Ζωή σε λόγου μας

νιαούρισε η Λουκρητία στις 12:02 μ.μ.

28/1/08

Πάει και ο Αρχιεπίσκοπος...Κρίμα ο άνθρωπος, δεν λέω. Αλλά δεν θα σταματήσουμε και τις δουλειές μας, εκτός και αν η δουλειά έχει να κάνει με εκκλησίες.
Mερικοί το χρησιμοποιούν για δικαιολογια να σκαπουλάρουν την δουλειά, με φαίνεται..
Πριν από λίγο, με πήρε τηλέφωνο ένας πελάτης και με ρώτησε αν θα γίνει η επιθεώρηση αύριο. Γιατί καλέ να μην γίνει; Τον ρωτάω.
Ε, να επειδή είναι τριήμερο εθνικό πένθος, μου απαντάει.

Α, όχι μην ανησυχείτε, είμαι άθεη!
Όχι που θα γλυτώσεις την επιθεώρηση. Αμ δε!

Σεμεδάκια, πετσετάκια και λοιπά καλολογικά στοιχεία.

νιαούρισε η Λουκρητία στις 1:22 μ.μ.

18/1/08

Είδα ότι με το προηγούμενο ποστάκι μου άγγιξα πολλές ευαίσθητες χορδές. Με την Ερόεσσα, βρεθήκαμε ξαδέρφες, γιατί οι μαμάδες μας ειναι αδερφές που τις χώρισαν μετά την γέννησή τους, της Πριγκήπισσας της ήρθε ένα dejavu όταν διάβαζε για την μαμά που γκρινίαζει για την παντρειά της κόρης, ακόμη και οι άντρες της παρέας ακούν τις μαμάδες τους να γκρινιάζουν για εγγονάκια.
Σας είπα, η μαμά θα μείνει καμία εβδομάδα στην Θεσσαλονίκη, και ήδη η φίλη μου η Δήμητρα που είναι φαρμακοποιός μου υποσχέθηκε να μου φέρει στην ζούλα κανένα ηρεμιστικό μετά από την επταήμερη συμβιωση με την μαμά.
Ομολογώ βέβαια ότι και εγώ είμαι πάρα πολύ νευρική και με ενοχλούν τα πάντα... Δεν είσαι παιδί εσύ, μου λέει κατά καιρούς.
Μια φορά θυμάμαι της είχα κάνει ολόκληρη φασαρία γιατί της ξέφυγε μια μπλε κάλτσα στο πλυντήριο και μου έβαψε ένα μπλουζάκι γαλάζιο, ενώ εγώ το έχω κάνει άπειρες φορές, σε σημείο να μην έχω άσπρο βρακί ούτε για δείγμα, ολα γίνονται ροζ, σιέλ και γκρι απαλό από τις γαμημένες κάλτσες που τρυπωνουν αδιάκριτα μέσα στις πλύσεις με τα λευκά.
Έχω και εγώ τις αναποδιές μου, δεν λέω. Χθες, για παράδειγμα, γύρισα σπίτι μες στην τρελή χαρά, γιατί ήξερα ότι η μαμά θα μου έχει φαγάκι ζεστό (αχ δεν παίζεται η μαγειρική της), και την στίβα με τα ασιδέρωτα που έιχε σχηματιστεί απο τα Χριστούγεννα θα είχε εξαφανιστεί.
Μπήκα που λέτε μέσα στο μικρό αλλά μοντέρνο διαμερισματάκι μου και βλέπω ένα σεμεδάκι επάνω στο τετράγωνο χαμηλο τραπεζάκι του ΙΚΕΑ που έχω στο σαλόνι... Λέω, δεν πειράζει, θα το ξεπεράσω... Κοιτάζω στο τραπέζι της κουζίνας και βλέπω ένα τραπεζομάντηλο με κεντήματα. Θεε μου, κατάληψη από σεμεδάκια και τραπεζομάντηλα...Κοίταξα με τρόμο την τηλεόραση αλλά ευτυχώς δεν είχε βάλει σεμεδάκι. "Μαμά, το μακρόστενο τραπεζομάντηλο που είχα στο τραπέζι, τι έγινε; "
"Έβαλα να το πλυνω και να το σιδερώσω βρε παιδί μου, αλλά αυτό δεν καλύπτει όλο το τραπέζι, γιατί το βάζεις;"
Μαμά, μανούλα μου λατρεμένη, έτσι μου αρέσει. Και δεν ταιριάζει σεμεδάκι στο τραπεζάκι αυτό, καλή μου!"
¨Δεν σας καταλαβαίνω εσένα και την αδερφή σου, δεν θέλετε να βάλετε ούτε ένα σεμέν από τόσα που σας έχω μαζέψει. Τι θα τα κάνω τώρα εγώ αυτά; Από τότε που ήσαστε μωρά τα μάζευα. Η θεία σου σου έχει στείλει από το Σουφλί ολομέταξο χρυσοκέντητο σεμέν που δεν έχεις καταδεχτεί να το βάλεις στο σπίτι σου."
Τι μανία και αυτή με τα σεμέν. Θυμάμαι την μάνα μου να μην εργάζεται, να μην έχει δικά της έσοδα ουσιαστικά, και να αγοράζει (κρυφά πάντα απο τον πατέρα μου) διάφορα εμετικά σεμεδάκια, κεντήματα, κουβερτάκια πλεγμένα με το βελονάκι και μάλιστα μια φορά πλήρωνε με τον μήνα μια γυναίκα στην γειτονιά που έπλεκε, να της φτιάξει ένα πλεκτο τραπεζόμάντηλο-ροτόντα. Δεν σκεφτόταν ποτέ να πάρει κάτι γι αυτήν, ένα ρούχο, μια ακριβή τσάντα, ένα κόσμημα. Το μυαλό της στα εργόχειρα. Μάζεψε χιλιάδες σεμεδάκια και σαχλαμαρίτσες τα οποία όταν μας τα παρουσίασε, εμένα και της αδερφής μου μέιναμε άφωνες!
Θυμάμαι, ένα μήνα πριν από το γάμο της αδερφής μου, έβγαλε από τις κρυψώνες της διάφορα κουτιά που είχαν σεντόνια κεντητά, κουρτίνες κεντητές, κουβρ-λι, και σεμεν... πολλά σεμέν! Ο εφιάλτης στο δρομο με τα σεμέν ήταν εκέινη η μέρα!
Τα highlights βέβαια ήταν τα χρυσοκέντητα μεταξωτά σεμέν- κουκουλάρικα Σουφλίου τα λένε, που μου είχε στείλει η θεία απο το χωριό, μια περιουσία πρέπει να έκαναν. Μα όχι, έλεγα στην αδερφή μου, σου ανήκουν δικαιωματικά ως πρωτότοκη! Μα όχι, έλεγε η αδερφή μου, εσύ μπορείς να τα εκτιμήσεις περισσότερο!
Κοροϊδεύετε βρε αναίσθητες, έλεγε η μαμά, αλλά εγώ τα μάζευα ένα ένα για σας...

