσεις μου)....
Μετά τον είδα στα πορφυρά ποτάμια (les rivieres pourpres, άντε τώρα αυτό να το προφέρεις στα γαλλικά) και δεν πολυθυμάμαι την υπόθεση, αφού μου πήγαινε περισσότερο να συνεχισω την φαντασίωση με τον αστυνομικό, ότι δηλαδή αφού με συνέλαβε και με έστειλε φυλακή, με είχε υπό την προστασία του και προσπαθούσε να με βγάλει με αναστολή, άσε που κάναμε παθιασμένο σεξ στα επισκεπτήρια....(Πολύ brutal αγόρι, μμμμ, με τρελαίνιιει!)
Μετά απο κανα δύο χρονάκια άρχισε να παίζει σε χαζοταινίες, όπως αυτή με τον Ζεράρ (άλλο απωθημένο αυτός, η στραβή του μύτη μου κάνει πολύ κλικ) που λεγόταν Tais-toi, και τότε φαντασιωνόμουν ότι έχουμε μια πολύ παθιασμένη σχέση, αυτός με θέλει πολύ αλλά εγώ γλυκοκοιτάω και τον κολλητό του τον Κουεντίν, τώρα πως ξεπέρασε το παρελθόν μη με ρωτάτε, είπαμε, υποσυνείδητο είναι αυτό...
Και ερχόμαστε στην Αυτοκρατορία των Λύκων... πάλι τον αστυνομικό έκανε, αλλά εμένα που με είχαν απαγάγει μέλη της τούρκικης Μαφίας στο Παρίσι και με έστειλαν σούμπιτη σε κατσικοχώρι έξω από την Αντάλυα, ήρθε και με έσωσε, το αγόρι μου... και με πήρε γλυκά μέσα σε μια σπηλιά, επάνω σε κάτι βράχια, με ένα κοπάδι γίδια φυλής Ανκορά να μας κοιτάζουν απορημένα...
Αφήστε εκεί που ήρθε εκείνος ο ξενερουάζ αμερικάνος ο Τομ Χάνκς, (Ρίτα, κουκλίτσα μου, τι του βρήκες,χάθηκαν τα ελληνόπουλα με τα στιβαρά μπράτσα;) και μας έφαγε τα συκώτια με την Τζοκόντα και τους κώδικες Νταβίντσι. Εμείς με τον Ζαν, χαιρόμασταν τον έρωτά μας στις τουαλέτες του Λούβρου, στα σκοτεινά σε ένα παγκάκι στο Bois de Boulogne, στα στασίδια του Αγίου Σουλπικίου (φωτιά θα πέσει να μας κάψει), στο υπόγειο θησαυροφυλάκιο της Ελβετικής Τράπεζας, στα κρύα πλακάκια στο πάτωμα του παρεκκλησίουτου Rosslyn, κτλ...
Μα εγώ φταίω κυρία πρόεδρος που μας συλλάβατε για προσβολή δημοσίας αιδούς; Αυτός φταίει που μου βγάζει ένα πετα-με-στα-πλακάκια-και-κακομεταχειρίσου-με!

Ελπίζω να συνειδητοποιήσει μια μέρα ότι κάτι του λέιπει από την ζωή του, να χωρισει αυτή την ξεΐγκλωτη (αλλά είναι σε καλό δρομο το αγόρι μου, έκανε μια στροφή στο μεσογειακό τύπο) και να έρθει να μείνουμε για πάντα μαζί σε μια βραχονησίδα στην οποία θα εκτρέφουμε κατσίκια...
Και αυτός με θέλει, αλλά δεν το ξέρει ακόμη...

Ε, δεν πάμε καλά... καθόλου καλά...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 10:43 μ.μ.

15/2/08

Διάβασα τα εξής φοβερά σε ειδησεογραφικό σάιτ...


Μια νοτιοκορεατική εταιρεία που συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο της Σεούλ ξεκινά την εμπορική κλωνοποίηση κατοικίδιων σκύλων, με πρώτο πελάτη μια Αμερικανίδα που πληρώνει 150.000 δολάρια για την επιστροφή του αγαπημένου της πίτμπουλ «Μπούγκερ».

«Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θέλουν να κλωνοποιήσουν τα κατοικίδια σκυλιά τους σε δυτικές χώρες ακόμα και σε αυτή την υψηλή τιμή» δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος της RNL Bio.

Όπως αναφέρει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, η εταιρεία θα αναλάβει το εμπορικό κομμάτι της επιχείρησης ενώ την ίδια την κλωνοποίηση ανέλαβε το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ, χρησιμοποιώντας κατεψυγμένα κύτταρα από το αφτί του Μπούγκι. Το γενετικό υλικό των κυττάρων μεταφέρθηκε μέσα σε απύρηνα ωάρια, τα οποία στη συνέχεια εμφυτεύθηκαν στις μήτρες οκτώ θηλυκών σκύλων."


Α, ρε κατακαημένε Μπούγκι, τι τραβάς και εσύ με την θεομουρλάρα που έμπλεξες... Δεν φτάνει που στην διάρκεια της ζωής σου σε ζούλαγε γιατί δεν έβρισκε άντρα να του τριφτεί, σε τσουρομαδούσε στα διάφορα κομμωτήρια, σε φόρτωνε με ένα σωρό μπιχλιμπίδια, στρασσάκια και πουλοβεράκια, δεν σε αφήνει να ησυχάσεις ούτε και στον τάφο!
Γιατί σου λέει, ο Μπούγκι είναι δικός μου ρε παιδί μου, κτήμα μου, δεν δικαιούται να πεθάνει... θα τον βρυκολακιάσω και θα τον βασανίζω στον αιώνα τον άπαντα.

Και βρίσκονται κάτι λαμόγια που προθυμοποιούνται να αλαφρύνουν τις τσέπες των απανταχού θεόμουρλων που εντελώς τυχαία τους περισσεύουν κάτι εκατομμύρια δολάρια, άσχετα που έξω από το σπίτι τους κοιμούνται χιλιάδες άστεγοι....

Δεν πάμε καθόλου καλά...Spoilt society, που έλεγε και ο καθηγητής μου με την Βολωτικη-αμερικάνικη προφορά...Spoilt society...

Λόγω της ημέρας...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 8:58 μ.μ.

14/2/08

Μόνο αυτό...


:)

Νιαααααρρρρ!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 12:41 π.μ.


Επειδή ζήλεψα από το Μουκελάκι που μας έδειξε την γάτα της, σας παρουσιάζω την πιο στρίγγλα αλλά χαριτωμένη, ανάποδη αλλά πανέμορφη, στριμμένη αλλά αξιαγάπητη, γάτα της ΑττικοΒοιωτίας και Εύβοιας.
Σημειώστε ότι η γάτα αυτή είναι 12 χρονών και Σαλονικιά εκ Βαρδαρίου αλλά η (ασπρο) μαύρη μοίρα της την έριξε στα χέρια μου και την ανεβοκατέβαζα Αθήνα-Θεσσαλονίκη κάθε τόσο, της έκανα εμβόλια και άλλες πειραματικές ιατρικές πράξεις (ψηλαφήσεις, στείρωση, καθαρισμούς δοντιών κτλ) και τελικά είδε και απόειδε το ζωντανό και ζήτησε πολιτικό άσυλο στην αγκαλιά της γιαγιάς της (και μαμά μου).

(Μα θα σταματήσεις επιτέλους με αυτό το διάολο, τσούκου τσούκου να με στραβώνεις με τα φλάς, παλιο-παπαράτσι της κακιάς ώρας; Πάρε και μια γρατσουνιά να μάθεις!)

Τα εφτα κακα της μοιρας μου

νιαούρισε η Λουκρητία στις 2:17 π.μ.