Τι να κάνουν και οι γυναίκες της γενιάς της μαμάς μου. Μεγάλωσαν σε μια κοινωνία στην οποία το μεγαλύτερο επίτευγμα μιας γυναίκας ήταν ο γάμος και το μοναδικό της ενδιαφέρον το νοικοκυριό. Δεν μπορούν να καταλάβουν πως είναι δυνατόν οι κόρες τους να αδιαφορούν για τα εργόχειρα και κάθονται και βλέπουν ταινίες στο ντιβιντι, σερφάρουν στο νετ και προτιμούν να πηγαίνουν κομμωτήριο από το να κεντάνε και να σιδερώνουν.
Θα το αφήσω το σεμεδάκι να το χαρεί, αλλά με το που θα φύγει θα το εξαφανίσω.


Δεν θα γίνεις και εσύ μάνα; Τότε θα με καταλάβεις!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 7:31 μ.μ.

16/1/08

Σε λίγο θα πάω να πάρω την μάνα μου απο τον σταθμό, έρχεται για επίσκεψη και πρέπει να προετοιμαστώ ψυχολογικά.
Δεν ξερω αν ειναι πανελληνιο ή παγκοσμο φαινομενο, ή απλα σε μενα εχει τυχει η μανα-φαινομενο. Μια εβδομαδα μαζι της ειναι αρκετη να με φερει στα προθυρα καταθλιψης, νευρικης κρισης, ή ακομη και να βουτηξω ενα μαχαιρι κ να παρω αμπαριζα οτι κινειται.
Ενα μονο σας λεω. Ειμαι 35 χρονων και ανυπαντρη. Εχει ξεπερασει εδω και πεντε χρονια την φαση που με επρηζε "παντρεψου" και "αντε να κανεις και κανενα παιδι". Οοοοοχι, τωρα εχει πειστει πλεον οτι εχω χασει καθε ελπιδα να παντρευτω, οτι εχω σκαρφαλωσει στο πιο ψηλο ραφι του ΙΚΕΑ και το μονο που κανει ειναι να κουναει ολο πικρα το κεφαλι καθε φορα που περναει απο μπροστα της μια γυναικα με μωρο στην αγκαλια ή στο καροτσι. Να φανταστειτε, οταν βρηκαν νεκρη απο μερες, στο διαμερισμα της εκεινη την συμπαθεστατη ηθοποιο που μου διαφευγει το ονομα της, μου ειπε "εμ , δεν ειχε παιδια, ουτε ειχε παντρευτει ποτε." Αρα, συμφωνα με την μανα μου, αν δεν εχεις παντρευτει μεχρι τα 35 σου και δεν εχεις κανει παιδια, σε βρισκουν νεκρη οι γειτονες στο διαμερισμα με την τηλεοραση να παιζει. Μαλιστα.

Εννοειται οτι οταν παντρευεται καμια φιλη ή κανενας γνωστος, δεν το ανακοινωνω. Ουτε για εγκυμοσυνες ή βαφτισια. Γιατι αν ακουσει για καμια φιλη μου οτι παντρευεται ή εναι εγκυος, περναει ολη τη μερα με εκεινο το υφος της οσιομαρτυρος "ειμαι παρα πολυ στεναχωρημενη, αλλα δεν σας λεω τιποτα, θα το ξεπερασω μονη μου και αυτο το βασανο". Εχουμε συζητησει απειρες ωρες γι αυτο το θεμα, τι με το καλο, τι με το ασχημο, αλλα η μανα μου ειναι πεπεισμενη οτι ο μονος λογος για τον οποιο δεν εχω παντρευτει μεχρι τωρα ειναι οτι το κανω επιτηδες να της κανω μαυρη τη ζωη και να της παω κοντρα.
Ασε το αλλο, με τα κιλα μου. Παχυνα? Γιατι παχυνα? Αδυνατισα? Γιατι αδυνατισα? "Να πας σε ψυχολογο, δεν ειναι φυσιολογικο που εχεις παχυνει τελευταια" μου ειπε περσι. "Εγκεφαλικο θα παθω, δεν μπορω να σε βλεπω ετσι". Οταν αδυνατισα, της φανηκε οτι κατι εχω. "Να πας σε ενα ενδοκρινολογο, πολυ αδυνατισες". Με βλεπει να τρωω ενα γιαουρτι, ενα γαμημενο γιαουρτι με 1% λιπαρα και γευση λεμονι. "Τι το θες και το τρως αυτο βραδυατικα? Αυτο ολο στην περιφερεια θα παει!". Αντιθετα, οταν με βλεπει να τρωω το μεσημεριανο μου, μου γεμιζει το πιατο με τηγανητες πατατες, ενω της εχω πει καμια 30 φορες οτι δεν θελω τηγανητες πατατες.