12/2/08

Μετα απο πρόσκληση της Τρελλης Πριγκηπισσας να αυτοψυχαναλυθω και να πω τα εφτα αδυνατα σημεια μου, δεν μπορουσα να αντισταθω στην προκληση και ειπα να τσαλακωσω την τελεια κατα τα αλλα, εικονα μου!
Κάτσε μη χάσω και το μέτρημα και πω περισσότερα... 1. Ειμαι γλωσσου. Αν καποιος ή κατι με ενοχλησει δεν μπορω να το βουλωσω το ρημαδι! Θα σκασω αν δεν το βγαλω απο μεσα μου! Τι να σας πω, στο πανεπιστημιο καυγαδες με τους καθηγητες μου γιατι υποννοησαν οτι οι γυναικες δεν μπορουν να εξασκησουν την κτηνιατρικη επιστημη, ξυπνουσε μεσα μου η Σιμον ντε Μποβουαρ και τους επαιρνε αμπαριζα, με αποτελεσμα να με βαζουν να κανω ολες τις αγγαρειες. Στην δουλεια, να βγαζω γλωσσα στα αφεντικα. Στις φίλες να λέω "μα τι δουλειά έχεις εσύ με αυτόν τον μαλάκα;" και να το παιρνουν προσωπικά και να μου κρατουν μούτρα, ασχετα που ηταν μαλάκας τελικα. Είναι πολυ εκνευριστικό ακόμη και για μένα, το μετανιώνω τις περισσότερες φορές που το ανοίγω αλλά είναι πάνω από τις δυνάμεις μου.
2. Είμαι ξεχασιάρα και αφηρημένη. Ούτε που θυμάμαι πόσες φορές γυρνούσα από το σχολείο χωρίς κασετίνα, τσάντα, φόρμα γυμναστικής, μπουφάν και άλλα πολλά. Ξεχνάω συνέχεια τα ραντεβού μου στην δουλειά, ας είναι καλά το outlook, ξεχνάω ονόματα, διευθύνσεις, μάρκες (να με δείτε στο Χόντο να προσπαθώ να περιγράψω στην πωλήτρια την υδατική μου κρέμα, την οποία χρησιμοποιώ εδώ και 4 χρόνια), τα password από το σερβερ της εταιρείας και στο καπάκι ξεχνάω που τα έχω σημειώσει πρόχειρα μπας και τα ξεχάσω, αυτόν τον ΙΤ τον έχω κάνει έξαλλο... Το ανέκδοτο με την γιαγιά με το Εμμενταλ το ξέρετε; Ε, εγώ θα πάω να ζητήσω μισό κιλό αλτσχαιμερ στο σούπερ μάρκετ καμία μέρα, να μου το θυμηθείτε!
3. Η λέξη "αυτοσυγκράτηση" δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο μου. Καμία δίαιτα δεν την τηρώ κατά γράμμα, δεν μπορω να αντισταθω στους πειρασμους, ιδιαιτερα αν ειναι απο σοκολατα η εχουν γραμμωμενους κοιλιακους. Αν μου μπει η ιδεα για κατι, δεν μπορω να αντισταθω. Με κλειστα ματια περναω το φαναρι που ειναι ο Τερκενλης, γιατι αν δω κανενα σοκολατενιο στην βιτρινα, θα σταματησω ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!
4. Δεν ξερω αν η αντιστοιχια του ορου short-fused στα ελληνικά είναι ευερεθιστος ή νευρικός. Ο αγγλικος όρος μου ταιριαζει καλύτερα, εχω δηλαδη κοντό φυτίλι (χαχα) και παίρνω ευκολα φωτιά. Τι φωτιά δηλαδή, ανατινασσομαι κανονικά, το Αρκάδι ένα πράμα. Αλίμονο στους ανυποψίαστους περαστικούς που τους παίρνουν τα σκάγια. Μπορεί ας πούμε να κάνω ολόκληρη σκηνή για ένα παρεό που η μαμά το έπλυνε και ξέβαψε και το πήρα απο πλανώδιο με 3 ευρώ, λες και έφταιγε η μάνα μου για την κακή ποιότητα και το ξέβαψε επίτηδες. Στην δε οδήγηση είμαι η προσωποποίηση της θηλυκότητας, απορώ πως είμαι τόσο τυχερή που δεν με έχει κάνει κανείς την μούρη κοτλέ με κανένα κατσαβίδι. Και το απίθανο είναι ότι δεν ντρέπομαι να φερθώ ακριβώς έτσι ούτε στους ανθρώπους που αγαπάω... "ρε Ν, τόσες φορές μαλάκα ούτε στο στρατό δεν με έχουν πει" μου είπε κάποιος κάποτε που τον έλουζα καθημερινά από τα νέυρα μου...
5. Επίσης είμαι αδέξια και απρόσεχτη. Τον χαρακτηρισμό "πλαστικές κινήσεις" που λέει ο Αλεξης Κωστάλας όταν αναμεταδιδει καλλιτεχνικό πατινάζ τον έχετε ακούσει; Ε, ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ! Αν έχει κανένα κουβα με σφουγγαρίστρα πουθενά θα τον κλωτσήσω, αν όταν παρκάρω έχει πισω μου κάδο απορριμάτων θα ακουστεί το "γκουπ!", αν με βάλεις να κουβαλήσω αυγά/γυαλικά/κρυσταλλα θα τα κάνω μαντάρα κτλ. Γιου γκατ δε πικσιουρ, ε?
6. Τεμπελιαζω συνεχως με καθε ευκαιρία. Δε πα να εχουν μαζευτει τα ασιδερωτα στιβες, δεν πα να ουρλιαζει το αφεντικο για εκκρεμοτητες, εγω δεν χανω ευκαιρια να χαζολογαω στα διαφορα μπλογκς, φορουμ και να σερφαρω ανουσια στα σαιτ των τηλεοπτικων σειρων, διαβαζοντας με αφοσιωση τι θα γινει στο επομενο επεισοδιο του Δοκτορος Χαουζ, δε πα να καίγεται το σύμπαν!
7. Βαριέμαι εύκολα. Οσο έυκολα τρώω κολήμμα με κάτι, τόσο εύκολα το βαριέμαι.
Ρούχα, παπούτσια, συνήθειες, στέκια, ανθρώπους, ενώ στην αρχή ενθουσιάζομαι, τα αποθεώνω μετά, μου πέφτει πολύ γρήγορα. Χάνω το ενδιαφέρον μου...ουφφφφ!