Φοραω καπρι παντελονι? μου τονιζει την περιφερεια. Φοραω κρουαζε μπλουζακι? μου τονιζει το στηθος. Φοραω κοντο φορεμα? Ερχεται διπλα μου χωρις να της το ζητησω και αρχιζει να το τραβαει απο εδω, να το σηκωνει απο εκει για να στρωσει καλυτερα, ταυτοχρονα δε, κοβει και μια κλωστουλα που εξεχει. Μονο οι μαναδες τις βλεπουν αυτες τις κλωστουλες.
Άσε το άλλο, αμα με δει να φοραω κάλτσες που έχουν μια απειροελάχιστη τρυπουλα ακούω το κλασσικό: "αν σε χτυπήσει κανένα αυτοκινητο και σε πανε στο νοσοκομείο, θα δουν ότι θα φοράς τρύπιες κάλτσες!" Ασε με ρε μάνα, με την αισιοδοξία σου!
Επισης, στο πανεπιστημιο των μαμαδων τους δινουν και μαστερ εκτος απο διαιτολογιας και ενδοκρινολογιας, και παθολογιας και χειρουργικης και γυναικολογιας, βεβαια, γιατι δυο παιδια εκανε, ξερει αυτη. "Μην τα παιρνεις αυτα τα παυσιπονα, νερωνουν το αιμα". "και τι θες να κανω ρε μανα, να καθησω να υπομενω καρτερικα τους πόνους της περιόδου?" "κανε ενα παιδι, και να δεις πως θα σταματησεις να πονας" Ειχε δεν ειχε, εκει το εφερε.
"Μην τρως καλαμαρακια, εχουν χοληστερινη". "Δεν εχω χοληστερινη ρε μανα, σε αυτη την ηλικια". "Μπα, που το ξερεις,εκανες εξετασεις?"
...και το κορυφαιο, βεβαια, που εκει σηκωνω τα χερια ψηλα... "πλενεις καλα τα χερια σου, με ολα αυτα τα αρρωστα ζωα που πιανεις? θα κολλησεις τιποτα και μετα δεν θα μπορεις να κανεις παιδια." Και δεν βρισκω το εμοτικον που χτυπαει το κεφαλι του στον τοιχο, ρε γμτ...

Και η μονιμη επωδος, σε ολους τους καυγαδες μας:
"Δεν θα γινεις και εσυ μανα καποτε? τοτε θα με καταλαβεις τι περναω".
Που αν την ακουσει κανεις αλλος, θα νομισει οτι περναει το μαρτυριο του Σισυφου, οτι την εχουμε βαλει να σπρωχνει ενα βραχο προς την κορυφη του βουνου ενα πραμα.

Τι στο καλο, μονο σε μενα ετυχε το λαχειο, ή ειναι ολες ετσι?

Δεν ξέρω για σας...

νιαούρισε η Λουκρητία στις 7:05 μ.μ.

15/1/08

αλλά εγώ ένιωσα πολύ μαλάκας που ξύπνησα έξι το πρωί να πάω στην Λάρισα αλε ρετούρ αυθημερόν για 50 ευρώ μεικτά.

Α ρε μάνα, εσύ φταις που με έκανες καλό κορίτσι.
Ακου πέντε μύρια...

Τραγουδαρα επικαιρη!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 2:12 μ.μ.

14/1/08

Θέ μου την πάτησα γερά
και σχώρα με που λέω
"αρσενικό στ' αρσενικά"
και μέρα νύχτα κλαίω .

Κάθε παιδί ψηλά στη γη
έχει κι έναν πατέρα,
μα το δικό μου το παιδί
άσπρη δεν είδε μέρα .

Παιδάκι μου εξώγαμο !
Ατόπημά μου εξόφθαλμο !

"Πατέρα" ακούει στο σχολειό
"πατέρα" και στο δρόμο.
Ακούει και το κουτσομπολιό
-βαρύ σταυρό στον ώμο.

Του πε η δασκάλα του προχτες
"πού είναι ο μπαμπάς σου ; "
Δάκρυσε αυτό...Του λέει "μην κλαις
μπαμπάς είν' η μαμά σου" ...

Σεξι μαδα φακα..

νιαούρισε η Λουκρητία στις 8:09 μ.μ.

13/1/08

Πάντως, έναν έναν τους διαλέγει ο πρωθυπουργός... και όλοι έχουν ανεβασμένη λίμπιντο. Πρέπει να ισχύει αυτό που λένε, οτι η εξουσία είναι το καλύτερο διεγερτικό.
Εκτός του γιουβαρλακίου, που μάλλον ήταν απρόσεκτο και πιάστηκε σαν τον ποντικό στην φάκα και μετά πήρε τα μπαλκόνια σβάρνα, υπάρχουν και πολλοί άλλοι λαβερς της κακιάς ώρας στα κυβερνητικά κλιμάκια.

Η φίλη μου η Φ, δημοσιογράφος είχε αναλάβει το ρεπορτάζ εφημερίδας σε ένα συγκεκριμένο υπουργείο. Η Φ, πολύ εντυπωσιακό κορίτσι ομολογουμένως, ψηλή, ξανθιά και όμορφη και πολύ έξυπνη, είναι παντρεμένη και πολύ ερωτευμένη και μπορώ να πω ότι δεν είναι η γυναίκα που δίνει δικαιώματα, άλλωστε μια γυναίκα τέτοιας εμφάνισης δεν έχει ανάγκη να είναι προκλητική.
Οπως συνηθίζεται, το γραφείο τύπου του Υπουργείου έχει τα κινητά όλων των σχετικών συντακτών για να τους ειδοποιεί για τις συνεντεύξεις τύπου και τα δελτία αλλά και για πιο άμεση ενημέρωση. Η φίλη μου λοιπον, μετά απο μια συνέντευξη τύπου στο υπουργείο, κατά την οποία ο Υπουργός την έφαγε με τα μάτια του, δέχτηκε ένα μηνυμα από άγνωστο αριθμό το οποίο έλεγε περίπου τα εξής.. "Καλησπέρα Φ (με το μικρο της όνομα, την στιγμη που χρησιμοποιούσε το επίθετό της στην δουλειά). Σε σκέφτομαι συνέχεια από χθες. Μιχάλης".
Λέει λοιπον η κοπέλα... Μιχάλης, ποιος Μιχάλης;
Και της απάντησε, λεγοντας της ποιος Μιχαλης ήταν και μάλιστα την κάλεσε να πάνε 3ημερο οι δυο τους στην Θεσσαλονίκη, όπου αυτός έπρεπε να πάει ως Υποργός να εγκαινιάσει μια έκθεση, και βέβαια δεν παρέλειψε να αναφέρει ότι έχει κλείσει την σουίτα του Μακεδονία Παλάς με την υπεροχη θέα... και ότι δεν θα βγει χαμένη από το 3μερο γιατί θα της δώσει και αποκλειστικές ειδήσεις...
Η φίλη μου απάντησε απλά ότι δεν ενδιαφέρεται, αλλά ήξερε ότι μέλλον στο συγκεκριμένο ρεπορτάζ δεν θα είχε μέλλον...

Αλλά μην λέμε μόνο γι αυτή την κυβέρνηση, γιατί ο άλλος που ήθελαν και αρχιλίκι τα μούτρα του, έχει αφήσει εποχή στην Νομική του ΑΠΘ με τις προφορικές εξετάσεις στις φοιτήτριες... Αιντε από κει, αηδίασα...

Να χαρω εγω εναν γενικο..

νιαούρισε η Λουκρητία στις 7:46 μ.μ.

Μα, τα είδατε τα μούτρα του, του παρ' ολίγο αυτόχειρα που μου ήθελε και ξενοπηδήματα;
Σαν παριζάκι με μουστάκι ήταν η μούρη του. Την λεγάμενη δεν την είδα, η αλήθεια είναι, γιατί της είχαν βάλει στην μούρη τετραγωνάκια να μην την αναγνωρίζουν.
Καλά βρε κοπέλα μου, χάθηκαν οι άντρες να πηδηχτείς και διάλεξες το γιουβαρλάκι; Τόσοι ωραίοι υπουργοί Πολιτισμού, ο Λιάπης, ο Μπομπ Βουλγαράκης που εμφανισιακά τουλάχιστον τρώγονται, όχι οτι είναι και μοντέλα, αλλά από τον αλλον, μπλιαχ δηλαδή.

Αλλά συγνώμη, δεν πα να ήμουν στην ανεργία είκοσι χρόνια, με αυτό το πράμα δεν πήγαινα με τίποτα. Και καλά να πηδιέσαι για καμία δουλειά της προκοπής, αλλά για να ανανεώνεται η σύμβαση του Δημοσίου; Για τι ποσό μιλάμε, 1000, 1500 ευρώ το μήνα; Αν το έκανε επαγγελμα πιο πολλά θα έβγαζε, και θα είχε και τα τυχερά της, θα της τύχαινε και κανένας καλός πελάτης, δεν θα ήταν όλοι σαν τον Πόλντο, τον χοντρό φίλο του Ποπάι.

Πάντως πολύ πίκρα, παιδιά, να πηγαίνεις για δουλειά και να σε εκμεταλλεύεται ο άλλος.
Να έχεις τελειώσει και ένα πανεπιστήμιο, να έχεις βγάλει τα μάτια σου διαβάζοντας και να έχεις στερηθεί καλοκαίρια και διακοπές για εξεταστικές και να έρχεται ένας παπάρας να σου φέρεται λες και είσαι σκουπίδι. Θα μου κάτσεις σου λέει για να συνεχίσεις να δουλεύεις εδώ.
Για κάτσε ρε, δεν κατάλαβα, έτσι κι αλλιώς δεν θα προσελάμβανες κάποιον για την δουλειά; Και θες με έναν μισθό να έχεις και υπάλληλο και παλακίδα (να μην πω την κανονική λέξη);
Και να εκμεταλλεύεσαι την αγωνία μου να μην μείνω άνεργη, την απογοήτευσή μου από άλλες δουλειές και να μου σερβίρεις ως μοναδική προοπτική την συνέχεια της συνεργασίας μας ανάσκελα (ή μπρούμυτα ή στα τέσσερα, ανάλογα τα γούστα);
Αν κάτσω λοιπόν, να ξέρεις, και εσύ και οποιοδήποτε σίχαμα έχει σιελόρροια όταν με καλεί για συνέντευξη... η τεχνολογία έχει προχωρήσει πολύ και οι κάμερες δεν ανιχνεύονται... και μην εκπλαγείς αν σου φανεί γνωστός ο χοντρός τριχωτος κώλος που φιγουράρει στα μεσημεριανάδικα...

Σύντροφοι-εχθροί

νιαούρισε η Λουκρητία στις 2:57 μ.μ.

Εντάξει, το προηγούμενο ποστ μου αφορούσε την συμπεριφορά μου μετά το τέλος μιας σχέσης.
Αλλά κατά την διάρκεια μιας σχέσης θεωρώ ότι φέρομαι καλά στον εκάστοτε σύντροφό μου.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η αιτία που ο άλλος με θεωρεί δεδομένη και χάνει το ενδιαφέρον του για μένα. Το ότι μεγάλωσα σε μια οικογένεια στην οποία, μπορεί ό έρωτας δεν ξεχείλιζε αλλά υπήρχε πάντα σεβασμός μεταξύ των μελών της, τουλάχιστον μπροστά σε τρίτους. Ποτέ δεν θυμάμαι να προσβάλλει κάποιος απο τους γονείς μου τον άλλον ή και εμάς μπροστά σε ανθρώπους που δεν ήταν μέλη της οικογενείας μας, ακόμη και στους πολύ κοντινούς συγγενείς.
Θυμάμαι ότι η μάνα μου έβραζε από μέσα της κάποιες φορές (εγώ την καταλάβαινα) αλλά χαμογελούσε συγκαταβατικά όταν άκουγε ή έβλεπε κάτι που δεν της άρεσε. Μερικές φορές μάλιστα μπορεί να σκούνταγε ή να κλώτσαγε τον πατέρα μου κάτω από το τραπέζι, όταν εκείνος έλεγε καμία χοντράδα, αλλά ποτέ δεν έδωσε σε κανέναν το δικαίωμα να πει κάποιος ότι δεν σεβόταν τον άντρα της. Και ο πατέρας μου, αντίστοιχα, δεν την προσέβαλλε ποτέ, (εκτός ίσως από κάτι χιουμοριστικά σχόλια για την μαγειρική της που ποτέ δεν τα εννοούσε). Ούτε και εμάς ως παιδιά ή ως ενήλικες, δεν θυμάμαι να εξέφρασαν ανοιχτά μπροστά σε κάποιους καμία παρατήρηση, μάλωμα ή έστω αποδοκιμαστικό σχόλιο.