Βέβαια παραλέιπω τα γνωστά ελαττώματα που έχουν όλα τα μοντέλα σελέμπριτις, "είμαι πολύ ειλικρινης, αγαπω τους ανθρώπους, είμαι έυπιστη" και καλώ την Νιοβη, την Λίζα και το Μουκελάκι να πουν τα δικά τους εφτά κακά!

Αντε, αντε, μην ντρέπεστε!

Σπαμ

νιαούρισε η Λουκρητία στις 11:17 π.μ.

3/2/08

Προειδοποιω οτι αν ξαναδω σχολιο του στυλ "περνα και απο το δικο μου μπλογκ να πεις την γνωμη σου" θα σβηστει αμεσα.
Ειχα ηδη δυο κρουσματα.
Ποσο με εκνευριζει αυτο το πραγμα! Ελα και απο το μπλογκ μου! Δεν καταλαβα, αν κανεις σχολιο, δεν θα δω απο περιεργεια ποιος εισαι;
Τις περισσοτερες φορες συνοδευεται απο σχολια του στυλ "τα λες ωραια, ελα και απο το μπλογκ μου" ή "εισαι ειλικρινης, περνα και απο το μπλογκ μου".

Αν εχεις πραγματικα κατι να πεις, δεν χρειαζεσαι προσκληση, λεω εγω.

Σαββατόβραδο

νιαούρισε η Λουκρητία στις 10:43 μ.μ.

2/2/08

Ανεξήγητο, αλλά νιώθω μια ασφάλεια εδώ στο μπλογκάκι μου. Λες και είμαι σε μια φωλίτσα που την έχω φτιάξει εγώ, για μένα και μόνο. Εντάξει, σίγουρα με βλέπουν και άλλοι, αλλά δεν είναι το ίδιο όπως σε φόρουμ ή σε τσατ, ή στο νέο φρούτο, το facebook.