Αφορμή γι'αυτή τη σκέψη, που πολλές φορές έπανέρχεται στο μυαλό μου, ήταν η παρατήρηση ενός φιλικού παντρεμένου ζευγαριού, μια φιλική βραδυά στο σπίτι κάποιων άλλων φίλων και η μεταξύ τους συμπεριφορά. Ένα μοντέλο συμπεριφοράς που το έχω δει ξανά και ξανά και ξανά.
Οι άντρες της παρέας έψηναν και οι γυναίκες περίμεναν να δοκιμάσουν τα εδέσματα. Ο άντρας αυτής της γυναίκας, επειδή ζεστάθηκε, έβγαλε το πουκάμισό του και έμεινε με το φανελάκι. Η κυρία αυτή έλεγε συνεχώς "φόρα το πουκάμισό σου, δεν ειναι ανάγκη να βλέπουν όλοι τις κοιλιές σου, πάχυνες και τώρα στις γιορτές!" Σημειωτέον ότι ήταν ένας πολύ ελκυστικός άντρας, ψηλός, με ωραία χαρακτηριστικά και όχι και τόσα κιλά παραπάνω, όσα ήθελε να λέει η γυναίκα του.
Εκτός από καλή εμφάνιση, είχε και μια προσωπικότητα έντονη, με πηγαίο χιούμορ και πάντα καλή διάθεση. Τον είχα γνωρίσει πριν από τρια χρόνια μέσω του φίλου που μας κάλεσε σπίτι του για μπάρμπεκιου, ένα καλοκαίρι σε ένα μπητς μπαρ στην Χαλκιδική και θυμάμαι χαρακτηριστικά που έπαιζε ρακέτες μαζί μου -χαράς στο κουράγιο του γιατί δεν υπάρχει χειρότερος άνθρωπος από μένα στις ρακέτες! Κάναμε συνεχώς χαβαλέ, έλεγε ανέκδοτα, ιστορίες και μπορώ να πω ότι τον συμπάθησα αμέσως, βέβαια ήξερα ότι ήταν παντρεμένος και δεν ένιωσα τίποτα ερωτικό, απλά είναι η χαρά που νιώθεις να συναναστρέφεσαι ανθρώπους που σε κάνουν να γελάς συνέχεια. Ε, από ότι φαίνεται, την γυναίκα του δεν μπορούσε να την κάνει να γελάει.
Μα πως θα μπορούσε άλλωστε, ένα τόσο ξινό άτομο που της έφταιγαν τα πάντα. Προσπάθησα να της πιάσω κουβέντα όσο καθόμασταν στον καναπέ ενώ οι άντρες έψηναν και ήταν από τις ελάχιστες φορές στην ζωή μου που μετά από πεντε λεπτά διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να την ανεχτώ άλλο. Τέτοιον ξερόλα αλλά και άσχετο σε όλα τα πράγματα άνθρωπο δεν συναντω΄συχνά. Μιλούσε για το παιδί που έκανε με δυσκολία μετά από πολλές προσπάθειες, πράγμα που περιέργως δεν την έκανε να κερδίσει την συμπαθειά μου. Ένας απο την παρέα ανέφερε πόσο συχνή είναι η κατάθλιψη σε λεχώνες και αυτή με ύφος εκατό καθηγητών πανεπιστημίου απέρριψε την εκδοχή αυτή με το ακράδαντο επιχέιρημα, ότι αν θες πραγματικά ένα παιδί, οπως αυτή μετά από τόσο κόπο, δεν παθαίνεις κατάθλιψη και ότι δεν υπαρχουν ορμονικές μεταπτώσεις. Με κόπο προσπαθούσα να συγκρατηθώ, αλλά της αντέτεινα πολλά παραδείγματα από γνωστές μου που έπαθαν κατάθλιψη ακόμη και μετά απο εξωσωματική, αλλά αυτή, εκεί, έπαιζε σαν χαλασμένο σιντι το ίδιο και το ίδιο ρεφρέν. Ετομη 'ημουν να της πω "τι μεταπτώσεις να έχεις αγάπη μου, χειρότερη από την ορίτζιναλ κατάστασή σου δεν υπήρχε περίπτωση να γίνεις!" αλλά έχε χάρη που έιμαι και ευγενικός άνθρωπος!
΄Επρεπε να την βλεπατε πως αντιδρούσε όταν ο άντρας της έλεγε ένα ανέκδοτο, έλεγε ολο στόμφο, "αχ όχι πάλι, δεν αντέχω!". Και είχε μονίμως ξινισμένα μούτρα όταν οι υπόλοιποι γελούσαμε (μέχρι δακρύων είναι η αλήθεια!) από τα αστεία του.
Το περίεργο σε όλη την υπόθεση είναι ότι αυτος δεν σταμάτησε να της απευθύνει τον λόγο τρυφερά και να την προσέχει γεμίζοντας το πιάτο της και δινοντάς της τα καλύτερα κομμάτια για να δοκιμάσει.
Εννοείται ότι φεύγοντας όλοι σχολιάσαμε την συμπεριφορά της και το πόσο τον απέρριπτε συνεχώς, η παρέα επιβεβαίωσε ότι αυτό το βιολί συνεχίζεται εδώ και πολλά χρόνια, από την αρχή της σχέσης τους.
Και η αλήθεια είναι ότι έχω παρατηρήσει πάρα πολλούς άντρες που παντρεύονται κάτι ξινές και βλαμμένες , από τις οποίες όχι μόνο δεν ζητούν να τους φέρονται καλύτερα αλλά τις κοιτούν στα μάτια και τους κάνουν όλα τα χατήρια. ¨Αλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα, ένας άλλος φίλος,του οποίου η γυναίκα του τον παραμελει συνεχώς, αλλά δεν λέει να χωρίσει, γιατί λέει είναι το παιδί στη μέση... Λες και το παιδί είναι υγιές να μεγαλώνει έχοντας ως πρότυπο έναν άνδρα που δεν τον σέβονται και τον αντιμετωπίζουν σαν ATM, και μια γυναίκα που κοιτάει την πάρτη της ...
Άλλος πάλι φίλος, έλεγε σε παρέα ότι δεν κάνουν παιδιά με την γυναίκα του γιατί αυτή αρνείται να κάνει σεξ μαζί του, τα τελευταία 2 χρονια που ειναι παντρεμένοι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά εγώ την γυναίκα αυτή την έχω δει ελάχιστες φορές στα τόσα χρόνια που τους ξέρω, γιατί πολύ απλά προτιμά να κάθεται σπίτι και να θρέφει τα 120 κιλά της, παρά να βγαίνει με την παρέα τους και να περνάει καλά. Καλά, αναρωτήθηκα μια φορά, δεν ανησυχεί ρε παιδί μου μήπως βρει καμία γκόμενα ο άντρας της; Και καταλήξαμε ότι αυτή θα ήταν μια πολύ βολική εκδοχή γι αυτήν, να βρει δηλαδή γκόμενα ο άντρας της και να την αφήσει στην ησυχία της να τρώγεται με τα ρούχα της και να τρώει ένα βόδι καθημερινά...

Κοινός παρανομαστής και στις τρεις αυτές περιπτώσεις, ήταν η προσκόλληση του συζυγου στην απαράδεκτη σύζυγο, με παθολογική θα έλεγα αγάπη. Βρε να μην βλέπουν όσα βλέπουν όλοι οι φίλοι τους, στραβομάρα! Και δεν μιλάμε για γνωστούς απλά, μιλάμε για φίλους που είναι μαζί από παιδιά και αποδεδειγμένα νοιάζονται και τους αγαπούν.
Μου έρχεται λοιπον στο μυαλό ο τίτλος εκείνου του βιβλίου ψυχολογίας κομμωτηρίου "why men love bitches" και σκέφτομαι ότι πρέπει να τους τα μαθαίνουν από το νηπιαγωγειο αυτά, πως να γίνονται αντιπαθέστατες για να τις κοιτάζουν στα μάτια οι άντρες.

Είναι αργά λέτε να ξεκινήσω ιδιαίτερα από τις κυρίες αυτές, μπας και δω προκοπή; Γιατί με τον σεβασμό και την εκτίμηση δεν κέρδισα και πολλά...

Υστεροφημία

νιαούρισε η Λουκρητία στις 12:22 π.μ.

12/1/08

Δεν με ενδιαφέρει η υστεροφημία μου, ούτε στις σχέσεις ούτε στις φιλίες μου. Εγώ είμαι αυτή που είμαι και ο άλλος ας πιστεύει ότι θέλει.
Δεν ενεργώ έτσι ώστε να αφήνω καλές εντυπώσεις, ποσώς με νοιάζει να αφήνω γλυκιά γεύση στο στόμα του άλλου. Καλύτερα να εκτοξεύω το φαρμάκι μου, αρκεί να μην το καταπίνω εγώ. Καλά με λέει η μάνα μου "οχιά" !
Δεν θέλω να χωρίζω φιλικά ρε παιδί μου. Δεν γουστάρω να είμαστε τρυφεροί φίλοι μετά. Μπορεί βέβαια μετά απο πολλά πολλά χρόνια, να γίνουμε φίλοι, αλλά δεν μπορώ να χωρίζω χαλαρά. Εγώ θέλω δράματα όταν χωρίζω, να το νιώθω στο πετσί μου. Λες και ο θυμός είναι ενας μοχλός, που τον χρησιμοποιώ για να σηκώσω το βάρος της απώλειας.
Και έχω ανάγκη να αποκαθηλώνω τον άλλον. ΄Ετσι μπορω πιο ευκολα να αποστασιοποιηθώ, να ξεπεράσω αυτά που νιώθω, να βάλω, με άλλα λόγια, τελεία. Μεγεθύνω τα αρνητικά και ελλείψει τους, επινοώ δικά μου. Ενίοτε τα πετάω και στα μούτρα του άλλου .
Γιατί, οοοοχι, δεν με φτάνει να έχω εγώ μόνο τα νεύρα τσαταλιασμένα, πρέπει να τα κάνω και του άλλου το ίδιο.
Για να είμαι σίγουρη, πως όταν εγώ λυγίσω και θελήσω να γυρίσω, που το κάνω συνέχεια γιατί δεν είμαι πολύ δυνατός χαρακτήρας, θα με έχει σιχαθεί τόσο ο άλλος που δεν θα με δεχτεί με τίποτα πίσω.
Αυτά και μη με πρήζετε άλλο. Γκέγκε;

Στιγμαια λαθη παρτ του

νιαούρισε η Λουκρητία στις 2:34 μ.μ.

11/1/08

Βρε, τι μαντάτα είναι τούτα, πρωί πρωί! Γέμισε η Ελλάδα με εξώγαμα τέκνα! Καθε βδομάδα βγαίνει και από μια κουλή και αναγγέλει ότι έχει εξώγαμο με τραγουδιστή. Ο πρωθυπουργός, ο αρχιεπίσκοπος και ο υπουργός απασχόλησης σκέφτονται να απονείμουν βραβεία στον σύνδεσμο ελλήνων τραγουδιστών για την συνεισφορά τους στο δημογραφικό και κατά συνέπεια στο ασφαλιστικό πρόβλημα της χώρας μας.

Χιλιάδες άτεκνες γυναίκες συρρέουν στα καμαρίνια τραγουδιστών φωνάζοντας «εγώ ποτε θα γίνω μάνα»!

Για έναν περίεργο λόγο το google βγαζει το δικό μου μπλογκάκιον στην κορυφή της λίστας αποτελεσματων αναζήτησης με λέξεις κλειδιά όπως «εξώγαμο, τραγουδιστης», ανάθεμά σε πισω-απο-τις-λεξεις-ερχεται-ο-Αλεξης- Πασχάλη!

Όχι λοιπόν, δεν ξέρω ποιος είναι ο άλλος τραγουδιστής με το εξώγαμο, κουτσομπόληδες!

Αν και μεταξύ μας, έχω κάποιες υποψίες, μετά τα όσα άκουσα από την πρωινή «ενημερωτική» εκπομπήτου Τέρενς Κουίκ. Α, όχι, εγώ έχω επίπεδο αγάπη μου, συνήθως βλέπω πρωινή γραμμη της ΝΕΤ, αλλά εκείνη την στιγμή είχε διαφημίσεις και κόλλησα από το ζάπινγκ στις ατελειωτες ρυτίδες της δικηγόρου που εκπροσωπούσε την τραγουδίστρια-μητέρα του εξώγαμου. Καλά αγάπη μου, δικηγόρος-επίστήμων, σε τόσα δικαστήρια πηγαίνεις, τόσα φράγκα βγάζεις, γιατί δεν κάνεις καμία θεραπεία ενυδάτωσης;

Έλεγε λοιπον ο Τέρενς ότι από όσο ξέρει τον τραγουδιστή, που είναι πολύ ντόμπρος χαρακτήρας και δεν μασάει το λόγια του, μπλα μπλα μπλα,... ΑΑΑΑΑΑ ΧΑΑΑΑ!

Ειναι ντόμπρος λέει... χμμμ...

Επειδή είμαι ανθρωπος επιπέδου, θα προσπεράσω τα χαμερπή μου συναισθήματα, την ευχαρίστηση με το να ασχολούμαι με τις ζωές των άλλων... Ορίστε μας...