Θέλω να μείνω σπίτι μόνη μου και να κλαίω την μοίρα μου με ένα ποτηράκι τζιν τόνικ και να σερφάρω στο νετ. Αν μπώ στο msn, πρέπει να απολογηθώ. "πως και μέσα Σάββατο βράδυ;" τι αγένεια αυτό... Μπορεί να μην έχω γκομενο-φίλους-λεφτά-αμάξι, τι με ρώτάς χρυσό μου και με βάζεις στην διαδικασία να απολογούμαι;

Μπαίνω στο facebook, να χαζολογήσω τι παίζει εκεί μέσα... αλλη παπαριά. Έχω βάλει το όνομά μου εκεί και με έχουν ανακαλύψει όλοι οι πρώην γκόμενοι.Τέσσερις έχω στους "φίλους" αυτή τη στιγμή, παντρεμένοι οικογενειάρχες που όμως τους έχω μείνει αξέχαστη και όλο ρωτάνε πότε θα κατέβω Αθήνα να θυμηθούμε τα παλιά. Να θυμηθούμε την ανεξήγητη έλξη μου για κάθε είδους μαλάκα...

Ο ένας, την τελευταία φορά πουμιλήσαμε ήταν πριν απο 5 χρόνια λίγο πριν να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο απο Σαντορίνη για Αθήνα, θα ερχόταν να με δεί. Περίμενα να ξαναπάρει, τίποτα. Αφού ανησυχησα μήπως έπεσε το αεροπλάνο και δεν προσγειώθηκε ποτέ... Χάθηκαν τα ίχνη του, λέμε. Μετά απο κανα δυο χρονάκια έμαθα απο κοινούς γνωστούς ότι παντρεύτηκε, την γκόμενα που είχε για πολλά χρόνια.. Και τώρα έχει το θράσσος και με αποκαλεί "μωρό του".! Για στάσου ρε φίλε, από που κι ως που μωρό σου; Κοίτα το κανονικό μωρό σου και άσε με εμένα. Αυτή η ανωτερότητα θα με φάει εμένα...

Πρέπει να βγω, έχω αρχίσει να γεροντοκοριάζω...
Θα τα πούμε αργότερα.

Γλάστρα με ζουμπούλι και βασιλικό

νιαούρισε η Λουκρητία στις 1:57 μ.μ.

Επαγγελματικές υποχρεώσεις λέει. Μας έχουν πρήξει τα αφεντικά εδώ και ένα μήνα για την εκδήλωση της εταιρείας μας που θα γίνει σε καλό ξενοδοχείο παρουσία πολιτικών και επιχειρηματιών της πόλεως... "να ντυθείτε καλά τα κορίτσια, να φορέσετε φουστάνια". Αν το στείλει έγκαιρα ο Αλεξάντερ ΜακΚουίν θα το φορέσω, αλλά ξέρεις πως είναι αυτά τα κούριερ.
"Μην αρρωστήσει κανείς, όλοι πρέπει να είστε παρόντες". Καλέ, και με ορούς να είμαι θα έρθω, θα σέρνω το στατό σαν αξεσουάρ, σαν τσαντάκι.
Έχουν τα κορίτσια μια εβδομάδα που συζητάνε τι θα φορέσουν, ταφτάδες, διαφάνειες, σατέν, πούλιες, αυγερινούς κτλ. Εγώ τα βαριέμαι αυτά και δήλωσα ότι θα φορέσω σακάκι-παντελόνι, το γνωστό ντύσιμο γραφείου.
Και τότε άκουσα το εξής κουλό... Να ντυθείς καλά, γιατί τα κορίτσια θα παραδίδετε τα βραβεία στον μεγάλο που θα τα απονείμει στους πελάτες.
Δεν κατάλαβα, θα κάνω και την γλάστρα τώρα;
"θα πρέπει να έχουμε ωραίες παρουσίες".
Αν θέλετε ωραίες παρουσίες, να προσλάβετε μοντέλα ρε παιδιά. Δεν κατάλαβα, γιατί να κάνω την γλάστρα και δεν την κάνει ο συνάδελφός μου, που στο κάτω κάτω, παίρνω και περισσότερα λεφτά από αυτόν και έχω και καλύτερη θέση στην εταιρεία;
Επειδή, τυγχάνει να είμαι γυναίκα και τυγχάνει να είμαι εμφανίσιμη, θα κάνω το διακοσμητικό κοριτσάκι που δίνει το βραβείο, κάτι σαν τα γλαστρομοντέλα στα Οσκαρ;


Αν τολμήσει κανείς και το ξανα-αναφέρει, θα παραιτηθώ πάραυτα.
Ορίστε μας.