Ποιος να’ναι, ρε ποιος να’ναι....


Μεγάλε!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 10:48 μ.μ.

6/1/08

Σε ένα από τα πολλά σαιτ που έχω γραφτεί, αλλά έχω ξεχάσει και μπαίνω ελάχιστα, ανοίγω μετά από πάρα πολύ καιρό τα προσωπικά μου μυνήματα, που προέρχονται απο υποψηφιους γαμπρους, ως επι το πλείστον.
Και συναντάω το ΘΕΪΚΟ. "Αναζητώ μια γυναίκα που θα με στηρίξει ηθικά και οικονομικά, θα γίνει μητέρα των παιδιών μου και θα με φροντίζει. Είμαι ευαίσθητος και ερωτικός."

Η αλήθεια είναι ότι, μπήκα στον πειρασμό προς στιγμήν, αλλά το μόνο που με απέτρεψε ήταν ότι ο άνθρωπος ζει στην Αττική.
Και σκέφτηκα, τώρα να τρέχω με δυο δουλειές να τα βγάλω πέρα, να έχω και το νοικοκυριό, έγκυος γυναίκα να ανεβοκατεβαίνω Αθήνα-Θεσσαλονίκη, δεν λέει.
Αλλά αλήθεια, το "ευαίσθητος" με συγκλόνιιισε.

Τι να κάνεις, πάντα άτυχη ήμουν στα ερωτικά μου...

Μου έμειναν τα δώρα αμανάτι!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 5:45 μ.μ.

Προληπτική δεν είμαι, δεν έχω πρόβλημα με τις μαύρες γάτες, τους σπασμένους καθρέφτες, τις σκάλες και τον αριθμό δεκατρία, αλλά έχω παρατηρήσει ότι όταν αγοράζω κάτι για μια ιδιαίτερη περίσταση, αρκετές μέρες πριν, όλο κάτι θα συμβεί και τελικά ανατρέπονται τα σχέδιά μου.
Κλασσικό παράδειγμα, όταν αγόραζα σέξυ εσώρουχα για να παω τριήμερο με έναν γκόμενο σε κανένα νησί ή στα βουνά τον χειμώνα, χωριζαμε πριν γίνει η εκδρομή. Είχε καταντήσει τόσο αηδία, που πλέον δεν ήθελα καθόλου να το σκέφτομαι, ούτε να κάνω σχέδια ή όνειρα. Όταν δε, άκουγα να μου λέει μια σχετικά νέα γνωριμία ότι θα πάμε τον άλλο μήνα στο Ναύπλιο, χαμογελούσα απαντώντας "θα δούμε, θα δούμε".
Αφού είχε επαναληφθεί τόσες φορές το σκηνικό αυτό, δεν έκανα καμία ιδιαίτερη προετοιμασία για τέτοια σπεσιαλ events. Ξυπνούσα το πρωί και ετοίμαζα τελευταία στιγμή τα μπαγκάζια μου, τα δε ψώνια τα έκανα το προηγουμενο απόγευμα.
Αντίστοιχα, όταν έχω αγοράσει ένα δώρο για γκόμενο, χωρίς να υπάρχει λόγος, πχ καμία κολώνια σε duty free, πάντα μα πάντα μου έμενε η κολώνια. Είχα πλέον στόκ απο ανδρικά αρώματα στο σπίτι μου, τα οποία τα έδινα σε διάφορους φίλους σε γιορτές και γενέθλια.
Είχα κόψει λοιπόν τα δωράκια χωρίς λόγο προς άντρες...

Έλα όμως που είχε εκπτώσεις στο Λονδίνο και στο Δουβλίνο, χώρια που πήγα και στην Tate Modern και πήρα κάτι ατζέντες, αλλά αυτή τη φορά έιπα στον εαυτό μου..." δεν είναι για ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, έτσι τα πήρα και όταν θα γυρίσω θα τα μοιράσω σε διάφορους φίλους"...
Και από ότι φαίνεται, με το συγκεκριμένο πρόσωπο επειδή ρίξαμε ένα καυγαδάκι περιποιημένο χθες, μου έμειναν αμανάτι τα δώρα... Τι θέλω και τα παίρνω;

Στιγμιαίο λάθος

νιαούρισε η Λουκρητία στις 2:38 π.μ.

Η μάνα μου, ανάμεσα σε όλα τα άλλα εκνευριστικά πράγματα που κάνει, είναι να βλέπει στην τηλεόραση ότι έχει μεταγλωττιστεί και ότι έχει πάνελ που κουτσομπολεύει.
Η χαρά της είναι η μεγάλη τηλεόραση στην οποία μπορεί να παρακολουθεί σε παραθυράκια δυο τρία κανάλια μαζί. Ε, μα την μπερδεύουν αυτά τα μεσημεριανά, όλα ταυτόχρονα.
Την τελευταία μέρα των διακοπών μου, ήταν αδύνατον να μην ακούω στην διαπασών όλα τα κουτσομπολιά των μεσημεριανάδικων, αφού της έχει μείνει η συνήθεια από όταν βλέπει τηλεόραση με τον πατέρα μου, που ακούει πλέον ελάχιστα.
Καθόμουν λοιπόν στο λαπ τοπ της αδερφής μου και χαζολογούσα στο ίντερνετ και άκουσα την ιστορία με το εξώγαμο παιδί του τραγουδιστή και την εξέταση DNA Που έκαναν και βγήκε τελικά ότι ήταν δικό του το παιδί και μια κυρία που μάλλον ήταν η σύζυγός του τραγουδιστή και τσουπ! ο υπότιτλος στο ρεπορτάζ "ήταν ένα λάθος, λέει ο τραγουδιστής".
Ε, επειδή με έπιασε το φεμινιστικό μου, δεν άντεξα και έκανα το δηλητηριώδες σχόλιο μου..

"λάθος, σαν να λέμε σκόνταψε το παιδί και έπεσε, και εντελώς τυχαία βρισκόταν η γκόμενα από κάτω με ανοιχτά τα πόδια".

Η μάνα μου, ακούγοντας το σχόλιό μου, γνωστό πνεύμα αντιλογίας, άρχισε να μου λέει τι ήθελε αυτή να μπει στην οικογένεια, και δεν σεβάστηκε τίποτα και άλλα τέτοια, που μου ανέβασαν το άιμα στο κεφάλι.
"Καλά ρε μάνα, δηλαδή η κάθε οικογένεια στηρίζεται στον πατριωτισμό και την ηθική της κάθε τυχαίας γκόμενας;Αυτός που έχει την οικογένεια, αυτός κοιτάζει να μην την εκθέτει".

Να σου και η φιλενάδα της μάνας μου από δίπλα, που ήρθε για το καθιερωμένο καφεδάκι, πρόσφατα χήρα και άρχισε και αυτή τα ελληνοχριστιανικά... "Καλά ρε κορίτσια", (πάντα έτσι τις λέω όταν κάνουν δίδυμο) "εσείς γυναίκες, τις γυναίκες πάλι κατηγορείτε; Εσάς δηλαδή αν σας απατούσαν οι άντρες σας, την άλλη θα κατηγορούσατε; Ο δικός σας δεν έχει καμία ανάμιξη; Αν ανοίξω την πόρτα σε έναν αγνωστο και τον βάλω στο σπίτι μου και αυτός με κλέψει, αυτός θα φταίει; Εγώ δεν έχω ευθύνη να κλειδώνω την πόρτα και να μην ανοίγω σε αγνώστους; "

Είναι απίστευτο τελικά το πόσο κατηγορεί η κοινωνία μας τις γυναίκες για όλα. Οι άντρες είναι πάντα αμέτοχοι στις απιστίες. Φταίει η γκόμενα που τον ξελόγιασε. Φταίει η γυναίκα του που τον παραμελούσε. Φταίει η γκόμενα, που μπήκε στην ζωή του και τον αναστάτωσε. Που είχε απαιτήσεις. Που του ζητούσε να βλέπονται. Που τον ανάγκασε να της πει ότι είναι ερωτευμένος ενώ δεν το εννοούσε. Που του εκμαίευσε τόσα όμορφα, αλλά ψεύτικα λόγια.

Ε, ρε ξύλο που τους χρειάζεται....

Alzheimer

νιαούρισε η Λουκρητία στις 10:40 π.μ.

5/1/08

Τα λες έτσι, είσαι απαιτητική.
Τα λες αλλιώς, είσαι γκρινιάρα.
Υιοθετείς ένα πιο ήπιο στυλ, σε περνάνε για ηλίθια.

Αν κάνεις καμία παρατήρηση, τους καταπιέζεις.

Αν εκφράζεις αυτό που θες και αυτο που νιώθεις, είσαι ενοχλητική.

Τι ασχολείσαι; Έχει κανένα νόημα;

Χθες επισκέφτηκα στο νοσοκομείο μια φίλη μου που είχε ένα μικρό ατυχηματάκι και την είχαν σε ένα θάλαμο όπου ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 85. Δέκα τα κρεβάτια, εννιά οι γιαγιάδες. Η μια δε, δίπλα της, είχε ζάχαρο και κατέβασε ένα ταψί καρυδόπιτα γιατί το ξέχασε ότι έχει ζάχαρο.

Η άλλη, απέναντι, με ρώτησε πέντε ή εξι φορές πως με λένε.

Μια άλλη, δεν αναγνώριζε τον γιο της που ήρθε για επίσκεψη.


Αχ, τι ωραίο το αλτζχαιμερ! Ξεχνάς τα πάντα και είσαι σε μια μόνιμη νιρβάνα! Ποιες υποσχέσεις, ποιες αθετήσεις λόγων, ποιες βλακώδεις συμπεριφορές... Τα πάντα εν σοφία εποίησε, να φεύγουν οι άνθρωποι ευτυχισμένοι, χωρίς πίκρες... Με όλα τα άχρηστα αρχεία διεγραμμένα, με ένα καλό format!

Κρίμα που δεν μπορώ και τωρα να κάνω ένα!

Καλή Χρονιά!!!!

νιαούρισε η Λουκρητία στις 12:39 μ.μ.

2/1/08

Bloavez Mad! Blwyddyn Newydd Dda! Ťastný Nový Rok! Godt Nytår! Prost Neujahr! Καλή Χρονιά! Happy New Year! Feliĉan Novan Jaron! ¡Feliz Año Nuevo! Onnellista Uutta Vuotta! Bonne Année! Bliadhna Mhath Ùr! ש ה טובה! Boldog Ujevet! Buon Anno! あけましておめでとう! გილოცავთ ახალ წელს! Gelukkig Nieuwjaar! Szczęśliwego Nowego Roku! Feliz Ano Novo! La Multi Ani! С Новым Годом! Gëzuar Vitin E Ri ! Ein Gutes Neues Jahr E Aam Saiid / Sana Saiida! Shnorhavor Nor Tari! Yeni Iliniz Mubarek! Subho Nababarsho! Asgwas Amegas! Hnit Thit Ku Mingalar Pa! Sretna Nova Godina! Честита Нова Година ! Xin Nian Kuai Le ! Xin Nian Hao! Seh Heh Bok Mani Bat Uh Seyo! Head Uut Aastat! Gilotsavt Aral Tsels! Nav Varsh Ki Subhkamna! Selamat Tahun Baru! Farsælt Komandi Ár! Sur Sdei Chhnam Thmei! Sala We Ya Nû Pîroz Be! Sabai Di Pi Mai! Laimīgu Jauno Gadu! Laimingų Naujųjų Metų! E Gudd Neit Joër! Srekna Nova Godina! Selamat Tahun Baru! Arahaba Tratry Ny Taona! Is-Sena T-Tajba! Kia Hari Te Tau Hou! Шинэ Жилийн Баярын Мэнд Хvргэе! Gelukkig Nieuwjaar! Godt Nytt År! Naya Saal Mubarik! Yangi Yilingiz Qutlug' Bo'lsin! Sâle No Mobârak! Un An Nou Fericit! Stastlivy Novy Rok! Srečno Novo Leto! Gott Nytt År! Es Guets Nöis! Mwaka Mzuri! Manigong Bagong Taon! Ia Orana I Te Matahiti Api! Iniya Puthandu Nalvazhthukkal! Šťastný Nový Rok! Nuthana Samvathsara Subhakankshalu! Tashi Délek! Yeni Yiliniz Kutlu Olsun! Vyľ Aren! Z Novym Rokom! Chúc Mung Num Moi! A Gut Yohr!